Τρίτη, Ιουλίου 08, 2008

Θέματα κι αναθέματα



Το θέμα της «Κολούμπια» έκλεισε, η μνήμη παρεδόθη στον Δράκουλα, το έθνος εξατμίσθη από την απόφαση του υπουργείου Πολιτισμού.
Καθόμασταν την περασμένη Πέμπτη στον προθάλαμο του ΚΑΣ για να μπούμε, για την ύστατη αντιπαράθεση με τον Σαμουήλ Μάτσα και την «Ιερά» εξέταση της επιτροπής και στην τηλεόραση δείχναν τον υπουργό Πολιτισμού ως κατάδικο. Μέσα σ' αυτήν την ατμόσφαιρα δώσαμε την τελική μάχη για το τραγούδι, για το έθνος, για το ήθος, για τη μνήμη, για την τελευταία αξία –τουλάχιστον δώσαμε τη μάχη. Παρεδόθη το παν στον πανούργο επιχειρηματία.
Η Ελλάδα βούλιαξε στα σκατά της. Της άξιζε. Γιατί κανείς δεν ενδιαφέρεται για τίποτα. Γιατί ο καθένας ζει; Αυτό είναι ένα ερώτημα. Κι όχι ρητορικό. Ο Μάτσας θα είναι πλουσιότερος, θα είναι ο Άλφας και ο Ωμέγας του νεοελληνικού πολιτισμού, ενώ η Άννα Ακατανόμαστου θα διοικεί τα Μέγαρα. Η λέξη «αίσχος» είναι μικρή για να εκφράσει το μέγεθος της καταστροφής.
Εγώ προσωπικά θα στείλω εξώδικα παντού. Δεν θέλω τ’ όνομά μου να αναφέρεται ΠΟΥΘΕΝΑ σ' αυτό το άντρο της αναισχυντίας. Ξέρω ότι κανείς άλλος δε θα το κάνει, γιατί κανείς στο Ελλαδιστάν δεν ενδιαφέρεται για τίποτα, πάρεξ για το δόγμα: «μακριά απ΄ τον κώλο μας κι όπου θέλει ας είναι».
Ας βουλιάξουν όλα στα σκατά, μπας και ησυχάσουμε.
Επέρχεται η μείζονα καταστροφή κι αντί να ‘χουμε επίγνωση, τα ρουλεμάν των κρατικών μηχανισμών χαρίζουν τα πάντα στην κατρακύλα.
Έδωσα –και δίνω- εδώ και 30 χρόνια μάχες για να μην επικρατήσει η νοοτροπία Μάτσα. Και να που επικράτησε. Και με το Θεό και το Μαμωνά.
Οι ελληνικές μάζες κολυμπούν στα Αιγαία αμέριμνες, άσχετες, πεινασμένες για πολλαπλάσια.
Οι μάζες που κάνουν την ιστορία και τους ανήκει το λαϊκό τραγούδι, χέζουν και την ιστορία και το τραγούδι, προκειμένου να κατασπαράξουν ό,τι ποσοστιαίο υπάρξει. Κι αν δεν υπάρξει, τρων τις σάρκες τους και τα σκατά τους.
Οι εκφραστές και μεταχειριστές αυτών των προτάσεων θριαμβεύουν. Η πάσα καταστροφή είναι νίκη για τους λύκους. Οι αρχαίοι –και οι τωρινοί- Έλληνες σοφοί, δεν παίζουν ρόλο. Οι Ευαγγελάτοι και οι Μάτσες έχουν το πάνω χέρι. Η ελπίδα πέθανε τελευταία.
Η Ελλάδα δεν έχει πολιτιστική προοπτική. Δεν έχει πλοίο γι' αυτήν, δεν έχει οδό. Οι πολίτες της, απελπισμένοι κι αλαζόνες, μουρόχαβλοι κι αλαμπουρνέζοι, ζουν στην καραπουτσακλάρα τους.
Το σινάφι; Το πιο παρακμιακό μέρος της σάπιας πίττας είναι το καλλιτεχνιλίκι. Σ’ όλες τις περιπτώσεις ο καθείς έδειχνε τους όρχεις του, ή τον πρωκτό του, ανάλογα, και ιδού η πλήρης κατάπτωσις.
Μου ‘ρχεται να πω: Δε θέτε μία; Δε θέλω δύο. Στα παπάρια μου κι εμένα. Ό,τι καλό είχε αυτή η χώρα παρεδόθη στο μέγα Δράκουλα, που θα πίνει το αίμα κι από τα κέρινα ομοιώματα.
Ηττήθην. Συνετρίβην; Εν οίδα, ότι ουδέν οίδα. Ίδωμεν. Αυτά προς το παρόν dears.

ΥΓ. Πριν δέκα μέρες πέθανε από ανακοπή ο μικρός μου αδελφός, Μηνάς. Την ώρα της κηδείας του ενεργοποιήθηκαν μέσα μου απίστευτοι μηχανισμοί και κάποιοι συγκρότησαν το σχέδιο «Μηνάς» για το οποίο μιλάω στις εκπομπές μου στο κρατικό ράδιο στους 105,8 και 88, Κυριακή στις 4 ώρα Ελλάδος για τους πέντε – έξι που την ακούνε –για το οποίο θα γράψω λίαν προσεχώς. Αυτές τις τρεις Κυριακές έχω καλεσμένο τον εξαίρετο κ. Ροβήρο Μανθούλη.
Πριν 10 μέρες η κόρη μου Ναταλί γέννησε τον Αλέξη (μη βιάζεστε να μου ευχηθείτε και γι' αυτό θα γράψω λίαν προσεχώς).
Τα πράγματα στροβιλίζονται ακατάπαυστα. Σαν μια πελώρια προπέλα που αναστατώνει τα λιμνάζοντα ύδατα. Το σκάφος στριφογυρνάει γύρω–γύρω σαν το «Θεόφιλος». Για ποια Ιθάκη; Για ποια νέα Αμερική;

Δεύτερο κείμενο


Δύο τάσεις υπήρχαν μέχρι προχθές, μέσα στην τραγουδοποιία, τα τελευταία 30 χρόνια, δύο πόλοι, δυο αντίθετες κατευθύνσεις: Η δική μου, ως δημιουργού και του Μάτσα ως επιχειρηματία (κι εγώ επιχειρηματίας είμαι, έχω επιχειρήματα). Κάποτε ως δυο ράγες, αλλά συχνά ως δυο δυνάμεις που επρόκειτο να συγκρουστούν καθορίζοντας τη μοίρα του ελληνικού τραγουδιού, που είναι η αιχμή του πολιτιστικού γίγνεσθαι της χώρας, άρα το δυνατότερο στοιχείο της ταυτότητάς μας.
Το όραμα του Μάτσα ήταν και είναι να καπελώσει τα πάντα και να παρουσιαστεί ως ο εθνικός μεγιστάνας (ρε τον Σαμουήλ!) πασών των πολιτιστικών μας περιουσιών.
Στο Γραψαρχιδιστάν που ζούμε, μετά από κομπίνες και άλλα τινά, το πέτυχε.
Εγώ, που το όραμά μου ήταν και είναι ιδεολογικό, να ολοκληρώσουμε 200 ετών πεπραγμένα και να δούμε πού βρισκόμαστε ως έθνος, μνημειώνοντας εκεί στην Κολούμπια τις ιερές προσπάθειές μας, απότυχα και ηττήθην.
Ελλαδιστάν ώρα μηδέν. Καθώς βουλιάζουν όλα στο βούρκο, αντί να κάνομε μια ύστατη προσπάθεια ανόρθωσης, βουλιάξαμε στην κινούμενη άμμο. Η πλήρης καταστροφή. Θα το καταλάβει ο καθείς σύντομα. Όταν η πρωτεύουσα του Γραψαρχιδιστάν είναι έξι εκατομμύρια και η υπόλοιπη χώρα είναι πέντε, μόνον η παράνοια μπορεί να κατασκευάσει ισόβιους συσχετισμούς.
Εγώ ζω στη Σαλονίκη 17 χρόνια και προσπαθώ παντοίοις τρόποις να χουμε μια δεύτερη πόλη. Η Αθήνα αρνιέται, η Σαλονίκη αρνιέται. Πού να απευθυνθώ;
Δεν έχει πια προοπτική ο πυρήνας της χώρας. Υποβάθμισαν επίτηδες την ιερότητα του χώρου της Κολούμπια, το απομυθοποίησαν -όπως όλη τη χώρα και το τραγούδι της– για να τα καταστρατηγήσουν. Τ’ είναι αυτό που θα φτιάξουν; Ένα ΜΟΛ με ολίγη σάλτσα Μάτσα, μουσείο τάχαμ σε μια άκρη και το λαϊκό προσκύνημα το οποίο από τώρα προετοιμάζουν κάτι Κουνάδηδες κι άλλα διάσημα λαμόγια, θάναι για να γλείψουν τη σόλα του Μέγα Μάγιστρου Μάτσα –Ματσού ναούμ!- για να υπάρξει η απόλυτη σύγχυση και μέσα σ' αυτήν και να βγει και ήρωας και να κονομάει (μιλούν για ένα πρόγραμμα της Ευρώπης κατά το οποίο το ανοσιούργημα που θα φτιάξουν θα ΄ναι τάχατες πολιτιστικό κέντρο με Χόντο και Ζάρα κ.λπ. και θα πάρουν οι Μάτσες τα μπικικίνια της Ευρώπης και του πόπολο.
Το πόπολο σε φάση τριφασικής αφασίας θα τ’ οδηγήσουν κάθε τόσο να προσκυνήσει την πανουργία, την αναισχυντία, γιατί από τον πρωκτό μας τρώει και ζει το πόπολο, που στις διεθνείς του διαστάσεις είναι επτά δις, φράκαρε το κάθε προτσές της ανθρώπινης ιστορίας και τώρα οι Ματσέοι θα κάνουν στροφή προς το Διάστημα, κι εκεί θα ξεχυθεί το παγκόσμιο πόπολο για να καταστρέψει και τους γαλαξίες ως ακατανίκητο AIDS.
Προέρχομαι απ’ το πόπολο καθώς την περίοδο αυτή βασανίζομαι να πω λαϊκά στις μάζες αυτό που νοιώθω και πρέπει να πω και αντιφάσκω και τρώγω τις κάλτσες μου γιατί αγαπώ τον ποπολίσκο, αλλά τον σιχαίνομαι κι όλας. Όμως πρέπει να γίνω ψύχραιμος. Θέλουν οι μάζες να καταστραφούν; Με γεια τους με χαρά τους. Αυτές φτιάνουν την ιστορία, όμως δεν κατάλαβαν γρι. Ας πρόσεχαν. Ας ρώταγαν. Δεν μπορεί οι προφήτες να βγαίνουν ψώνια κι ο κάθε Πανταγιάς και Βαραβάς να εκλέγεται από τον όχλο και μετά να λεν ότι προδόθηκαν από το κράτος. Οι μάζες είναι άξιες της μοίρας τους.
Εγώ είπα πολλάκις για το που πάει το πράμα. Δεν πήγα στο υπουργείο Πολιτισμού ως γράφει η βρωμοφυλλάδα «Ελευθεροτυπία», για να πω για τις αναμνήσεις μου στην Κολούμπια. Είπα ότι θα χαθεί το έθνος αν δοθεί στον Καρπάθιο Μάτσα. ΘΑ ΧΑΘΕΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ!! Δεν πήγα για την πάρτη μου. Η βρωμοφυλλάδα από παλιά και φι χι ψι λόγους ήταν με το ματσέικο. Ακόμη και ο «αριστερός» Γιώργος Βότσης είχε γράψει ένα αισχρό άρθρο προτείνοντας επί τέλους την αναδοχή να την πάρει ο νοικοκύρης Μάτσας και να μολύνει με το ΜΟΛ τη μνήμη του παντός. Αφού τ’ άφησαν να ερημώσει ώστε να τ΄ απαξιώσουν ακόμη και τα ΚΚΕ, φέραν σαββατιάτικα κόντρα στους κανόνες της πολεοδομίας και της εβραϊκής θρησκείας τις μπουλντόζες για κατεδάφιση και τους γύφτους για το πλιάτσικο. Οι χυδαίοι πραγματιστές των επιτροπών κάναν την πάπια ψάρι και ο προκρούστης των σκοτεινών συμφερόντων το ΄δε μόνον ως τοίχους και βέβαια παράδωσαν ως τεχνολογικό παράγωγο ένα ιερό σημείο της Νέας Ελλάδας που μεταλλάχθη ραγδαία σε Γραψαρχιδιστάν, διότι ο αμοραλισμός των επιχειρηματιών (το χρήμα δεν έχει πατρίδα) επεβλήθη, καθώς και η παρακμή –παρακολούθηση στο Γιουροβίζιο άσματα γκρικ με γκρίκλις και με την πεποίθηση ότι είναι γκρικ.
Ο πολιτισμός ηττήθη βρωμοφυλλάδα Ελευθεροτυπία. Όχι εμείς που υποστηρίξαμε τις αναμνήσεις μας στην Κολούμπια. Ηττήθηκα εγώ που διαχειρίζομαι τη ζωντανή γλώσσα του καθημερινού Έλληνα και εφευρίσκω λέξεις, φράσεις, νοήματα, με την ελπίδα ότι ο κοινωνικός ιστός θα ξαναεπιστρέψει.
Εγώ δεν ακολούθησα την Ουτοπία. Ακολουθώ το ρεαλισμό και το μέγα πάθος. Εγώ ζω στην ψυχή μου και στην ψυχή των άλλων. Δεν ζω στην τσέπη μου και την τσέπη των άλλων.
Είναι μεγάλο το θέμα. Είναι εθνικό. Αν το έθνος δε θέλει να υφίσταται πια, πάω πάσο.
Δέχομαι την ήττα. Δε βάζω την ουρά στα σκέλια. Δεν κάθομαι στ’ αυγά μου. Όμως το ΚΚΕ να ξέρει αυτό που ζητά, την ανυπακοή, έχει συμβάλει κατά πολύ στην τελική καταστροφή. Δεν αγωνίστηκε, δεν είχε καθαρή θέση. Ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε η ΝΔ. Λίγο το ΛΑΟΣ, μέσα στη Βουλή, για 10 λεπτά κάτι ψέλλισε κι ύστερα σιωπή.
Υπάρχουν λόγοι κι αιτίες για όλα αυτά. Εσύ που θα διαβάσεις τα κείμενα κι έχεις μέσα σου λίγο φως. Ψάξτα. Κι άμα τα βρεις, χαλάλι σου.

9 σχόλια:

παλαλός είπε...

ζωή σε λόγου σας μανώλη,κουραγιο,δυναμη,πολεμα..

morfeas είπε...

η βλακεία είναι αήτηττη φίλτατε.

δεν έχουμε πια λόγους να πολεμάμε για τίποτα, μας έχουν πείσει πως δεν υπάρχει τίποτε πέρα από το βόλεμά μας.

σκέφτηκα πολλά διαβάζοντας το κείμενο. πάρα πολλά. να είστε καλά.

Ο ΠΑΝΟΣ & Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ... είπε...

Για ποιά Columbia και ποιό Μνημείο τσαμπουνάς Μανώλη?

Να γίνει άλλο ένα Μουσείο να πηγαίνουν στο Καφενείο του από τον παράπλευρο Περισσό (απο την άλλη είναι το Β' Νεκροταφείο - δε μπορούν-), 50 άτομα "συντρόφοι" (!) και 150 επισκέπτες το χρόνο και, να βαυκαλιστούμε για άλλη μια φορά;
Κυρίως εσύ και η γεννεά των '35 - '45 που αγωνίστηκαν και παρέδωσαν στην Ελλάδα αυτό που σήμερα ζούμε.

Και σε ρωτώ,.. χέσ''ς το Μάτσα και τα -εν τέλει- δίκαιά του.

Υπάρχει μουσικός στην Ελλάδα που να αγαπάει το Μουσικό Χώρο???
-πλήν των κλασσικών-.

Υπάρχει πιό ΑΝΟΡΓΑΝΩΤΟΣ χώρος από αυτόν?
Δεν είναι μια Αρένα που επικρατεί το, "ο θάνατός σου η ζωή μου?".

Χέσ' το οικόπεδο του Μάτσα. Δικό του είναι στο κάτω-κάτω.

Μουσείο της Ελληνικής Μουσικής ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ -ας πούμε- ΣΤΟ ΠΙΛΟΠΟΙΕΙΟ ΠΟΥΛΟΠΟΥΛΟΥ? Αυτό το καταπληκτικό κτίριο στην Ηρακλειδών, στο Θησείο?
Άλλο ένα "Πουλημένο" και δύσοσμο σήμερα (στα πίσω του συναντιούνται τα πρεζόνια), μνημείο στην Μ.Μερκούρη έπρεπε να γίνει εκεί ???? Άλλον δεν έχουμε να τιμήσουμε? Τον Πουλόπουλο τον ίδιο ... ας πούμε.
ΜΑ, πόσα επιτέλους της χρωστάμε της καλοζωισμένης διεθνούς???

Άλλοι χώροι, ΔΕΝ υπήρξαν να γίνει ένας Χώρος Τιμής της Ελληνικής Μουσικής ????

Αλλά, ΠΟΙΟΣ μουσικός στην Ελλάδα ενδιαφέρθηκε ποτέ για την ελληνική μουσική, προώθηση και ...Παιδεία? Κυρίως το τελευταίο.

Βγάλατε όλοι τα εκατομμυριάκια σας τις καλές -λιγοστές- εποχές και, - ασχέτως πώς τα φάγατε- μιλάτε τώρα για ..."Ιστορία"....
Καμμία οργάνωση τότε (70-80), καμμία σύμπνοια, καμμία υποστήριξη σε νέα ταλέντα, δεξιοτέχνες.
Σφαγή στα νυκτερινά μαγαζιά.
Σύντομη, και η διάρκεια και η ιστορία σας.

Είστε κατάπτυστοι για ένα και μοναδικό λόγο.

Γιατί φτάσατε σήμερα να κοιτάτε στο Κράτος να σας αποκαταστήσει την Ιστορία.
Στο μοντέρνο "επαναστατημένο" κόσμο, αμόρφωτοι και ξυπόλητοι με ένδυση Sebago-Gant-Versace πλέον, όλοι.

Πολιτικά παιχνίδια έπαιξε η ΜΟΥΣΙΚΗ στην Ελλάδα και, σε αυτά ΠΟΥΛΗΘΗΚΕ.

Για τρείς ημέρες Πολυτεχνείο, εισέπραξαν Λευκές Επιταγές πολιτικούληδες και τες γκόμενές των. Και αποδείχτηκαν ΑΝΕΠΑΡΚΕΙΣ, για να μη πλατειάσω, τουλάχιστον για τον Πολιτισμό και τη Μουσική.

Ήμουνα νιός και ...γέρασα (20-50).

Μη σε πονάει ο Μάτσας, Μανώλη.
Η σκιά σου, να σε πονάει.

Το οικόπεδό του ζητά από την αμαρτωλή Πολεοδομία που ευθύνεται για το 75% των παρανομιών ολόκληρης της Αττικής (ή μήπως διαφωνείς?).

Με αρχηγό τον Θάνο τον Βλακούτσικο - τί έκανε αυτός για τη Columbia ???-, ο χώρος, ολάκερα χρόνια βοήθησε με επιδοτήσεις και καταστράφηκε η ελληνική Μουσική Παιδεία στο βωμό της "ΔιεθνούςΑντιγραφής".

Βαφτίστηκαν "δημιουργοί" και " στιχουργοί" ... διάφορα αποβράσματα που, ... έφερναν λεφτά.

Έγιναν τελικά και οι "Έντεχνοι" ... γραφικοί".

Όταν όμως έγιναν οι -τραγικοί- Ολυμπιακοί, ... Ξαρχάκο, Χατζιδάκη, Θεοδωράκη, Μαμαγκάκη και, γενικώτερα, πρό '80's αναμοχλεύσαμε για τη κληρονομιά.

Σωστά.

Τα '80 και '90 ας ντύσουν πλέον τη πλέμπα των 2086. Μέσω VideoWalls....

Εσύ, σταμάτα να κοροιδεύεις εσένα ΚΑΙ εμάς για δήθεν αγώνες και , ψάξε να βρείς άλλους 25 επαγγελματίες μουσικούς (σιγά μη τους βρείς σήμερα - εδώ δε βρέθηκαν το 1982, με τον Συνεταιρισμο των Μουσικών) να βρεθεί και να απαιτηθεί η παραχώρηση - κι εγώ μαζί - του χώρου για το "Σπίτι με τις Νότες". [Τη λέξη "Μουσείο" τη θεωρώ πεθαμενατζίδικη].

Πρόταση: Το Κτίριο Taek-wo-do στο Π. Φάληρο.[Μόνο το ΠΑΣΟΚ το χρησιμοποιεί για συνέδρια].
Προσβάσιμο, τεράστιο, μοντέρνο και με άπλετο χώρο στάθμευσης. Πλάϊ στη Θάλασσα, με την Αύρα της και τον απόηχο του κλαυθμού των Ελλήνων.

Αλλά, ο λαός λέει, ... "στου κουφού ..." κλπ.

Έγινε για τους Ολυμπιακούς το "Σπίτι της Άρσης Βαρών".
Ωορε γλέντια τότε....

Μετά Ολυμπιακών, νοικιάστηκε στν Αντέννα -στον Κο Κυριακού- ως στούντιο για το Big Deal, του Φερεντίνου.
Ο Κος Κυριακού, αφού έβρισε τους αθλητές μας στο Πεκίνο, χωρίς να έχει κάνει το παραμικρό για την προστασία τους από τα αναβολικά, πάει για "Αθάνατος" στη θέση του Κου Φιλάρετου, έχοντας "ξεσπιτώσει" μια ολόκληρη ομάδα -Dream Team - τη λέγανε τότε στα κανάλια αλλά, και τα νεώτερα βλαστάρια - κατέληξαν στον αγιο Κοσμά -, για να κερδίζει λεφτά από τηλεοπτικές εκπομπές.
Τόσο " Αθάνατος" θέλει να γίνει.

Κι εσύ κοιτάς και, πολιτεύεσαι σε προσωπικές διαμάχες χωρίς περιεχόμενο.

Και τελευταίο, ... μη μου αντιπαραθέσεις ότι δήθεν "η διαδρομή μετράει ...", " και τί άλλο να πράξει τίς...", κλπ...

Το γκόλ μετράει μανώλη.

Το χαμόγελο που φορούμε όσοι, καθημερινά παλεύουμε και πετυχαίνουμε.
Βότσαλο το βότσαλο. Χτίζουμε.
Θεωρητικά και φιλοσοφικά ... όλοι προσφέρουν.
Πρακτικά .....

Οι ανώνυμοι στις γειτονιές.

Που δεν έχουν, εδώ και χρόνια,
ούτε παραγωγική κληρονομιά,
ούτε και περισσευούμενα ευρώ να φτάσουν και να δουν το οικόπεδο εκείνο.

Τιμώ σε,
τραγουδώ σε,

μα, ...μ' ενοχλεί η ουδέτερη απουσία σου και το ανούσιο "πουλ μούρ" ...


Παναγιώτης

nikiplos είπε...

Αφήνω το παραλλήρημα του ανωτέρω σχολιαστή, γιατί ανάμεσα στα πολλά έχει και τα δίκια του...

Κύριε Ρασούλη, δεν ξέρω πως έχει έτσι ανατραπεί ο κοινωνικός ιστός, νομίζω φταίνε οι κακής ποιότητας άσχημες τερατουπόλεις που μένουμε και κυρίως η αγραμματοσύνη μας...

Δεν υπάρχουν και ιδέες, ...φρέσκιες να πούμε... Δεν είναι δυνατόν να βγαίνουν ακόμα κομπανίες, και να μιλάνε χασικλήδες για "λαϊκή σοφία"...

(Τέλως πάντων, τον πόνο μου ας πω κι εγώ... )

Εκείνο που με ενοχλεί εδώ που μένω είναι ότι οι Έλληνες έχουμε χάσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας... Ευτυχώς υπάρχουν οι "αρχαίοι" ακόμα και μας ξελασπώνουν...

Ένα υστερόγραφο αν μου επιτρέπετε... Δεν έχει ανάγκη το χώρο, το δημιουργικό τραγούδι... Αν υπήρχε η δυναμική, θα τον έβρισκε το χώρο... Θα τον έφτιαχνε... σατανάδες είμαστε όταν έχουμε φρέσκιες ιδέες και δημιουργούμε...

Σαμόθραξ είπε...

Απο δισκογραφικές εταιρίες έχω μεσάνυχτα.Περί ελλαδιστάν και γραψαρχιδιστάν που λες, μαζί σου...

akrat είπε...

καλημέρα ...
ξέρω ότι δεν το βλέπετε το μπλογκ σας αλλά
σας παρακολουθώ από μικρός..

Ανώνυμος είπε...

Καλημέρα κε Ρασούλη,

Να ξεκινήσω δηλώνοντας μεγάλος θαυμαστής σας όχι μόνο για τα υπέροχα τραγούδια σας αλλά και για την πολιτική σας τοποθέτηση. Πρέπει όμως να μην παραλείψω τον θαυμασμό μου για την κόρη σας Ναταλία. Σπουδαία φωνή. Άκουσα σε μια πρόσφατη εκπομπή σας και την καινούργια της δουλειά με τον κο Μαμαγκάκη που εκτιμώ βαθύτατα.
..και μας έχουν να ακούμε από παντού Βίσσες και Βανδές..τι να πω. Χάρηκα πολύ που απέκτησε υιό. Αυτό είναι το νόημα, όλα τα άλλα είναι φλούδες. Έχω κι εγώ 2 παιδιά και ξέρω.

Περιμένω την κυκλοφορία του νέου σας cd με τον Χρήστο Νικολόπουλο.
Πότε περίπου αναμένεται?..

Με εκτίμηση,
Πέτρος

AATON είπε...

Η Αθήνα αρνιέται η Σαλονίκη αρνιέται. Πού να απευθυνθώ;

Στην Ζιμπάμπουε αγαπητέ Μανώλη.
Και επειδή ζώ τη μισή μου ζωή στο εξωτερικό, θα πρότεινα να απευθυνθείς όντως εξωτερικό.

Κάποτε πήγα να τραγουδήσω σε μία λάιβ πρωϊνή εκπομπή στην ΕΡΤ.
Ξέρεις τι μου είπανε;
1. Καλά, εμείς θέλουμε να φύγουμε απο την Ελλάδα, εσύ θέλεις να γυρίσεις πίσω;
2. (ο γραφικότατος Γ. Βογιατζής) Άμα ξανάρθεις απο Γερμανία, να μας φέρεις λουκάνικα απο Φρανκφούρτη..

Και τώρα σε παρακαλώ, εξήγησέ μου μιάς και είμαι πάντα -εσκεμμένα ή μή- εκτός θέματος...για τί πράγμα μιλάς;

με εκτίμηση,
Νίκος,
Τορόντο -Καναδάς

Ανώνυμος είπε...

Μανώλη, συμπαθής ο Ορφέας, σκέτη παραφωνία όμως η διαφήμηση του ακατανόμαστου εν μέσω της εκπομπής σου...να τους βάλεις χέρι στην ΕΡΤ.
Καλά αυτός ο άνθρωπος πάλι για φιλανθρωπικό σκοπό θα τραγουδήσει; Δεν του φτάσαν οι 17 εκ. δρχ που τσέπωσε στην Κύπρο για τα έξοδα του "ηχολήπτη"; Μετά τη σωτηρία της Κύπρου έχει βαλθεί να σώσει τους πάντες ναούμε, εκτός βέβαια από το τομάρι του, αυτό δε σώνεται με τίποτα..
Πάντως, πιστεύω το αριστερό παπούτσι του Ιρακινού θα έβρισκε το στόχο του, δυστυχώς εκσφενδόνισε μόνο το δεξί.. κρίμα