Σημειώσεις για το Blog

• Το παρόν blog και ιδίως εγώ προσωπικά, είμαστε συγκλονισμένοι από τα συμβαινόμενα στην Κίνα και το Μιανμάρ. Αν μπορώ να παραφράσω το άσμα του Ναζίμ Χικμέτ: Αν η μισή μου καρδιά βρίσκεται γιατρέ εδώ πέρα, η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται: «Αν η μισή μου καρδιά γιατρέ στην Κίνα βρίσκεται κι η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται».

• Είμαι στο Παρίσι για τα 40 χρόνια από το Μάη του ’68, όπου κι εγώ ήμουν εκεί. Όπως είπε και ο Κον Μπεντίντ: «Ηττηθήκαμε πολιτικά, όμως αλλάξαμε την κοινωνία».
  Φέρω ακόμα το πνεύμα του Μάη του ’68 μέσα στα νέα δεδομένα. Έδωσα δείγμα γραφής από το ΄78, όπου κυκλοφόρησε η «Εκδίκηση της Γυφτιάς», έγραψα και εξέδωσα το περιοδικό «Το ΑΒΓΟ» και έφερα από την Ινδία το εξαίρετο βιβλίο του Osho «Κρυμμένη Αρμονία – Ερμηνείες πάνω στις ρήσεις του Ηράκλειτου».
  Δεν ξέρω αν άλλαξα την ελληνική κοινωνία, όμως δημιουργήσαμε μια αχίλλεια πτέρνα στο σιδερένιο πέλμα του άθλιου πολιτισμικού κατεστημένου. Αναζητείται Πάρις, με τόξο μοιραίο.

• Συνεχίζω τις ραδιοφωνικές εκπομπές μου στον 105,8 και 88 στην Αθήνα, στο κρατικό ράδιο. Ωστόσο, οι Μάκης, Λάκης, Σάκης των μαζών, σαρώνουν το ενδιαφέρον. Μάσιβ Αττάκ!
  
  
  
• Το βιβλίο μου, που επανεκδόθηκε από τον Ιανό: «Ο Μεγάλος Αιρετικός: Θεόφιλος Καΐρης, έχει μια μικρή φάση. Και ως περιεχόμενο και ως βιογραφικό. Ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής γνωμοδότησε να γίνει ένα συμπόσιο για τον Καΐρη. Έγινε. Αντεπετέθηκαν ιερείς τινές, τους είδα στην τηλεόραση να σκούζουν κι είπα ότι άρα ο Καΐρης ήταν σωστός. Κι έτσι έμαθα για τον Καΐρη. Πήγα στην Άνδρο, διάβασα, διαλογίστηκα και, καθώς ήμουν θυμωμένος και βαθιά θλιμμένος έγραψα αυτό το βιβλίο με μια σχεδόν τεχνική ζεν. Κάθε μέρα έγραφα ένα κεφάλαιο πριν το Πάσχα το αναλογούν στην ημέρα των Παθών, χωρίς να ξέρω τη συνέχεια.
  Εν πάσει περιπτώσει, όταν το εξέδωσα πήγαν στην «ΑΥΓΗ» -που δούλευα παλιά- κι εκεί ήταν διευθυντής τότε, το ’86, ο Γιάνναρος, βουλευτής της Αριστεράς. Το και το, του είπα, ο Καΐρης που πολεμούσε τους Τούρκους, ο πνευματικός γίγας κλπ. Τίποτα. Δεν τον έπεισα. «Γράψε εσύ ένα δελτίο Τύπου και φέρτο».
  Καλά, του λέω, ένα δελτίου Τύπου για τον Καΐρη; (Σημειωτέον ότι ο αείμνηστος Γιάνναρος σπούδασε κούτβης στα ΤΕΙ του Στάλιν στη Μόσχα και γι αυτό μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση όταν σε μία δεξίωση ο αείμνηστος Καραμανλής τον παίνεψε λέγοντας «είσαι καλός, είσαι καλός». Αν και "ο νεκρός δεδικαίωται", εντούτοις ο αείμνηστος Γιάνναρος ήταν κάλος σε σχέση με τον Καΐρη. Έγραψα κάτι, πήγα την άλλη μέρα, είπα στον κλητήρα να του πει και καθώς του ΄πε, ακούστηκε η φωνή του Γιάνναρου να ουρλιάζει: «Πες του ότι δεν είμαι εδώ»!
  Σ’ ένα χρόνο, ο επίσημος ιστορικός της Αριστεράς Τάσος Βουρνάς, έγραψε ένα θαυμάσιο βιβλίο για τον Καΐρη, εκδόσεις Γκούτενμπεργκ (ο Γιώργος Δαρδανός, εκδότης κατάγεται από την Άνδρο, όπως κι ο Καΐρης).
  Λίγες μέρες πριν την παρουσίαση του βιβλίου μου στον Ιανό, παρ΄ότι εστάλησαν δελτία Τύπου παντού, η «Καθημερινή» (οι υπόλοιπες δεν έβαλαν τίποτα ως συνήθως) έβαλε, για να μου τη σπάσει, μισή σελίδα για το βιβλίο μιας ψυχολόγου για τον Καΐρη. Όμως εγώ πρώτα έγραψα γι' αυτόν και ρισκάρισα πολλά. Όμως αυτοί, βολεμένοι στον οντά του Αλαφούζου και στους μισθουλάκους τους, εκσφενδόνιζαν τόνους αλαζονικής σαντιγί και αποσιώπησης, στους ωχτρούς, που δεν είναι ελιτίστες και πέραν της ικανότητάς τους στο γράφειν, ανίκανοι στο ν' αποκτούν επίγνωση. Δηλαδή, μηδέν επί μηδέν, μηδέν.
  
  
  
• Την προηγούμενη βδομάδα, η εφημερίδα «Κόσμος του Επενδυτή» είχε δύο συνεντεύξεις μου: Για το Μάη του ’68 και για το βιβλίο μου «Ο Μεγάλος Αιρετικός Θεόφιλος Καΐρης». Σε δύο διαφορετικά περιοδικά. Στο περιοδικό «Δίφωνο» που ανήκει, πλέον, εκεί που ανήκει κι ο Επενδυτής, πήραν από το blog τούτο το κειμενάκι γι΄ αυτά που συνέβησαν την Πρωτοχρονιά στα Γιαννιτσά και τα αναδημοσίευσαν. Αλλιώς ηχούν σ’ ένα blog κι αλλιώς σ’ ένα περιοδικό μαζικής κυκλοφορίας. Νομίζω.

• Πριν από κάποιες μέρες παρουσίασα στον Ιανό Αθήνας το βιβλίο για τον Καΐρη. Μια συζήτηση με τον ποιητή και υπεύθυνο για τα βιβλία του Ιανού και εκδότη, Γιώργο Χρονά.
  Δεν ήρθε ο κόσμος που περίμενα. Η παρουσίαση θέτει έναυσμα για συζήτηση για όλα, ιδίως τα θρησκειολογικά. Μου κάνει εντύπωση. Τα άτομα, μέσα στα συμβαινόμενα και το κρεσέντο των καταστροφών βάζουν την ουρά στα σκέλια, κάθονται στ' αυγά τους, βολεύονται στο υπάρχον και μούγκα στη στρούγκα. Ταυτίστηκε η Ελλάς με την Ορθόδοξη Εκκλησία και η διαρκής παρουσία και προβολή των αξιωματούχων της δημιουργούν ψυχολογική τρομοκρατία στους αποδέλοιπους που σκέπτονται κάπως αλλιώς.
  Είναι κι αυτός ένας ρατσισμός. Ένας ιερός ρατσισμός…

• Η μάζα κάνει την ιστορία, διακήρυξαν πολλοί εκπρόσωποί της. Ο ιστορικός, λοιπόν, άνθρωπος, διαφαίνεται ότι φράκαρε. Τουλάχιστον πάνω στον πλανήτη. Κατά την ταπεινή μου γνώμη το μόνον που του απομένει είναι το διάστημα. Το επ' άπειρον. Η μάζα κατά βάση είναι, ή έχει αποβεί, σ' ένα ασυνείδητο, διαρκώς πεινασμένο κτήνος, που καταπίνει πολλαπλάσια και χέζει πρακτικισμούς. Προέρχομαι από το μάζα, αλλά ως αναζητητής του ΕΥ βρίσκομαι κατά σατανική σύμπτωση στα εντόσθια του κήτους, ως άλλος Πινόκιο.
  Πρόσφατα, μέσα στον παροξυσμό των μαζών και των εκφραστών τους, βρέθηκα στο καναβάτσο. Έφαγε η μούρη μου χώμα.
  Ο φαύλος κύκλος προσπαθεί να με πείσει ότι έχει απόλυτο δίκιο.
  Οργανωμένο και ανοργάνωτο έγκλημα με σφίγγει σαν κροταλίας. Πασχίζω, πάσχων.
  Βαυκαλίζομαι ότι εκφράζω το αντίδοτο, όμως φευ! Τα πράγματα χειροτερεύουν. Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι. Κάτι ψελλίζω, αλλά σχεδόν ούτε ο ίδιος δεν τ’ ακούω:
  
  
  

  Ο καιρός μας είναι ζοφερός,
  τάδε έφη Ζερεφός.

  
  Στου κουφού την πόρτα, φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Κι όμως, πιστεύω στα αντίδοτα. Η πίστη, όμως, πράγματι σώζει;

• Οι Σκοπιανοί συνεχίζουν τις μπαρούφες τους. Ο πρωθυπουργίσκος τους πάει να μας βάλει τα τρία πόδια σ’ ένα παπούτσι. Ο τσιχλόφουσκας.
  Όμως ακούω ότι παρέες ακροδεξιών εδώ πέρα επιτίθενται σ’ οτιδήποτε φέρει το σήμα ή το όνομα «Μακεδονία». Αυτό δε λύνει το πρόβλημα.
  Προσπάθησα εδώ και δεκαετίες να πείσω τους Έλληνες Μακεδόνες να γυρίσουν μια ταινία για τον Αριστοτέλη και να πληρώσουν έναν αμερικάνο σκηνοθέτη και να το κάνει (οι Σκοπιανοί δεν βλέπω να δίνουν σημασία στον Αριστοτέλη, μόνον στον Αλέξανδρο, για να φαν από την αίγλη του –οι κλεφτοκοτάδες).
  Μια άλλη πρότασή μου ήταν να φτιαχτεί ένα άγαλμα στο έμπα της Θεσσαλονίκης: Ο Αλέξανδρος συνομιλων με τον Διογένη. Ο στρατηλάτης και ο φιλόσοφος. Με γράψαν στα παπάρια τους. Έχω γραφτεί σε πολλά παπάρια αυτών που ισχυρίζονται ότι είναι οι γαμάω. Όμως, ο πλανήτης γαμήθηκε, η προοπτική της ζωής μας σοδομήθηκε από όλους αυτούς που επί πλέον ισχυρίζονται ότι είναι απόγονοι των αρχαίων. Αρχίδια είναι. Αυτό δεν πάει να πει ότι ο Αλέξανδρος δεν ήταν Έλληνας, απόγονος και φαν του Αχιλλέα, του Ηρακλή, του Περσέα.
  Εμείς δεν ξέρουμε αν είμαστε στο Κιότο, ή εκτός Κιότο κι αν ο Κωνσταντίνος ήταν Έλλην ή Ρωμαίος.

• Όσο αφορά στον περιβόητο κλασσικό κλπ. αθλητισμό μας. Παρατηρούμε ότι το δόγμα «απ’ έξω κούκλα από μέσα πανούκλα»κάνει θραύση. Κερδίζει όλα τα χρυσά μετάλλια. Τι βγήκε λοιπόν και τι αποστάχτηκε από τους Ολυμπιακούς; De nada που λεν και οι Ισπανοί. Η τραγωδία συνεχίζεται. Βρέθηκε κι ο τράγος: ο Ιακώβου. Η ζωή μας διδάσκει. Ο παθών, όμως, νιξ μαθών. Οπότε υπάρχει φαύλος κύκλος μεσ’ στο φαύλο κύκλο. Και ουκ έσται τέλος. Διότι η Ελλαδίτσα αθάνατος εστί.

• Σε σχέση με τα πολιτιστικά προϊόντα και παράγωγα του υπογράφοντος: «Τα Δήθεν» είχε καταργηθεί από την εταιρία δίσκων «LYRA». Τώρα επανεκδίδονται. Μαζί με όλα τ’ άλλα που ανήκουν στη LYRA και EROS και τώρα ανήκουν στη Legend και το Alter.
  Επίσης επανεκδίδονται από τη Legend «Το Τραίνο Φτάνει Τελικά στην Κατερίνη» και το «Διπλά Σακατεμένος Πειρατής», αφού η Legend πήρε και τον «Σείριο», ιδρυθέντα από τον Μάνο Χατζιδάκι.
  Ρώτησα μέσω του Οδυσσέα Χατζόπουλου (ΚΑΚΤΟΣ) πόσα πούλησε το βιβλίο μου «ΟΙ Εβραίοι Είναι Έλληνες Κρήτες –Καλύτερα Αλαντίν Παρά Μουτζαχεντίν», αυτός, ο φίλος, απάντησε: «Στα έξι χρόνια από την έκδοσή του πούλησε 240 βιβλία». Έσκασα στα γέλια.
  Ίσως ο Οδυσσέας να ζοχαδιάστηκε, τώρα που συνεργάζομαι με τον Ιανό. Κι όμως, του υποσχέθηκα μια τριλογία.
  Θα δω πώς θα διευθετηθεί. Πάντως, ο Οδυσσέας, μαζί με τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, βάφτισαν τον Αλβανό Τσενάι σε Οδυσσέα. Ο Κακτάρχης του έδωσε κάργα βιβλία από την αρχαία ελληνική γραμματεία, τον πίεσε να γίνει ελληναράς κι αυτός υπάκουσε. Όταν, όμως, ο Τσενάι τόλμησε να πάρει τη σημαία για την παρέλαση, ο Χατζόπουλος τον πήρε τηλέφωνο και τον απείλησε να μην την πάρει. Κουλουβάχατο γκρέκο.

• Μου είπαν από την ισραηλινή πρεσβεία ότι κι ο Ακατονόμαστος υπέγραψε κείμενο εναντίον της ύπαρξης του Ισραήλ που γιόρτασε τα 60 χρόνια από την ίδρυσή του. Μου είπαν ότι δε θα 'ναι καλοδεχούμενος, πλέον, στο Ισραήλ. Βεβαίως, ο Ακατονόμαστος ως γάτα, πρόλαβε και πήρε συναυλίες στο Ισραήλ, πήρε τα φράγκα και μην είδατε τον Παναγή. Όχι θα κάτσει.
  Μπορεί όμως αργότερα να υπογράψει ένα χαρτί για το τούμπαλιν. Όπου τον συμφέρει. Ζούμε στον κόσμο των συμφερόντων, οπότε… Καιροσκοπισμός; Κερδοσκοπισμός; Κύριος οίδε.
  
  
  
• Τουλάχιστον η Καλομοίρα έχει δικαίωμα να τραγουδά στ’ αμερικάνικα. Από την Αμερική ήλθε. Αμερικάνα είναι. Παράδειγμα: τα ελληνικά τα μιλά χάλια. Λίγο καλύτερα από τη Μαργαρίτα Παπανδρέου.
  Όσο για το Βγενόπουλο, αν ήταν Ευγενόπουλος θα ΄ταν, νομίζω, πιο in.

Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος

• Ο καινούργιος χρόνος μπήκε ανώμαλα. Έπαιξα τρείς μέρες στα Γιαννιτσά, δύο μέρες τα Χριστούγεννα και μια παραμονή Πρωτοχρονιάς. Με είχαν προειδοποιήσει φίλοι να μην πάω. Δεν μπόρεσα να καταδικάσω μία ολόκληρη περιοχή κι ας είναι το σημείο μηδέν, γη ίσα με τη θάλασσα στο ίδιο λέβελ.
  Πρώτη μέρα κιόλας άρχισαν τα ντράβαλα με τους θαμώνες. Άλλος φώναζε την ώρα που παίζαμε το "Πότε Βούδας": - παίχτε ρε και κανά τραγούδι....! Άλλος μου πρότεινε μία ....μυτιά για ν΄ανέβω και κάτι βιδωμένοι ήλθαν στο τέλος στο καμαρίνι και απειλητικά μου είπαν: - άν έχεις κότσια ανέβα να παίξεις ένα θρακιώτικο γιατί είμαστε από τη Θράκη. Κάναν κάτι χειρονομίες, γίναμε μπίλιες. Το μαγαζί, ένα τεράστιο τύπου σκυλάδικο, με 35 γκαρσόνια με παπιγιόν, κάτι φουσκωτούς κλπ. Το μαγαζί υποσχέθηκε να με προφυλάξει. Παραμονή Πρωτοχρονιάς, ανέβαινε ο μαίτρ της σάλας στο πάλκο απειλώντας να παίξουμε σκυλάδικα που τα ζητούσε μια παρέα μεθυσμένων. Ήμουν στο καμαρίνι για ξεκούραση. Ήρθε ο μπουζουκτσής μπαϊλντισμένος, ήρθε πίσω του κι ο Κώστας ο μαίτρ βρίζοντας: - πούναι αυτός; - τι συμβαίνει, ρωτώ. - σηκώνεται ο κόσμος να χορέψει και τον καθίζετε κάτω! -Εμείς; Τον κόσμο; απόρρησα , μ΄ανέβηκε η πίεση και το αίμα στο κεφάλι. Το όνομα του μαγαζιού "Ζεύξις ονείρων".
  Ουρλιάζοντας και βρίζοντας ο μαίτρ χτύπησε την πόρτα πίσω φωνάζοντας :- Δεν θα φύγετε από δω μέσα! Μετά, ουρλιαχτά με την υπεύθυνη του γραφείου. Ζήτησα να φωνάξει την Αστυνομία και τον υπεύθυνο του γραφείου. Μου ακούστηκε: -δεν θα φύγετε από εδώ ζωντανοί! Ένοιωσα ξαφνικά σαν μεσ΄στη φάκα. Δεκαεφτά χρόνια στη Μακεδονία δεν μου΄χει ξανατύχει. Με είχαν προειδοποιήσει. Παραλίγο εγκεφαλικό. Ανέβηκα στη συνέχεια στο πάλκο, πήρα το ιδεολογικό μου ύφος και είπα στους θαμώνες ότι εμένα το συμφέρον μου είναι να ζω στην Αθήνα. Όμως ζω στη Μακεδονία γιατί υπάρχει πολλαπλό πρόβλημα κλπ,κλπ,κλπ. Ο κόσμος χειροκρότησε. Είπα και για τον υποψήφιο εκτελεστή μας. Έκανα την καρδιά μου πέτρα . Τέλειωσα το πρόγραμμα όπως-όπως, είχε ξημερώσει πρώτη Γενάρη. Είπα να βάλουν το μεροκάματό μου εκεί που ήξεραν κι έφυγα.
  
  
• Στις 14 Φλεβάρη του ΄68 από την Πάτρα, έφευγα για πρώτη φορά από την Ελλάδα. Πάτρα - Πρίντεζι - Ρώμη. Περμέσσο και εσπρέσσο είναι τα δύο στοιχεία που σφήνωσαν στ΄ αντανακλαστικά μου. Η έννοια της ελευθερίας. Δεύτερον, ότι μου κράτησαν - τότε- το συνάλλαγμά μου κι ήμουν άνευ χρήμα. Το ΚΚ Ιταλίας είχε μια πανσιόν που φιλοξενούσε χαΐνηδες εξ Ελλάδος, εκεί πήγα κι έμεινα με το φίλο Φώντα Λάδη κι άλλους Έλληνες. Καμμιά βδομάδα. Μετά έφυγα για Λονδίνο όπου έμεινα ακριβώς 6 χρόνια. Εντελώς συμπτωματικά και κατά διαταγή του κόμματος, επέστρεψα στην Ελλάδα ακριβώς 14 Φλεβάρη του ΄74 κλπ, κλπ.
  Μετά από 40 χρόνια απεφάσισα να κάνω το ίδιο ταξίδι. Είπα και σ΄ένα φίλο άν ήθελε να΄ρθει, ήρθε και πήγαμε Πάτρα 14 Φλεβάρη του 2008. Πήραμε το πλοίο και πήγαμε Πρίντεζι, Μπάρι (με ταξί εκεί για να πάρουμε το τραίνο) και ντουγρού για Ρώμη. Μείναμε τρεις μέρες. Εξαίσιος καιρός ενώ στην Αθήμα χιόνιζε.
  Στην επιστροφή είχε τζόγο. Η Ολυμπιακή δεν πέταγε, όμως μας λέγαν να πηγαίνουμε στο αεροδρόμιο. Άρχισε το πηγαιν΄έλα με κόστος 300 ευρώ γιατί ξανακοιμόμαστε στη Ρώμη. Οι υπάλληλοι της Ολυμπιακής ανίκανοι, αδιάφοροι, αχαρακτήριστοι. Έβρισα τον έναν που είχε και ιταλική προφορά. Μας μετέτρεψαν καμμιά εκατοστή ρωμιούς σε όχλο, διότι αντί να μας βρούν θέσεις σε όλους, μας πέταξαν στον κάδο της Αλιτάλια: όποιος βγει πρώτος, όποιος σπρώξει, όποιος γλύψει, να πάρει το stand by. Αίσχος! Κι αυτό γιατί η Ολυμπιακή είναι ανταγωνιστική με την Aegean και με την Lufthansa κλπ.
  Εγώ δεν είχα πρεμούρα να γυρίσω. Έκλεινα ένα μείζονα κύκλο και κάθε τι ανήκε στην αρχινούμενη αυτοβιογραφία μου. Αγόρασα και δέκα αγαπημένους ιταλικούς δίσκους κι έπαιξα στην εκπομπή μου, αλλά το γκλαν του ταξιδιού μου ήταν όταν 17 Φλεβάρη καθόμασταν στη λιόλουστη πλατεία Campo di fiori αλλά δεν είχαμε πάρει πρέφα τίνος ήτο το ψηλό άγαλμα στη μέση της πλατείας. Ωσπου άρχισαν να΄ρχονται άνθρωποι πολλοί με πλακάτ που γράφαν: " Η αθεΐα θα σώσει τον κόσμο", "ούτε κράτος, ούτε Θεός", κλπ. Ήρθαν και καραμπινιέροι. Άρχισαν κάποιοι να βγάζουν λόγους μπροστά στο άγαλμα και να καταθέτουν στεφάνια. Συγκινήθηκα κι όταν πλησίασα στους πάγκους να δω τι βιβλία ήταν αυτά και περί τίνος επρόκειτο, είδα ότι επρόκειτο για τον μεγάλο στοχαστή - ανθρωπιστή Τζορντάνο Μπρούνο, που 17 Φλεβάρη το 1600 η Ιερά Εξέταση τον έκαψε στην πυρά γιατί οραματίστηκε την ελευθερία και την αξιοπρέπεια. Πήρα κάτι αφίσσες ενθύμιο κι ότι ενθυμούμαι περισσότερο απ΄το ταξίδι μου 40 χρόνια μετά ήταν αυτό που με νοηματοδότησε.
  Γυρίσαμε με την Aegean. Παίρνομε την Ολυμπιακή για να την υπερασπιστούμε κι αυτή μας γυρίζει τα οπίσθια. Την καταστρέφουν από μέσα. Ο Θεός να την λυπηθεί.
  
  
• Την Τσικνοπέμπτη έπαιξα στην πλατεία Αριστοτέλους. Ηταν γεγονός. Φωτογραφήθημεν και με τον Παπαγεωργόπουλο. Παρ΄ότι το ζήτησα και το αποδέχτηκαν, είχα ντεμί σαιζόν ψυχολογία. Γι' αυτό φαίνεται παραφωνούσα όσο ποτέ. Όμως 5000 άνθρωποι ευχαριστήθηκαν κι ας άρχισαν τα κους-κους κι οι γκρίνιες της κεντρο αριστεράς ότι πρόδωσα τα ιδεώδη στους οχτρούς. Ουσιαστικά πήγα εκεί για να δηλώσω ακόμη μια ότι εδώ δεν είναι το Σούλι, εδώ είναι του Ρασούλη. Και βέβαια είπα: Η Μακεδονία ήταν, είναι και θα είναι ελληνική. Κάποιοι φίλοι στραβομουτσούνιασαν. Ας είναι. Σχεδόν 20 χρόνια έκανα και κάνω ό,τι μπόρεσα να προετοιμάσω την πόλη ν΄αναλάβει το ρόλο της. Αυτό το νόημα είχε και ο κωδικός
  "Βαλκανιζατέρ". Αν είχε πραγματοποιηθεί το όραμά μου με κέντρο ένα μίνι βαλκανικό κοινοβούλιο, παρ΄όλα τα ντράβαλα, δεν θα΄χαμε τώρα τα ρεζιλίκια που βιώνουμε.
  Αν είχα πραγματοποιήσει τ΄ όραμά μου στη Μέση Ανατολή δεν θα΄χαμε φτάσει σε τόσο θάνατο και μαύρο αδιέξοδο. Συζητώ όμως με κάθε πλευρά για να εισβάλω πολιτισμικά και στη Γάζα και στα Σκόπια. Χωρίς εμένα και αυτά που πρεσβεύω, δεν πρόκειται να λυθεί τίποτα.
  Γιατί έχω εμπιστοσύνη στον OSHO που είπε ότι έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στην ύπαρξη.
  Έξι του Μάρτη τον συνέλαβαν και τον απέλασαν.
  Έξι του Μάρτη συνήλθαν οι υπουργοί του ΝΑΤΟ.
  Έξι του Μάρτη είχε πεθάνει η Μερκούρη, που δεν μεσολάβησε για να μην μπουζουριάσουν τον Ινδό Δάσκαλο με το οικουμενικό όραμα. Τον OSHO, που έδινε πρωτοκαθεδρία στις γυναίκες, που γιόρτασαν παγκοσμίως στις 8 του Μάρτη.
  Έξι Μάρτη υπήρξε και το Κιλελέρ 100 σχεδόν χρόνια πριν.
  Έξι Μάρτη έγινε χαμός στη Γάζα και την Ιερουσαλήμ.
  Έξι Μάρτη άρχισαν οι διακοπές στη ΔΕΗ.
  Έξι Μάρτη τινάχτηκε η τιμή του πετρελαίου.
  Περίπου έξι Μάρτη βγήκε ο νέος Πρόεδρος στη Ρωσσία, ίδιος ακριβώς με τον Πούτιν. Όταν περπατούν οι δυό τους έχει μεγάλη φάση. Σαν να΄ναι δίδυμοι. Ιδιότυπο περπάτημα, κοντούληδες αλλά ισχυροί άνδρες.
  Κάτι γίνεται στον κόσμο. Ίδωμεν.
  Μαζί με την τιμή του πετρελαίου ανέβηκε και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΝ έγινε.....Τσιπράδικο. Έχομε πολιτική παλινδρόμηση.
  Όσον αφορά τα Σκόπια έπρεπε προ πολλού να τους κάναμε πολιτισμική εισβολή. Αφήσαμε τους επιχειρηματίες μας με το γνωστό τους αμοραλισμό και το δόγμα: "το χρήμα δεν έχει πατρίδα", να καταπιεί κάθε δεοντολογία και αίσθηση πατριωτισμού. Τώρα τρέχομε και δεν προλαβαίνομε. Δήλωσα δημόσια ότι έπρεπε -και πρέπει- ο Καραμανλής, εκτός του Ρουσόπουλου, τους διπλωμάτες και τους επιχειρηματίες, να παίρνει και εμένα για να τους ξεκαυκαλιάζω, διότι εγώ ομιλώ για τον πολιτισμικό πολιτισμό και το εννοώ.
  
  
• Σε λίγες μέρες επανεκδίδεται από τον Ιανό το βιβλίο μου "Ο Μεγάλος αιρετικός Θεόφιλος Καΐρης". Ήταν μια άμεση απάντηση στο στάτους για τη βάρβαρη σύλληψη και απέλαση του πνευματικού Δάσκαλου OSHO στις 6 Μάρτη 1986.
  Η πλάκα είναι ότι έμαθα για τον Καΐρη όταν ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής παρότρυνε τους ιθύνοντες να κάνουν ένα συμπόσιο για τον Καΐρη στην Άνδρο. Βγήκαν τότε Ιερείς και Δεσποτάδες και κατέκριναν τον Καΐρη κλπ, κλπ. Άλλο που δεν ήθελα. Πήγα αμέσως στην Άνδρο, έμαθα, σκέφτηκα, διαλογίστηκα και άρχισα να γράφω το βιβλίο. Δεκατέσσερις μέρες πριν το Πάσχα - μετά τις 6 Μάρτη του 1986. Κάθε μέρα κι ένα κεφάλαιο, π.χ Μεγάλη Δευτέρα περιγράφω τη Μεγάλη Δευτέρα και ούτω καθεξής. Λογοτεχνικά δεν ξέρω που στέκει, όμως το έγραψα με πάθος και πόνο. Σε πολλούς άρεσε.
  
  
• Θα ήθελα μια χάρη. Ο καθείς ας πάρει ένα άσπρο πανί και στη μέση ας βάλει - όπως θέλει - το χάρτη των Βαλκανίων για να 'χει μια σημαία των Βαλκανίων.
  Επίσης σ΄ένα άσπρο πανί βάλτε την Υδρόγειο για να΄χετε μια σημαία του πλανήτη.
  Επίσης, όποιος γνωρίζει έναν Παλαιστίνιο, βάλτε τον να μάθει την ιστορία της Μεσογείου, ειδικά της Κρήτης.
  Ενίσχυση του αντανακλαστικού της ιστορικής καταγωγής τουλάχιστον του ονόματος Παλαιστίνιος (Φιλισταίος), ώστε να μην δύναται η φονταμενταλιστική επιρροή από το Ιράν να΄χει το μονοπώλιο στο φαντασιακό τους.
  Όσον αφορά το φίλο που έγραψε πικρόχολα προς υπεράσπιση του Ακατανόμαστου, προσεχώς θα δημοσιεύσω τα πρακτικά από τις δίκες ώστε να φανεί γιατί αυτός ο Α. έπρεπε να΄ναι στη φυλακή λόγω ψευδορκίας κατά συρροή.
  Θα προσπαθήσω να επανέλθω όσο πιο σύντομα γίνεται.
  Υ.Γ . Ζω πάντα στην κόψη του ξυραφιού. Και ο νοών νοήτω.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ

Θα΄ θελα να γράφω πιο συχνά στο μπλόγκ μου, όμως όπως συμβαίνει, την ώρα που θέλω να κάνω ένα άλμα, νοιώθω μια κούραση γιατί δεν με φτάνουν οι διαρκείς προσπάθειες στα μείζονα φαινόμενα και γεγονότα - αλλαγή κλίματος, πόλεμοι στην κεντρική Ασία, οικουμενικός φαύλος κύκλος και τι μένει γενέσθαι, - δίνω (και δεν είμαι ο μόνος) σκληρές και χιλιάδες μικρές μάχες στα πεδία της καθημερινότητας με το άμεσο περιβάλλον (μου). Δεν είναι παράπονο, αλλά διαπίστωση.
Ούτως ειπείν και παρ΄όλα αυτά, αξιοσημείωτο είναι το γεγονός, όχι των δύο συναυλιών που έδωσα στο Τέλ-Αβίβ με τον Εβραίο ρεμπέτη Τομέρ, αλλά η συνέντευξη που έδωσα στη μεγαλύτερη εφημερίδα του Ισραήλ
"Χααρέτζ", η οποία εκτός του ότι ήταν δύο ολοσέλιδα, καταλάμβανε την πρώτη σελίδα - ολόκληρη- στο πολιτιστικό ένθετο της εφημερίδας. Μια έγχρωμη φωτό εμού στην πάνω μεριά, μια μικρότερη κάτω-κάτω από προηγούμενη συναυλία με τον Γεχούδα - τον οποίο δεν είδα αυτή τη φορά αλλά τον ανέφερα διαχωρίζοντας τη θέση μου από αυτόν και το "τίμ" του, που ενδιαφέρεται μόνο για την καριέρα του Γεχούδα, για ποικίλα συμφέροντα τα οποία κάποια στιγμή έρχονται σε σύγκρουση με την προσπάθεια επίλυσης του Μεσανατολικού, δηλαδή για την ειρήνη εκεί.
Ο τίτλος της συνέντευξης: "Η Κοντολίζα κι εγώ"
Ηταν την ώρα της συνέντευξης, η Ράϊς σ΄ένα ξενοδοχείο, όχι μακριά από το δικό μου, προετοιμάζοντας τη διεθνή διάσκεψη που ήδη έχει γίνει στην Ανάπολις των ΗΠΑ για τη λύση του Μεσανατολικού εντός του 2008.
Στην Ανάπολις λοιπόν, ξαναμανασυμφώνησαν ότι έγινε μια αρχή. Όμως, όπως είπα και στην συνέντευξη, χωρίς εμένα, χωρίς αυτά που πρεσβεύω και ενσαρκώνω, το αντίδοτο δηλαδή : Θέτω την παγκόσμια ψυχή σαν βάση για την κατάργηση της χωριστικότητας. Η παγκοσμιοποίηση - από τα πάνω προς τα κάτω - δημιουργεί δυναμικό πλαίσιο που είναι η παγκόσμια αγορά, όμως δια της πλαγίης ενισχύει τον κόσμο των συμφερόντων και των συνόρων.
Μέσα στην παρούσα ατμόσφαιρα και "εξέλιξη", γίνεται στο Μπαλί της Ινδονησίας συνάντηση πάνω από 140 χωρών για την αλλαγή του κλίματος.
Κατά τη γνώμη μου και σ΄αυτό το θέμα και στο μεσανατολικό, επικρατεί σύγχιση και καμμιά λύση δεν θα΄ρθει με τον τρόπο που σκέφτονται όλοι κι όλοι.
Υπενθυμίζω ότι συνεχίζω τις ραδιοφωνικές εκπομπές κάθε Κυριακή στις 4μμ στους 105.8 στην Αθήνα και στους 88 στη Θεσσαλονίκη.
Το θέμα μου αυτό τον καιρό είναι " Οι προφήτες" και "μάζες και διανοούμενοι".

Καλό χειμώνα

Γεια σας. Έλειψα πολύ καιρό γιατί πολλά έλαβαν χώρα και δέχτηκα αρκετή πίεση: α) τα σπάσαμε με το Γεχούδα Πόλικερ. Η συμπεριφορά του ίδιου και των μάνατζέρ του, υπήρξε στο φινάλε απαράδεκτη. Δεν πήγα στη Μέση Ανατολή για να κάνω καριέρα, ούτε να υπηρετώ την καριέρα κανενός. Αρνήθηκα να συμμετέχω στις μεγάλες συναυλίες, τις από κοινού, παρ΄ότι είχε γεμίσει το Ισραήλ με αφίσσες και διαφημίσεις με φωτογραφίες και των δύο. Η στάλα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν όταν ρώτησα αν μπορούσε η κόρη μου Ναταλί να πει ένα τραγούδι στη μεγάλη συναυλία της Καισάριας. Δεν το απαίτησα. Ρώτησα, μιας και θα παρευρίσκετο εκεί. Σοκαρίστηκα με την απάντηση που μου έδωσαν. Τη θεώρησα ρατσιστική εις βάρος της γυναικείας παρουσίας έν όψει μιας συναυλίας "θριάμβου των γκέι". Δεν είχα και δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους γκέι κι ούτε είχα με τον Γεχούδα και τους παρατρεχάμενους του που είναι γκέι. Αντελήφθην όμως μια μεθόδευση αποκλεισμού της γυναικείας παρουσίας εν γένει και μέσα σ΄αυτά τα πλαίσια με εμπόδισαν να συναντηθώ με την Τζίπι Λίβνι, Υπουργό Εξωτερικών του Ισραήλ, για να συζητήσω προτάσεις για την ειρήνη και τη λύση στη Μέση Ανατολή. Η υπουργός δέχτηκε να με συναντήσει με την προϋπόθεση να είναι και ο Γεχούδα Πόλικερ. Αυτός αρνήθηκε, κάτι που με στεναχώρησε ιδιαίτερα. Κι άλλα πολλά, ώσπου το μαχαίρι έφτασε στο κόκκαλο. Όμως εγώ άρχισα νέο κύκλο προσπαθειών για τη Μέση Ανατολή και θα προσπαθήσω να συναντήσω την υπουργό μόνος μου.
Μέσα στον Ιούλιο φιλοξένησα στην Κρήτη τον Παλαιστίνιο φίλο μου Νάδερ με τη γυναίκα του Ιέμ και το μικρό γυιό τους, Νάουρας. Έμειναν στο σπίτι του φίλου μου του Ρουσσέτου. Το καταφχαριστήθηκαν. Στη Δυτική όχθη δεν έχουν πρόσβαση στη θάλασσα και οι περισσότεροι δεν μπορούν να βγούν ούτε προς το Ισραήλ, ούτε προς τη Γάζα. Μια επιστολή που έδωσα στην Παλαιστινιακή εφημερίδα "Αλ Κουντς" τελικά δεν εδημοσιεύθη, διότι ανάφερα την ανάγκη ενός ειρηνευτικού σώματος στην περιοχή από 20.000 Κρητικούς και προφανώς αντέδρασε η διεύθυνση της εφημερίδας. Ήτο μια πολιτική λογοκρισία. Μια ανελευθερία. Δεν μπορώ να υπογράφω τις γνώμες αλλωνών.
Οι απόψεις τους έχουν φέρει την περιοχή και τον πλανήτη στο χείλος του γκρεμού. Άρα έγινα τοστ και από τους δύο. Βέβαια ένας από τους στόχους μου ήταν -και είναι- να τους ενώσω εναντίον μου ώστε να αποδειχθεί ότι μπροστά σ΄έναν κοινό εχθρό ενώνονται. Πραγματικότης είναι ότι κουβαλούν μέσα στο κεφάλι τους τούβλα. Η στατικότητα και το ίδιον όφελος τους διέπει.
Ωστόσο δεν βρίσκονται όλα στο μηδέν. Στο Ισραήλ υπάρχει το CD "Χούμους Σάπιενς" και στη Δυτική Όχθη μπόλικο υλικό για την Κρήτη και φρόντισα γι΄αυτό.
β) Οι πυρκαγιές. Μια ολική καταστροφή. Λίγες μέρες πριν τις φωτιές είχα κάνει συναυλία στην Κρέσταινα. Είδα και θαύμασα για μια ακόμη φορά (και τελευταία) το μεγαλείο του τοπίου. Η καταστροφή συγκλόνισε την ανθρωπότητα. Διότι είναι μέρος της πλανητικής κρίσης, του θερμοκηπίου, της έκλειψης πολιτισμού στην Ελλάδα και της έλλειψης εθνικού οράματος και παραγωγής εθνικής συνειδησης.
Μπέστε σκύλοι (σκυλάδικα).
Έμειναν στο φινάλε τ΄αποκαίδια κι απανθρακωμένα συναισθήματα. Τώρα το στάτους που του κάηκε ο κώλος περνά στην αντεπίθεση με τηλεμαραθώνιους κι άλλες μαλακίες να πάρει το πάνω χέρι.
Όμως η Ελλάδα δεν είναι όπως ήταν πριν τις φωτιές κι ούτε μπορεί να ξαναγίνει. Γι΄αυτό και τα κόμματα φιλολογούν ματαίως αφού το συμβάν τους ξεπέρασε. Κι εννοώ όλα τα κόμματα. Η αντίδραση δε της αντιπολίτευσης να φορτώσει το πρωτοφανές γεγονός στον Καραμανλή, υπήρξε άχαρη , ανόητη και άνανδρη. Αντί μέσα από το σόκ να οδηγηθούμε προς ένα νέο κώδικα αξιών και σχέσεων του εαυτού μας με τον εαυτό μας κι όλων εμάς με τη φύση, το μυστήριο της ύπαρξης από το οποίο πηγάζουν οι σκέψεις και οι δραστηριότητες, να γίνουμε πιο σοφοί, το ρίξανε στο υγρό πυρ και στα άσφαιρα πυρά.
Εν όψει τώρα των εκλογών, δέχομαι διαρκώς πίεση εκ μέρους φίλων και προσφιλών προσώπων να ενδώσω και να προσαρμοστώ στο δικό τους πολιτικοκομματικό σκεπτικό, κατηγορώντας με για συντηρητισμό (sic) κλπ, κλπ, κλπ. Με λυπεί το γεγονός. Όμως εγώ είμαι εγώ, έχω τις απόψεις μου αποκτημένες με πολύ κόπο για χρόνια κι ούτε αισθάνομαι βάρος στη συνείδηση για τις επιλογές μου ως στρατηγική και τακτικές. Τουναντίον, αισθάνομαι ελέυθερος με μια πληρότητα, που αυτοί δεν έχουν λόγω ανασφάλειας και μένους.
Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να βγει ο Παπανδρέου (παρότι τον ψήφισα τότε) με εκπρόσωπο Τύπου τον ξάδερφο του Ακατανόμαστου, κι έχοντας κάνει πρόταση βουλευτοποίησης της Άννας Ραγκούση- Νταλάρα (sic!!) κι όλο το Λαλιωτιστάν, της μαινόμενης νομενκλατούρας, Πανταγιάδων και άλλων τινών.
Κάτι σκοτεινό και νοσηρό συμβαίνει και εκτός αυτού εγώ θα ξαναβρεθώ στην εξορία και δεν είναι λειτουργικό προς το παρόν,
σημείωση: καθώς βγήκε Δήμαρχος ο Φασούλας στον Πειραιά, διώξαν αμέσως την κόρη μου από το δημοτικό Ράδιοφωνο του Πειραιά με το αρχιψεύδος ότι είναι διπλοθεσίτισσα, τάχαμ δουλεύει και στη Λυρική Σκηνή που η Ναταλί ούτε απ΄έξω δεν έχει περάσει. Είναι τα γνωστά προγκρόμ των Νταλαροπανταζιστών εναντίον ανθρώπων που έχουν αξία και που απλώς η παρουσία τους κατατροπώνει την πλαστή θέση των μέσα στο γίγνεσθαι της κοινωνίας.
Αυτά προς το παρόν.

Πρός Μαύρο γάτο

Δεν προσπαθώ σώνει και καλά να αποδείξω ότι οι Εβραίοι είναι Έλληνες. Άλλωστε πριν 10 χρόνια γράφοντας το "Κνωσόντας την Αλήθεια" ήμουνα φανατικά αντίθετος με το δόγμα ότι οι Εβραίοι είναι ο περιούσιος λαός του Θεού.
Μελετώντας όμως και καταδυώμενος μέσα σ΄ένα σχετικό βάθος της Ιστορίας, προς έκπληξή μου είδα τις ιστορικές πηγές και την αιτία που κρύβεται μέσα σ΄αυτό το δόγμα.
Η οικουμενικότητα είναι νομοτελιακό φαινόμενο και όχι χαρακτηριστικό μιάς φυλής και στη διάρκεια των αιώνων η οικουμενικότητα με την εντοπιότητα πότε αντιπαρατίθενται και πότε συνενώνονται.
Σε τούτη τη συγκυρία, ο πλανήτης μας προτρέπει να ξαναφωτίσουμε την οικουμενικότητα χωρίς να χάσουμε την εντοπιότητα.
Η οικουμενικότητα και η εντοπιότητα στο Ισραήλ, βρίσκονται σε σκληρή αντιπαράθεση αυτό τον καιρό. Σ΄αυτή την λεπτή αλληλουχία παρεμβαίνω με την προτροπή και τη θέληση της διαλεχτικής των πραγμάτων.
Ο Χόκινγκ επανέλαβε πρόσφατα ότι το ανθρώπινο είδος θα σωθεί μόνο άν μετοικίσει στο διάστημα. Συμφωνώ εν μέρει.
Παρατηρεί ήδη κανείς δύο διαφορετικούς πόλους ως προς αυτό το φουτουριστικό. Το Γκλόμπαλ Βίλλατζ και ο πλανήτης Γη που είναι η εντοπιότητα και το διάστημα που είναι το Γιουνιβέρσαλ. Ως προς αυτό, οτιδήποτε αφορά πλέον το Εβραϊκό φαινόμενο, ανήκει στη σφαίρα της Ιστορίας του πλανήτη. Και πάλι μέσα στο διάστημα θα γεννηθούν νέες εντοπιότητες με τις διαφορετικές κοινότητες και πάλι θα επαναληφθούν οι αντιπαραθέσεις μεταξύ του σχετικού και του απόλυτου.
Θέτω αυτή τη βάση πρός συζήτηση.
Χαριτολογώντας να πώ, ότι οι Μασάι δεν είναι Κινέζοι, αλλά οι Κινέζοι είναι Μασάι.

Αυτά για την ώρα

Κείμενο αναστάσιμο

Γειά σας και χρόνια πολλά. Πέρασαν πράγματι τρείς μήνες από το τελευταίο κείμενο στο παρόν blog. Ω! Τυφώνες γεγονότων παρέσυραν στέγη, μνήμη και ενίοτε και ευθύνη.
Πάντως και το βιβλίο "Εδώ είναι του Ρασούλη" κυκλοφόρησε εν Ελλάδι και το CD " Χούμους Σάπιενς και η μνήμη των κύκλων" κυκλοφόρησε και στο Ελλάντα, μα και στο Ισραήλ.
Δέκα λεπτά στο κανάλι "10" του Ισραήλ στις ειδήσεις και 4 ώρες στο κρατικό ράδιο της εν λόγω χώρας με συνεντεύξεις κτλ., δημιούργησαν μεσ΄τη μεγάλη Εβδομάδα το έλα να δείς. Αυτό που επιθυμούσα δηλαδή, σαν απαρχή δημιουργίας ενός νέου φαντασιακού και απαρχή της λύσης του Μεσανατολικού
Σαράντα χρόνια από την επιβολή της Χούντας, 70 από τη γέννηση του Μάνου Λοίζου. Όσοι ακούν τις εκπομπές μου κάθε Κυριακή στις 4 από το πρώτο πρόγραμμα στους 105,8, θα απόλαυσαν ρεσιτάλ ιδεολογικών κάτας, για να χρησιμοποιήσω έναν όρο του καράτε.
Γράφοντας το παρόν κείμενο ετοιμάζομαι για Κύπρο, για δυο συναυλίες στη Λευκωσία, το τσιφλίκι του Ακατανόμαστου. Και το ερώτημα τίθεται:
γιατί βγάζει δίσκο με αφιέρωμα στο Μάνο Λοίζο και βάζει τη φάτσα του απέξω και παίρνει την άδεια από τη θυγατέρα του αείμνηστου Μάνου να συμπεριλάβει τραγούδι από την οντισιόν για τα τραγούδια του Χικμέτ, ώστε να διαφημίζεται αυτό από τηλεοράσεως και βεβαίως να χρησιμοποιείται ώς άλλοθι του Ακατανόμαστου για το αντιστασιακό του προφίλ μιάς και τηλεδήλωσε ότι το αφιέρωμα στο Λοίζο ξεκινάει από το '68, ώστε φαίνεται ότι ο Δαλάρας ήτο από το '68 αριστεράντζα του κερατά;
Ήτο δε αυτός ο κανακάρης της Χούντας; Ονόμαζε τον Ιωαννίδη "πατέρα"; Και πώς κατέστη ούτος, ήρωας της Κύπρου, αφού ο Ιωαννίδης κατάστρεψε την Κύπρο;
Όλοι οι μηχανισμοί της κεντροαριστεράς καλύπτουν τον Ακατανόμαστο, βρίσκοντας σε αυτόν το αυθεντικό ήθος, ύφος και έθος τους;
Κι αν ο Δαλάρας υπήρξε χούντιος, πώς ακούγεται η φωνή του στο Πολυτεχνείο να λέει άσματα Αντιστάσεως; Είν' η Ελλάς ένα κουλουβάχατο;
Παντού καμπάνιες για τον αείμνηστο φίλο μου Μάνο Λοίζο και βέβαια τσιμουδιά για μένα που ήμουν ο επιστήθιος φίλος του και γράψαμε μαζί τα πιο αγαπημένα τραγούδια.
"Τίποτα δεν πάει χαμένο", γράφουν παντού στις αφίσσες. Σάμπως αυτοί που το κόλλησαν ξέρουν τι θέλω να πώ. "Τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη σου ζωή , τ΄όνειρό σου ανασταίνω και το κάθε σου γιατί".
Εγώ μόνο ξέρω τι εννοώ, γιατί εγώ το πράττω. Όμως η αναισχυντία έφτασε στο αποκορύφωμα.
Θα συνεχίσω σε επόμενο κείμενο λίαν συντόμως. Υπενθυμίζω ότι το "Χούμους Σάπιενς" κυκλοφορεί, ιδίως από τα "Metropolis" και τα βιβλία "Τι είδε ο Βουκεφάλας", "Εδώ είναι του Ρασούλη" και το "Οι Εβραίοι είναι Έλληνες-Κρήτες" από τον Ιανό και Κάκτο.
Υ.Γ. Αν το Στάτους εξακολουθεί να επιβραβεύει τα λαμόγια, τους αριβίστες και τους Εφιάλτες, σύντομα θα βουλιάξει σαν το "Σι- Ντάιαμοντ" και τότε η φριχτή πραγματικότης θα κοιμηθεί για πάντα στην αγκαλιά της αλήθειας. Αμήν και πότε.

Είμαστε ακόμα ζωντανοί

Πολλά και διάφορα συνέβαλαν στο να απέχω από το blogspot για αρκετό καιρό. Συνδυασμός ακραίων καιρικών, ιστορικών και ψυχολογικών φαινομένων, έλαβε χώρα, καθώς, βέβαια, και η προσπάθεια να ολοκληρωθεί και να πραγματωθεί το βιβλίο στον Ιανό και το cd με το Γιεχούδα Πόλικερ.
Το πρώτο είναι πραγματικότητα. Το παρουσιάσαμε στις 17 Γενάρη, με τα δορυφορικά συστήματα της κρατικής ραδιοφωνίας σε πλανητική διάσταση και το συμβάν υπήρξε θετικότατο , καθώς ομολογούν και οι έχοντες παραστεί στη Σταδίου 24.
Ένα αρνητικό συμβάν υπήρξε το ότι δε μας εδόθη η άδεια εκ μέρους της κόρης του Μάνου Λοΐζου και της εταιρίας του κ. Σαμουήλ Μάτσα για να συμπεριλάβουμε ένα cd ντοκουμέντο ηχογραφημένο το 1976, από ένα έργο του Μάνου Λοΐζου, σε ποίηση Ναζίμ Χικμέτ, τραγουδησμένο από μένα και πεταμένο στα σκουπίδια του εργοστασίου Columbia για 30 ολόκληρα χρόνια. Η εταιρία μίλησε για περιουσιακό στοιχείο, η Μυρσίνη για ηθικό δικαίωμα και παρότι σώζουμε, με αυτό το ντοκουμέντο, ένα χαμένο τραγούδι του Μάνου και -επίσης- με αυτό το ντοκουμέντο φαίνεται καθαρά ότι ο Λοΐζος ήθελε εμένα να τραγουδήσω τα τραγούδια αυτά και δεν ήταν μια απλή οντισιόν, γιατί δεν ήταν πλέι μπακ και οι μουσικοί ήταν παρόντες στην ηχογράφηση -και επίσης υπάρχει μία στοιχειώδης ενορχήστρωση κι ένα στοιχειώδες ρεμίξιν στο υλικό αυτού του ντοκουμέντου. Επομένως και εταιρία και η κόρη του συνθέτη, έδρασαν ενάντια στη θέληση του Μάνου Λοΐζου και, ούτως ειπείν, προσέβαλαν και τη μνήμη του.
Ως προς αυτό θα επανέλθω.
Ένα δεύτερο συμβάν έλαβε χώρα αυτές τις ημέρες. Αναγκάστηκα να πληρώσω 3.500 ευρώ για μια καταδίκη του 2002, με αντίδικο τον τραγουδιστή Νταλάρα, προκειμένου η αστυνομία να μη δημιουργήσει κωλύματα στο να μου δοθεί το νέο διαβατήριο. Η δικαστική απόφαση-δυσφήμιση ήταν τελείως συμβατική, καθώς εγώ δεν παραβρέθηκα στη δίκη, αποφασισμένος να μην ξαναπάω
α. στα αθηναϊκά δικαστήρια και
β. ότι η ελληνική δικαιοσύνη έχει στα χέρια της μαρτυρία αυτόπτη μάρτυρα, από το κυρίως συμβάν του 1983, όπου ο τραγουδιστής Νταλάρας επεδίωξε να με πνίξει στα υπόγεια του Ολυμπιακού Σταδίου, στην περιβόητη συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου.
Η Άσπα Σαββοπούλου έχει καταθέσει αυτή τη μαρτυρία, επομένως ο,τιδήποτε λέω απευθυνόμενος στην κοινή γνώμη είναι για να προστατέψω την κοινή λογική και την κοινή ηθική και, βεβαίως, το δημόσιο καλό, από τις προσπάθειες πασών των αριβιστών να επιβάλουν στην κοινωνία μία πλασματική, έως πλαστή ηθικοφάνεια, πηγάζουσα από την ιδιοτέλεια των. Και ως προς αυτό, θα επανέλθω με λεπτομέρειες.
Αυτά προς το παρόν.

Γεγονοτομάνιακ

Χαιρετώ σας και φιλώ σας.
Πολλά τα γεγονότα των τελευταίων ημερών: Αυτό που βαραίνει περισσότερο είναι η πυρηνική δοκιμή της Βόρειας Κορέας που αφυπνίζει το πυρηνικό ντόμινο της Ασίας.
Στην κατηγορία των υπογεγονότων ανήκει και το ότι σύσσωμη η κοινωνικοπολιτική ελίτ της χώρας μαζεύτηκε να επικυρώσει την επιλογή του τραγουδιστή Νταλάρα ως πρέσβη καλής θελήσεως της Αρμοστείας του ΟΗΕ (sic). Όλο αυτό το λεφούσι είδε, προφανώς, ξανά στο πρόσωπο του απόλυτου αριβίστα το δικό του ήθος, ύφος και ήθος.
Ρεκόρ επιτάξεων της εκπομπής μου στο 105,8 ΝΕΤ. Επί 10 εβδομάδες δεν κατόρθωσα να κάνω εκπομπή, καθώς γεγονότα και ειδήσεις, ιδίως τον Αύγουστο που υποτίθεται ότι δεν έχουμε ειδήσεις, γινόταν αιτία επίταξης της ταπεινής μου ώρας, σάμπως εγώ δεν θα μπορούσα να μιλήσω για το Μουντιάλ, για την τρίτη ηλικία, για τις εκλογές. Βεβαίως, εγώ δεν πληρώνομαι ακόμη και αν είχα ετοιμάσει την εκπομπή και την είχα παραδώσει. Αν περίμενα να ζήσω από τις εκπομπές, τώρα θα ήμουν κλωσάρ.
Στις τελευταίες διαβουλεύσεις με τους μάνατζερ εξ Ισραήλ για να κυκλοφορήσει το cd «Χούμους Σάπιενς». Χαμός στο ίσωμα. Αύριο θα είμαι στο Βερολίνο, για μια συναυλία, την Παρασκευή. Θα επανέλθω σύντομα.

Σε συμπλοκές μεταξύ της Φατάχ και της Χαμάς, 8 παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν και αρκετοί τραυματίστηκαν σε διαδηλώσεις υπαλλήλων στη Γάζα.
Αυτά με πληγώνουν διπλά. Πρώτον, γιατί σκοτώνονται άνθρωποι τζάμπα και δεύτερον, γιατί αισθάνομαι μια ενοχή οτι επειδή δεν έβαλα σε εφαρμογή το σχέδιο μου και παραστράτησα, εγώ φταίω για τα συμβαίνοντα. Θα μου πείτε: μεγάλη ιδέα έχεις για τον εαυτό σου, μεγάλε. Κι όμως φίλτατοι δεν είναι μόνο το συναίσθημα. Ίσως είναι και ο φόβος μη σκοτωθώ κι εγώ, έστω πρόωρα. Κάποιο άλλο πρόβλημα μέσα μου.
Γι αυτό λέω: το μυαλό μου Νότιος Λίβανος στην καρδιά μου η Γάζα φλέγεται. Τον Αύγουστο έπαιξα εγώ από το Ηράκλειο, στη συνοικία Γάζι. Συχνά τη Γάζα στη Μ. Ανατολή τη λένε Γάζη.
Εχω σκεφτεί τι χρειάζεται. Δεν έχω πλήρη εξοπλισμό. Χρειάζονται έξοδα κι ίσως ένας κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη.
Όπως βλέπετε απευθύνομαι παντίοις τρόποις προς πάσα κατεύθυνση. Ο κοσμάκης βρίσκεται στον κόσμο του, στην κοσμάρα του. Ο καθείς, αμ΄τι μουχαμέτι, αυτό που του λέει η κούτρα του και τα εγωκεντρικά του συμφέροντα. Και γίνεται παθητικός τηλεθεατής. Εκτός τους αριστεριστές που σπαταλούν το πάθος τους σε λάθος στοχεύσεις.
Ζω συνεχώς με αυτή την αγωνία. Κλιμακώνεται συνεχώς το κακό και ακούγονται βαρειά τα βήματα του Γκοντζίλα.
Ωρες-ώρες νοιώθω κι εγώ μέσα μου μια παράλυση κι όσο το συνειδητοποιώ, λυσσώ. Όμως με τη λύσσα δεν ξεπορτίζεις προς το καλό, ούτε με αντιλυσσικό ορρό σώζεται κανείς
Θα δείξει, δεν μπορεί, θα δείξει. Κι αν είναι να΄ρθει θε' να΄ρθεί, αλλιώς θα προσπεράσει.

Επιστροφή

Επιστροφή από τη Μέση Ανατολή. Κάποιοι ανόητοι αραβοειδείς κάψανε τέσσερις ορθόδοξες εκκλησίες στη Γάζα και τη Βηθλεέμ. Θα ΄πρεπε η Χαμάς να τους συλλάβει, να μας τους παραδώσει, να τους φέρουμε στην Ελλάδα και να τους δικάσουμε με ποινή να χτίζουν, επί πέντε χρόνια το τζαμί στην Αθήνα. Και μετά, για άλλα πέντε χρόνια, να είναι διατηρητές των τζαμιών στην ελληνική επικράτεια.

Στο Ισραήλ θα φυλακίσουν τον πρόεδρο του Ισραήλ, τον Κατσάεφ, για επτά βιασμούς. Οι αμερικάνοι, ήδη, έχουν στείλει προς τον Περσικό το αεροπλανοφόρο Αϊζενχάουερ.

Φτιάχνω το εξώφυλλο του cd στο οποίο τραγουδάω εγώ σε μουσική του Πόλικερ. Θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο.

Τα πράματα διεθνώς και προσωπικώς, βρίσκονται σε ένα στάτους κβο τρόμου. Είμαστε ακόμα στο ριγκ κι όλα εν σοφία εποίησε.

ΥΓ. Εχθές είχα τα γενέθλιά μου. Μπήκα στα 62. Πριν δυο βδομάδες υπανδρεύθη η Ναταλί μετά του Κωνσταντίνου Στεφανή. Αν δεν κάνω λάθος, βρίσκονται στη Νέα Υόρκη.

Αθώοι και ένοχοι

Πρόσφατα χτύπησαν στην Τουρκία με βόμβες σε πολλά τουριστικά μέρη, Κούρδοι αυτονομιστές. Σκοτώθηκαν 3 τουρίστες και τραυματίστηκαν περίπου 100.
Το ανακοινωθέν των βομβιστών έλεγε ότι χτύπησαν και θα χτυπήσουν τον Τουρκικό τουρισμό μέχρις εσχάτων. Ουσιαστικά χτύπησαν αθώους τουρίστες. Έτσι γενικεύεται μια τυφλή βία εναντίων αθώων, άν λάβομε υπ΄όψιν και τις απόπειρες στα τραίνα της Γερμανίας και στα αεροδρόμια της Αγγλίας. Παντού η βία, απ΄όπου κι αν προέρχεται, επικυριαρχεί. Η αμηχανία της ανθρωπότητας εξαπλούται και βαθαίνει.
Ο Μπιν Λάντεν εξακολουθεί να διασπείρει ότι κανείς δεν είναι αθώος. Αθώος η ένοχος ώς προς τι?
Βεβαίως τα όσα συμβαίνουν γίνονται τη δυναμική ανοχή των αθώων. Η καθημερινή αδιαφορία που μπορεί και να ωφείλεται στην αμηχανία του καθενός να υπερασπίσει τον εαυτό του σίγουρα συμβάλει στο αποτέλεσμα. Πράξεις και απραξίες όλων μας και του καθενός, έτσι κι αλλιώς, συμβάλλουν. Οι βόμβες είναι η σούμα. Το ηθικό δίδαγμα. Η εκτέλεσις. Βλέπουμε δε, ότι όλοι αμύνονται. Τα υπουργεία των στρατιωτικών είναι Αμύνης. Ακόμη και η Αλ Κάιντα που λαχταρά μια νέα Ανταλουσία, αμύνεται. Διότι η καλύτερη άμυνα είναι επίθεση κι ας λέει ο Ρεχάγκελ ότι η καλλίτερη επίθεση είναι η άμυνα.
Υπάρχουν αθώοι;
Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται σφόδρα για την κατάσταση. Που διαδηλώνουν, που αντιτίθενται, που αντιπροτείνουν. Μειοψηφίες. Υπάρχουν και οι απολιτίκ μάζες. Ο καθείς να κοιτάζει τη δουλειά του και να κάθεται στ΄αυγά του, είναι το δόγμα που επικυριαρχεί. Και ίσως αυτό να κυοφορεί το αυγό του φιδιού.
Αν και τα φίδια είναι πράγματι αθώα.
Στη διαλεκτική της ιστορίας υπάρχουν νόμοι, υπάρχουν και μπερδέματα, ιδίως στις μεγάλες μετατροπές, όπως καλή ώρα.
Όμως έστω και οι σχετικά αθώοι, οι έμμεσα συμβάλοντες στα τεκταινόμενα πώς να αμυνθούν απέναντι στη βία των δογμάτων του καθενός που αφήνει μια μουστάκα και προστάζει: μην πας στην Τουρκία, μην πας στην Παλαιστίνη, μην πας εδώ μην πας εκεί την έχεις βαμμένη!
Εδώ αναμένονται οι αμυνολόγοι να μας εξηγήσουν τους λόγους και τις λύσεις.
Να πούμε: " Ο σώζων εαυτόν σωθήτω" μάλλον αφορά την πνευματική πορεία και το έπος του ενός. Να παραχθεί ένας οικουμενικός ιστός από "εκπαιδευμένα" άτομα που θα προετοιμάσουν το πρόγραμμα για μια μελλούμενη κοινωνία πιο ισορροπημένη. Το βρίσκω πιο θεμιτό και ίσως πιο ρεαλιστικό. Σε ποιές βάσεις; Σε ποιές αρχές;
Η συζήτηση για τις εν λόγω απαντήσεις έχει ξεκινήσει προ πολλού. Απλώς δεν υπάρχει πια η πολυτέλεια του χρόνου. Αν και ή ύπαρξη ξέρει, όπως λέει και ο OSHO , πρέπει κι εμείς να το μάθουμε.
Ας μην περιμένουμε πρώτα να την πάθουμε.
Αυτά πρός το παρόν.

ΥΓ. Νομίζω ότι είναι δέον και πρέπον ο κάθε που συνέβαλε στη δολοφονία αθώων, είτε ηθικά είτε εκτελεστικά, θα πρέπει να δικάζεται όχι ώς πολέμιος των Αμερικανικών και των δυτικών συμφερόντων κλπ κλπ, αλλά ως στιγνός δολοφόνος, που εν συνειδήσει κατά συρροή δολοφόνησε αθώους, έστω και τους σχετικά αθώους, και να απολαμβάνει την πλήρη περιφρόνηση του κοινού έστω κι αν αυτό μετατρέπεται ενίοτε σε κενό.

Απαντησίας

Εrgo te lina μου, δεν με απειλούν οι Άραβες γιατί δεν έγινε καμμιά μεταστροφή. Απλώς βάθυνα στα πράγματα κι έφτασα απόσταση αναπνοής από τα θαύματα. Πασιέντσα. Υπομονή .
Οχι δεν είναι της Σεμίνας ο Πόλικερ. Χτυπείστε στο Ιντερνετ Poliker Yahouda και κάτι θα βγεί. Αν ακούγατε τις εκπομπές μου στον 105, 8 ΝΕΤ κάθε Παρασκευή πρωί στις 11 θα΄χατε καλλιτερη εικόνα (και ήχο).
Αγαπητέ anonymous, μοιάζω περισσότερο με τον Μπαρμπα Μπέν παρά με το Λιακόπουλο. Και να πώ ακόμη κάτι : μικρό στο σχολείο με λέγανε οδοντογλυφίδα τωρα παντου με παρομοιάζουν με τον Άγιο Βασίλη. Κάθε πράγμα κάποια στιγμή περνάει στο αντίθετό του.
Μαύρε γάτε μου, σοφά μιλάς. Γενικά αυτό που λες ισχύει. Όσο όμως εγώ θα κάνω την τοποθέτηση μου πιο συγκεκριμένη η ισχύς του κανόνα Οιστοχόε μου α) το άσμα είναι: " Η Γάζα είναι Ελληνική", β) Στις 23 του μήνα θα παίξω στο Γάζι του Ηρακλείου. στο Ισραήλ τη Γάζα τη λένε και Γάζι. Δες τη καραμπόλα. Θα παίξω και στα Μάλια καλώς η κακώς.
Εχω κάνει προτάσεις για μια Εθνική πολιτισμική Ανασυγκρότηση Κρήτης. Εκώφευσαν. Τώρα τους κουφαίνουν οι Αγγλοι. Ας πρόσεχαν Προσεχώς θα σου πω κι άλλα.
Εγώ αιτούμαι 7 ευκαιριών από τους μπλόγκερς. Ένας από τους εφιάλτες μου από μικρός ήταν ότι θα ξαναγύριζαν τα στούκας. Βοηθάτε να επανέλθουν τα στούκας αλλά μόνο σαν τσιγάρα.
Πρός aktaion επιστολή: Εχεις απολύτος δίκιο κι εγώ συχνακις λέω το υπό του Σωκράτη ειπωθέν: " εν οίδα ότι ουδέν οίδα". Και κάποιες φορές αυτό το υπό Σεξπίρου: " Να ζεί κανείς ή να μη ζεί"
To be or not to be?
Let it be, let it be.

Θα επανέλθω δρυμίτερος. Διευκρινέστερος. ( Αν δεν διασκεδάσουμε μ΄΄ολα αυτά θα καταντήσουμε αληθοφανείς)

Προς τους εντιμότατους blogφίλους μου

" Ακουσον μεν πάταξον δε" λέγαν η λένε οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Έχουμε πολύ δρόμο ακόμη για να βαθύνοθμε την επικοινωνία μας. Ευχαριστώ για τα ποικίλα σχόλια. Είναι σε υψηλό επίπεδο. θα βαθύνουμε τον ημών διάλογο και θα εξηγήσω γιατί συνέκρινα τον εαυτό μου με τον Νασράλα. Οι 4 δίσκοι μου και οι συναυλίες μαζί με τον Πόλικερ είναι ιδεολογικοπολιτική μου παρέμβαση στο γίγνεσθαι της Μέσης Ανατολής. Βαυκαλίζομαι οτι έχω τη φόρμουλα. Τη δοκιμάζω και βλέπω με χαρά και έκπληξη ότι δουλεύει. Στο μυαλό μου όμως έχω λύσει το μεσανατολικό, εμπρός λοιπόν στην πραγμάτωση της λύσης. Έχω φίλους Αραβες όμως δεν έτυχε να βρώ κάποιον Παλαιστίνιο να΄χει καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη και να΄χει Ελληνική υπηκοότητα και να συνεργαστώ. Άλλωστε οι Άρααβες έχουν μια πλήρη και κλειστή κουλτούρα που χρειάζεται μαεστρία για να συνεργαστείς και να βγάλεις δημιουργικά κάτι το ελληνοαραβικό. Έγραψα ένα τραγούδι ¨Η Γάζα είναι Ελληνική¨, που δεν ξέρω άν θα μπει στο πρώτο cd αν και το τραγούδησα. Εγώ θέλω. Έχω το σκοπό μου. Όμως είναι και η εταιρία δίσκων εκεί που θα έχει ένα λόγο κι αυτή στο σύνολο του δίσκου. Υπάρχει ένα Matrix σ΄όλα αυτά και θα ήθελα λίγο την υπομονη σας και πιστεύω ότι θα εκπλαγείτε ευχάριστα.
Θα΄θελα πέρα από τον γόνιμο διάλογο αν μπορεί ο καθένας από σας να μπεί στα blogs των Αραβοπαλαιστινιοϊσραιλινών ιδίως των Παλαιστίνιων ρωτώντας κατ΄αρχας: γιατί αφού οι Παλαιστίνιοι είναι οι Φιλισταίοι δεν μαθαίνουν στα σχολεία την πριν του Κορανίου ιστορία του Έθνους τους? Ενας λαός δεν ξέρει την ιστορία του και είναι σκοτεινό και το μέλλον του. Το ότι οι Παλαιστίνιοι κατάγονται από την Κρήτη- ιστορικά και όχι βιοματικά είναι αποδεδειγμένο. Το΄χει πει δημόσια και ο Αραφάτ.
Το σατανικό μου σχέδιο ήταν να προλάβω, να ενισχύσω ή να δημιουργήσω εκείνο το αντανακλαστικό στην εθνική τους συνειδηση ώστε να μην υποταχθούνε ολοκληρωτικά στον παναραβικό φονταμενταλισμό όπως τώρα. Εγώ θα συνεχίσω ιδίως από τον Σεπτ΄ςμβριο που θα βγεί το πρώτο cd και ο Θεός βοηθός. Αλλάχ Αγκμπάρ ( αυτό το λέω εγώ με κατανόηση. Ας το φωνάζουν και οι Άραβες. Όμως από τη στιγμή που θα θελήσουν να μου το επιβάλουν επειδή θα με απαγάγουν, θα μου πάρουν την κεφάλα και θα τη δείχνουν στο Αλ Τζατζίρα, θα φτύσουν την ψυχή τους στη λάσπη).
Να σας πώ τελειώνοντας ότι την τρίτη μέρα του πολέμου μιλήσαμε με τον αστρολόγο και φίλο Κώστα Λεφάκη, ο οποίος μας διαβεβαίωσε οτι: " ο πόλεμος θα τελειώσει 14 Αυγούστου, ότι δεν θα πέσουν βόμβες στο Τέλ-Αβίβ και ότι θα ξαναρχίσει τον Οκτώβρη με εισβολή των Αμερικάνων στο Ιράν.
Πριν από καιρό "χτύπησα" το όνομα Ρασούλη στο Ιντερνετ και βγήκαν εκατοντάδες σ΄΄ολο το φάσμα του Αραβικού κόσμου. Κι ένας ζωγράφος Ιρανός στη Νέα Υόρκη. Τους πρότεινα - χαριτολογώντας - να κάνομε ένα διεθνές συνέδριο πάντων των Ρασούληδων ανά τον κόσμο, ίδωμεν.
Υπενθυμίζω: Το όνομα Ρασούλη μας έμεινε από τους Αραβες που είχαν κατακτήσει και την Κρήτη πριν από 1000 χρόνια, αφού μιλάμε για πατρίδες με τόση συγκίνηση.
Για τον πλανήτη ρε γαμώτο!
Οι συναυλίες συνεχίζονται

Απαντήσεις που χρωστάω

Σας ευχαριστώ που ανταποκριθήκατε. Πρώτ' απ όλα να πω ότι δεν θα μπορούσα να φανταστώ τον κόσμο χωρίς τους Άραβες. Αυθόρμητα τους αγαπώ. Ιδίως τους Παλαιστίνιους. Μου θυμίζουν τους Κρητικούς πριν 50 χρόνια.

*Στις μέρες μας βιώνουμε το απόλυτο φρακάρισμα της ανθρωπότητας. Ο πλανήτης είναι κορεσμένος. Χρειάζεται μια "απόλυτη" ιδέα για να δώσει όραμα οικουμεικό.

*Εγώ έχω μια φόρμουλα που τη σφυριλάτησα εδώ και χρόνια και τη δοκιμάζω στη φωτιά της πραγματικότητας. Βλέπω ότι αντέχει και μου δίνει στοιχεία για την τελική λύση. Είναι και προσωποκεντρική κι εκεί μπορεί να παρεξηγηθώ. Κάτι με καθοδηγεί με αξιοθαύμαστο τρόπο. Θα μιλήσω γι αυτά και προσεχώς.

*Τρέχω -με τρέχουνε- πανταχόθεν για συανυλίες κι έτσι δε θα μπορώ, εντός του Αυγούστου, ν' απαντώ προσωπικά.

*Από τότε που συναντήθηκα με το Γεχούδα Πόλικαρ (Λεωνίδα Πολικάρη) παρήχθησαν 60 καλά τραγούδια. Είμαστε στο προτσές τριών (3) cd. Στο πρώτο -16 τραγούδια- τραγουδώ εγώ κι ο Λεωνίδας είναι ενθουσιασμένος. Με τσάκισε, όμως, όταν ηχογραφούσαμε μέχρι να μου αποσπάσει τις καλύτερες ερμηνείες. Εϊναι τελειομανής κι ο καλύτερος τραγουδοποιός του Ισραήλ. Είναι και Έλλην πολίτης, καθώς κατέχει ελληνικό διαβατήριο. Γι αυτό θεωρώ απαράδεχτη την κοινή συμπεριφορά των Χετζπολάριων και Χαματζήδων της "Ελευθεροτυπίας" και ειδικά του Σεραφείμ Φυντανίδη, που απ τη βεράντα της βίλλας του στην Τήνο εκτοξεύουν εναντίον μου και των συνεργατών μου ρουκέτες από λάσπη και ανάξια δημοσιογραφία.

*Στο δεύτερο cd -στα ελληνικά, επίσης- θα τραγουδά ο Λεωνίδας Πολικάρης (Γεχούδα Πόλικερ) κι αυτό είναι ένα πολιτιστικό γεγονός που η "Ελευθεροτυπία" θα το προσπεράσει σκοπίμως κι ο κόσμος πρέπει να βγάλει ένα συμπέρασμα. Να ένα βήμα συμμετοχής στο γίγνεσθαι για την αποφυγή του Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου. Δεν κατηγόρησα την "Ελευθεροτυπία" για αντισημιτισμό -ποτέ δεν κατάλαβα τον όρο- αλλά για κακή έως κάκιστη δημοσιογραφία, εμπάθεια και καταστροφική συμπεριφορά.

*Παράδοξο ως ακατανόητο το 95% των Ελλήνων να είναι ενάντια στο Ισραήλ, σ ένα λαό που είναι ελληνομάνιακ και λατρεύουν τα τραγούδια μας (παράδοξο έως κατανοητό).

Τώρα οπυ θα κυκλοφορήσουν και τα ημέτερα θα γίνει ένα μπαμ χωρίς προηγούμενο. Μη σας φανεί παράξενο αν γίνω πιο δημοφιλής και απ τον Νασράλα. Άλλωστε το όνομά μου -Ρασούλης- σημαίνει προφήτης. Αυτό έμεινε όπως και τ όνομα του χωριού της μητέρας μου: Σίβα(Σίουα) από τότε που οι άραβες είχαν καταχτήσει την Κρήτη. Και βέβαια στο μυαλουδάκι τους παίζει μία απ τα ίδια, ως την Ανδαλουσία. Μόνο που τώρα είμαστε κι εμείς εδώ, που κάτι ξέρουμε από διαλεχτική και Άλγεβρα.

Αυτά προς το παρόν. Χαιρετώ.

Μανώλης Ρασούλης

στιχουργός-συγγραφέας

και truth seeker

Κείμενο για Blog Νίκου Δήμου

Εν πρώτοις να δώσω τα σέβη μου στον αγαπητό κ. Νίκο Δήμου. Να προσθέσω ότι συμφωνώ με την τοποθέτησή του για τη Μέση Ανατολή. Και επαυξάνω.
Ήρθα πριν από λίγες μέρες από το Τελ Αβίβ, όπου βρισκόμουν επί ένα μήνα –ήμουν εκεί όταν η Χαμάς εισέβαλε απαγάγοντας έναν ισραηλινό στρατιώτη και σκοτώνοντας δύο- δουλεύοντας με τον φίλο μου και συνεργάτη και σπουδαίο τραγουδοποιό του Ισραήλ Γεχούδα Πόλικερ(το ελληνικό του: Λεωνίδας Πολικάρης) για δύο cd, συμμετέχοντας και σε δύο συναυλιές του.
Για μένα ήταν και είναι η απόλυτη εμπειρία –οφείλω να ξαναπάω εντός του Αυγούστου, για το τελικό ρεμίξιν των τραγουδιών τα οποιά γράφτηκαν -60 τον αριθμό- εκεί, μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης, με πνεύμα ενωτικό και ανθρωποκεντρικό. Τέσσερα χρόνια πηγαινοερχόμενος στη Μέση Ανατολή ιδίοις όμμασι και εξόδοις, πήγα σχεδόν στον πυρήνα του κοινωνικοϊστορικού γίγνεσθαι της περιοχής, κατανοώντας ότι δεν είναι πια ένα τοπικό ζήτημα, αλλά παγκόσμιο.
Στο βιβλίο μου «Οι Εβραίοι είναι Έλληνες-Κρήτες- Καλύτερα Αλαντίν παρά Μουτζαχεντίν» (εκδόσεις Κάκτος) σ ένα είδος παραληρήματος, πυρακτωμένης διαίσθησης και μέσα βαθιά στο Matrix, στο timing και στη μαθηματική ακρίβεια που χαρακτηρίζει την αλληλουχιά εσωτερικού και εξώτερου γίγνεσθαι, καταγράφω στο οδοιπορικό και το ημερολόγιό μου, ότι ζούμε μέρες αποκάλυψης. Κάτι που στην παραδοσιακή κεντροαριστερά δεν αντιλαμβάνονται. Και γι αυτό τα πορίσματά τους είναι σχηματικά, σεχταριστικά και ενίοτε καταστροφικά.
Είναι, όμως και ζήτημα κοινής λογικής να αντιληφθεί ότι βιώνουμε τον απόλυτο φαύλο κύκλο, όπου δεν ισχύουν πλέον τα μέχρι τούδε γνωστά κλισέ και δόγματα.
Αυτό έχω συνέχεια υπόψη μου εδώ και χρόνια, καθώς με τη μικρή μου πολιτική πείρα, καταλήγοντας στο ότι για να ενώσεις τους δύο λαούς πρέπει να επιτευχθεί μια πρωτοφανής υπέρβαση, ιδεολογικού και πρακτικού περιεχομένου κι αυτό προϋποθέτει αναπόφευκτα κάποιες δονήσεις και σοκ στο μέχρι τούδε φαντασιακό εβραίων, ισλαμιστών, χριστιανών κ.λπ.
Αληχμικά ως προς αυτό δουλεύω ακατάπαυστα ανάμεσα στους ανθρώπους εκεί και ήδη φαίνεται ότι κάτι έχει αρχίσει να γονιμοποιείται, σε μικρή κλίμακα βεβαίως. Είχα βέβαια σα στόχο να μπλοκάρω το μακελειό που λαμβάνει χώρα τώρα.
Βρισκόμαστε στον προθάλαμο ενός τρίτου παγκόσμιου πολέμου, όμως δεν είμαστε στο ξέσπασμά του. Νοιώθω πως ακόμα υπάρχει χωροχρόνος για να παρέμβω μαζικά και να δημιουργήσω την επιθυμητή δημιουργική σύγχυση σαν πρόπλασμα της υπέρβασης.
Αν υπάρξει κάποιο σχόλιο πάνω στο κείμενό μου θ΄απαντήσω λεπτομερέστερα.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία

Μανώλης Ρασούλης
στιχουργός – συγγραφέας
και truth seeker

Περί λύσεως

Γειά σας. Εν πρώτοις θα μιλήσω για τη Μέση Ανατολή. Πιστεύω ότι για πρώτη φορά η ανθρωπότητα βρίσκεται στο σημείο μηδέν. Αυτό φαίνεται και από την αμηχανία όλων των πολιτικών δυνάμεων.
Είναι ένας φαύλος κύκλος που διαιωνίζεται και από τις μεγάλες δυνάμεις, αλλά και από την απραξία του λεγόμενου καθημερινού ανθρώπου.
Δεν μπορώ να πω τη λύση που θα αφορά το μέλλον του πλανήτη, αλλά μπορώ να περιγράψω αρκετά στοιχεία μιας μίνι φόρμουλας που διαμόρφωσα ιδίοις όμμασι στη Μέση Ανατολή και που, κατά τη γνώμη μου, θα μπορούσε να μπλοκάρει, προληπτικά, αυτή τη μεγάλη καταστροφή η οποία λαμβάνει χώρα και, ίσως, επεκτείνεται.
Βρισκόμαστε σε ένα σημείο της ανθρώπινης ιστορίας όπου ο πλανήτης χρειάζεται μία μανιφεστοποίηση της πλήρους οντότήτάς του. Αυτός που δεν λαμβάνει υπόψη του το συμφέρον του πλανήτη, είναι παγιδευμένος εξ αντικειμένου και a priori. Όμως, τη λέξη ειρήνη, πρέπει να την ξεψαχνίζουμε καθημερινά, προσπαθώντας να βρούμε το συνολικό παζλ, διότι πιστεύω ότι η ειρήνη δεν είναι το αντίθετο του πολέμου, ούτε, βεβαίως, το ενδιάμεσο δύο πολέμων, αλλά είναι η πεμπτουσία της ζωής, η βαθύτερη αξία και το νόημα της ύπαρξης και, βέβαια, αυτοί που δεν το λαμβάνουν αυτο υπόψη έχουν πέσει σε μια πλήρη αμηχανία, διότι το μυαλό αντικαθρεπτίζει ένα λαβύρινθο που οφείλουμε να ξαναβρούμε το μίτο και την έξοδο.
Αυτά προς το παρόν. Με εκτίμηση,

Μανώλης Ρασούλης
στιχουργός- συγγραφέας
και trouth seeker