Ειρήνη Ημίν

Για τον Μανώλη Γλέζο

2010-03-05T19:57:00.001+01:00

Βλέποντας στις Ειδήσεις συγκλονισμένος, γεμάτος θλίψη και θυμό την επίθεση των ΜΑΤ ενάντια στον ήρωα Μανώλη Γλέζο, συνειδητοποιώντας την απόλυτη κατάντια της κοινωνίας της Πατρίδας μας, το λιγότερο που μπορώ να πω και ναζητήσω είναι: «Μιχάλη Χρυσοχοϊδη και Σπύρο Βούγια παραιτηθείτε!» Αναλογιστείτε ότι ο ήρωας Μανώλης Γλέζος κατέβασε τη φασιστική σημαία στην κατοχή. Αντί να τον τιμάτε τον χτυπάτε. Θυμηθείτε και παραιτηθείτε!

Μανώλης
Ρασούλης

Στην υπεράσπιση του εαυτού μου

2010-02-25T20:18:00.001+01:00

Πως γίνεται εγώ που οραματίστηκα την Ελλάδα σαν «πολιτισμική Ελβετία» να γράφω τίτλους που μπορεί ν’ακουστούν σαν περιαυτολογία;΄Ελα ντε. Εγώ που εμπλέκομαι στο θέμα και στο ανάθεμα, ξέρω τι συνέβη και πως να το εξηγήσω έτσι ούτως ώστε να φανεί οτι πρόκειται για τη τρέχουσα πραγματικότητα,την αντικειμενικότητα και το ανάποδο της εαυτολογίας.
Εν τούτοις γράφω το παρόν κείμενο.Γράφω κι ένα άλλο που θα το στείλω μεταφρασμένο στις Βρυξέλλες για να υπερασπιστώ τον εαυτό μου διότι προσφάτως η Ευρώπη φόρτωσε το λεγόμενο ελληνικό λαό με χαρακτηρισμούς όπως: άσωτος , απατεών κλπ, κλπ.
Φαντάζομαι τι εννοεί η Βρυξέλλα, όμως γενίκευσε απολύτως και ούτων ειπείν μας πήραν τα σκάγια όλους μαζί και με τα ξερά καίγονται και τα χλωρά. Διότι άνθρωποι σαν και μένα, συντριπτική μειοψηφία ομολογουμένως, προείδαμε -εν αντιθέσει με τους επαγγελματίες πολιτικούς προειδοποιήσαμε, προτείναμε, δεν εισακούσθημεν, ηττηθήκαμε και δυστυχώς να ‘μαστε σ’αυτή τη σκατοκατάσταση.
Ο «πολιτικός πολιτισμός» εν Ελλάδι (βάλε λάδι κ’έλα βράδυ) τα ‘χει παίξει.Έχασε τη μπάλλα,του ΄φυγε ο τάκος για τον εξής απλό λόγο: ξεκινώντας απο τα ίδια συμφέροντα του και τελειώνοντας στα ίδια συμφέροντα του δεν μπόρεσε να δει την αντικειμενικότητα -και αυτή είναι στο κάτω-κάτω η δουλειά του- δεν πήραν πρέφα τη θύελλα και αυτό σημαίνει οτι φάνηκαν και ήταν ανάξιοι των καταστάσεων και του επαγγέλματός τους, κι όταν την πήραν, επειδή αναγκάστηκαν απ’ την ίδια τη θύελλα και τους προϊσταμένους τους πανταχόθεν, κατέστη προφανές οτι αντιδρούν σαν πουπέ, αρα η χώρα τούτη δεν υφίσταται.
Αυτό ακριβώς είχαμε πάρει εμείς χαμπάρι, ιδίως εγώ, και ως καλή Κασσάνδρα έβγαινα -όπου μπόραγα- να κρούω τον κώδωνα του κινδύνου αφού το ζήτημα ήταν το πολιτισμικό γίγνεσθαι, δηλαδή τι τύπο μέσου πολίτη γουστάρει και σφυριλατεί το στάτους , και τι νοοτροπία και αντανακλαστικά εγκαθιδρύονται σ’ένα λαό με χίλιες αντιφάσεις, σχεδόν μπαλαφάρα, μη παραγωγικό, σχεδόν αποτυχημένο μια τρύπα στο νερό, που όμως όπως λέγεται μπορεί να συμπαρασύρει στο γκρεμό το ευρώ κι αυτήν ακόμη τη κραταιά Ευρώπη.
Η κρίση είναι συστημική και πλανητική. Αντανακλάται μοιραία κι εδώ. Γι΄αυτό θα έπρεπε εδώ και δεκαετίες οι περιβόητοι απόγονοι του Αριστοτέλη, του Σωκράτη και του Ηράκλειτου να αυτοεκπαιδεύονται για να γίνουν το πεδίο στο οποίο απεγνωσμένα οι συνάνθρωποί μας να συνέρχονται εδώ, στην ομορφότερη και ιστορικότερη χώρα του κόσμου, να βρούμε τον ιερό μπούσουλα,το άγιο πασπαρτού, που θα μας άνοιγε τις πύλες του νέου ρεαλισμού,τη σωτηρία του πλανήτη και της ζωής επ’αυτού.
Τώρα ΓΑΜΑΤΑ ΜΕ ΚΑΦΑΛΑΙΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ. Αντιδρά ο πολιτικός πολιτισμός. Όμως φεύ. Ούτε ο ίδιος δεν πιστεύει οτι θα βγούμε απο την κινούμενη άμμο. Παίρνει τεχνικά μέτρα. Η νοοτροπία μένει.Ο πολιτισμικός πολιτισμός τον οποίο εκφράζω με μέγα πάθος, μένει αιχμάλωτος της Τζέντα.
Η κεκτημένη ταχύτητα παρασύρει το μέσο πολίτη ο οποίος είναι αρπαγμένος και ηδονείται απο το δόγμα : αγωνίζεσθαι περί πάρτης. Διότι στη δράση κολλάει το σίδερο. Η αντίδραση είναι μεν αναπόφευκτη, όμως ανίκανη να λύσει κάτι.
Πριν την οικονομική μας νεκροφάνεια, προϋπήρξε η πνευματική μας και ιδεολογική μας. Τώρα δεν έχει ούτε ελπίδα η χώρα, ούτε ρυθμό ούτε στυλ. Είναι το μαύρο πρόβατο, ο άσωτος, χωρίς πατέρα να σφάξει τον ταύρο το σιτευτό άμα τη επιστροφή, και για ΄μένα μια θλίψη, ένας θυμός κι ένα γαμώτο.
Γιατί εμείς, οι... εξωτικοί και συνήθεις ύποπτοι, πιάσαμε το θέμα της ψυχολογίας στις ενθάδε μάζες και στον καθένα πολίτη χωριστά. Προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε αντίβαρα και μετά να εκφράσουμε το αντίδοτο. Απίστευτοι μηχανισμοί ενεργοποιήθηκαν για να μας -με- καταστείλουν.Ποτέ τόσοι πολλοί δεν πολέμησαν έναν τόσο ένα. Με απίστευτη λύσσα και τεχνική οι πραίτορες του Κόμοδου, χτυπώντας ανηλεώς κάτω απο τη ζώνη, συνεπικουρούμενοι απο την πλειοψηφία των πολιτικών και των άχρηστων επιχειρηματιών μας, συμβιβασμένοι με τα χουνέρια του πλήθους -μαζική παραγωγή, μαζική καταστροφή- και του μεταμφιεσμένου όχλου, κατόρθωσαν να επιβάλλουν παντίοις τρόποις έναν διυλισμένο χουλιγκανισμό, μια αμετροέπεια, ενα αμοράλ το οποίο σαν καρκίνος έφαγε τον κοινωνικό ιστό κι έμεινε το Ελλάντα μια χώρα άχωρη.
Η μομφή μου είναι προς πάσα κατεύθυνση. Και δεν το λέω με κακία. Δεν το λέω απο εκδικητικότητα σε στυλ: εγώ καλά σου τα ΄λεγα και τ’άκουγες παράλογα. Κι ούτε εκφράζω διαθέσεις ενάντια στην ευμάρεια. Η ευμάρεια είναι σαν το κουκούλι όπου η κάμπια γίνεται πεταλούδα.
Ναι, υπερασπίζομαι τον εαυτό μου μη δεχόμενος τον τίτλο: άσωτος, απατεών κλπ. Γιατί προσπάθησα απο τότε που έγραφα και εξέδιδα το «Αβγό» να προτρέψω σ’ένα νέο τρόπο σκέψης τον πολίτη που ζει εκεί που περπάτησε ο Κλεισθένης, ο Αριστείδης, ο Αλέξανδρος, ο Λυκούργος κλπ, κλπ.
Το θεωρώ διπλή ντροπή τώρα να΄μαστε ο πρωκτός της Ευρώπης επειδή πήραμε ψηλά τον αμανέ. Ποιός μας έδωσε το δικαίωμα; Υπάρχει ακόμα η κάστα που κατατρώει το μεδούλι της χώρας.Και δεν είναι μόνο τα golden boys διεθνώς και εγχωρίως. Είναι η απόλυτη σύγχιση για το τι «μένει» γενέσθαι. Μετά απο μία κρίση πάντα έρχεται ένας πόλεμος. Και τώρα ο πόλεμος σημαίνει πυρηνικά.
Θέλω να σας βεβαιώσω οτι μ΄αυτό το κείμενο δεν εξέφρασα την προσωπική μου πίκρα, ούτε πάσχω απο γεροντική άννοια όπως εγράφη σε άρθρο της «Ε».
Θα επανέλθω στις προτάσεις μου και ναι, επειδή δεν πραγματοποιήθηκαν φτάσαμε στην καταστροφή. Γιατί περί καταστροφής πρόκειται.
Τα υπόλοιπα στο προσεχές κείμενό μου.

Θάνατος στη λογική του καριόλη

2010-02-25T20:08:00.000+01:00

Ο τίτλος δεν εννοεί: θάνατος στον καριόλη.
Στη λογική του καριόλη .Αυτό είναι ο χειρότερος θάνατος για τον καριόλη.
Ήσυχα κοιμάται η πόλη
Κι όμως αλυχτά η λογική του καριόλη
Μα για ποιόν καριόλη πρόκειται;
Τώρα οι υπεύθυνες κι ένοχες εξουσίες τον λένε άσωτο.
Ο άσωτος είχε έναν μη άσωτο πατέρα. Που όταν ξεασώτεψε κι επέστρεψε, ο πάτερ φιμίλιας έσφαξε τον ταύρο τον σιτευτό.
Τούτος ο άσωτος ο greek ποιόν έχει πατέρα για να τον συγχωρέσει;
Ο ίδιος ο πατέρας του ήτανε μπερμπάντης κι άχρηστος οπότε ο γκρίκ πήρε το στιλ του.
Παρ΄τον έναν, χτύπα τον άλλον.
Όμως ας μη τα μηδενίζουμε όλα.
Θα μπορούσαμε να πούμε συμβιβαστικά: συγχώρεσε τον, δεν ξέρει τι κάνει. Αγνοεί η δεξιά του τι ποιεί η αριστερά του.Κι όμως ο καριόλης είναι καριόλης.
Έκ γενετής; Μπορεί.
Πολλοί καριόληδες γεννούν την καριολαρία.
Η οποία κάνει μετάσταση παντού. Το ΄χα πεί: αυτή η λογική θα καταστρέψει τη χώρα. Την Ευρώπη. Τον πλανήτη.
Ήδη φαίνονται τ΄αποτελέσματα. Και τ΄αποτέλεσμα μετράει. Καταβρόχθισε το μέτρο.
Σαν όν δε μετράει.Κι έγινε μάζα.Κι έγινε μπάζα. Χειρότερα κι απο την Αϊτή. Πλάκωσε τους αθώους κάτω απ΄ τα ερείπια. Κατάστρεψε την προλεταριακή κουλτούρα, κατάστρεψε την αστική κουλτούρα. Έβγαλε εσαεί τους όρχεις του όξω προς κοινή θέα. Απο βαθειά εκδίκηση. Γιατί μικρός ήταν φτωχός.Και τώρα βρέθηκε με καταθέσεις. Ο γαμάω.
Οι αρχαίοι Έλληνες φτιάξανε τον άριστο, οι φεουδάρχες τον ιππότη, οι αστοί τον τζέντλμαν, οι μεταδικτατορικοί ρωμιοί έφτιαξαν τον γαμάω. Στα παπάρια του. Κατάντησε την πιο ωραία και ιστορική χώρα ένα γραψαρχιδιστάν.
Και το΄χε πεί ο Τρότσκι: «το αποκρουστικότερο πλάσμα στον κόσμο είναι ο μικροαστός στην αρχική του συσσώρευση.
Σάμπως είχαμε κι αστούς;
Ούτε πλούσιους.
Πλουτοκράτες. Αρχιδομούνια.
Εδώ,ναι εδώ, η μητρόπολις των έτσι και στουπέτσι.
Σφάζονται στα γήπεδα. Ποιοί;
Οι εκτελεστές.
Οι ηθικοί αυτουργοί τα βράδια στα σκυλάδικα σου λένε: «πάρτα, αλλά θέλω το τάδε πιπίνι». «Μάλιστα αφεντικό» ακούγεται η υπόκλησις του γιουβέτσι.
Χορεύουν ημίγυμνα τα ρωσοδούλια, και οι όρχεις των έτσι νάααα.
Τώρα λέν δεν υπάρχει σάλιο.
Και τους σοδομούν χωρίς σάλιο.
Ποιοί; Οι γαμάω.
Βάσει τίνος;
Της λογικής του καριόλη.
Ο μέσος έλλην ανθρωπάκος άλλα λέει, άλλα κάνει και άλλα εννοεί!
Εννοείται.
Όμως μας έχει μείνει ακόμα η γκρίκ σάλατ. Η μεγαλοφυής σύλληψη που κόβεις ντομάτα, αγγούρι, κρεμμύδι κι άντε φέτα και τ’ανακατεύεις. Κανείς πρίν δεν το ΄χε σκεφτεί. Μόνο οι γκρικς.
Κι έτσι τέλειωσε ένα υπέροχο έπος: ο Ζόρμπα.
Ελύτης: βραβείο. Σεφέρης: βραβείο. Θοδωράκης: βραβείο. Χατζιδάκις: βραβείο.
Τώρα γιουροβίζο in greenglish.
Λέει δεν έχει λεφτά. Λέει δεν του δανείζει η παγκόσμια αγορά.
Με τόκους σε πριαπισμό. Κι όλα τα λεφτά του ΄80-΄90 που πήγαν; Πήγαν εκεί που πάει η αγάπη όταν πεθαίνει.
Τη δεκαετία που δεν μου πέταγαν ούτε ψίχουλα. Εμένα που ήξερα απο αγάπη.
Live.
Τώρα κρυμένοι στο ποτάμι ανασαίνουν με καλάμι.
Κι ακαρτερούν στις ρούγες πότε θα πέσουν τα κόνδιλα σαν το μάννα.
Κι όρχεις όξω. Πρός επίδειξη.
Τις μπέρδεψαν με τις ορχιδέες.
Εν κατακλείδι - αν και το θέμα (ανάθεμα) χρίζει διατριβών και κειμένων- αν θέλουμε να μιλήσουμε για ζωή, να αναστήσουμε τη ζωή ας φωνάξουμε με ψυχή (βαθιά και ρηχά) και φωνή: Θάνατος στη λογική του καριόλη.
Θάνατος.

Kill Bill, Kill Chernobyl

2009-12-15T12:21:00.001+01:00

15-12-2009

Quo vadis Status, quo?

That is the question that anyone from the age of 16 and forth, has got to answer. Why is it that our planet has reached the ‘12 o’clock’ since there have been 5 more minutes left? Is it the politicians, the upper class, the people or each one individually? The truth is that there has been some “progress” on the planet ever since World War II. That was the highest peak of the Industrial Civilization. Marxism is also a product of the last 200 years’ development. This means, Marxism is also in crisis.

Many slogans have been heard from time to time, like: “Capitalism equals Crisis”; and they’re being heard especially now, due to the Copenhagen Climate Conference that is taking place these days. But if someone gets to read all those things that took place during the last 90 years of Real Socialism, and finally its ending at the very sad situation of Chernobyl, has to agree and emphasize: Capitalism, indeed equals Crisis.

So, what has been left? What is the answer in these dark circumstances that we all live in? In my opinion, there are two things that could be done: The massive immigration into the spatial environment -the faster the better- or, a third world war, but this time, in a nuclear form. In both of these cases, our planet could take a breath from overpopulation, which it still continues to inspire overproduction, amplifying the “vicious circle”. I prefer the first part, although I don’t really care about the historical- social man, no matter how much can conquer the Universe. Without spirituality, the “game” will be lost once and for all.

When Mankind “hammered” the dogma: “I conquer the Nature”, had already failed. Can it possibly re-establish the lost ‘umbilical cord’ between its self and Nature? I doubt it.

USA is in the top of process of the human activity. It includes all the good and the bad things (for example: Hiroshima’s Atomic Bombing, the Ozone Hole, etc).You can’t blame the Talibans about the Ozone Hole. But, when they throw vitriol over girls that are going to school, that is punishable.

In my country, Greece, besides its humiliating financial state, -while it has one of the wealthiest citizens of the world-, extreme actions took place at the day of Alexandros Grigoropoulos’ assassination. I will only say in short, that Athens, the Mother of Democracy, holds half of the country’s population, that of 5500000 people. That is an extreme phenomenon internationally (and, the black sheep of the International Money Market).Young people are not responsible for the almost bankruptcy of, besides all, beautiful and historical Greece. Young people’s instinct cannot stand under table’s diplomacy and agreements. It has attacked to damage the facade of capitalistic extravaganza. More things have been added, and we have almost got into

a war. Youth’s instinct is healthy. I’ve been young too and took part in many demonstrations, in fact, outside Greece, on May of ’68 in Paris. Still, that is not enough. It only destroys the ”old”village, without replacing it with a “new” one.

Rebel has to become Revolutionary. To get through many things of experience and knowledge, and to suggest such a proposal of excess, that, in the given contexts of society, to overthrow and revine all the useless and the traditional things.

I say that, full of conscience.

I also say, that a country fails financially after it has already fallen spiritually.

Nobody can answer sufficiently the question of what a country, banks, supermarkets, Eurovision participation, technology shops are. Still though, they’re buying arms to defend something that they have already lost.

The Globalization and the Moneyland swallow small nations, as the sea will be shortly swallowing islands, shores, even the Bangladesh.

I have joined many international movements: Marxism, Trotskyism, the spiritual movement of OSHO, i renewed the Greek Song, as they tell me, the Greek song which is the critical expression of the average Greek, and unique element of our Modern Greek identity. I live pretty enough in Middle East, Israel-Palestine, and i have created an access reclaiming the love that Israelis have for Greek music; fertilizing historical documents, trying a new visionary for both of the nations, suggesting a common historical denominator, therefore I have even “distilled” an opinion for our own relationships with Turkey and Skopje. As for the Balkans, I have been suggesting for the last 25 years the establishment of a Balkanic Parliament. But Greece has turned its back to Balkans in order to get bounties from Europe, and thus, this charismatic however cursed place, has been left ‘at the mercy of its own destiny`.

All these facts, created a dim scenery, as of the present, as much of the future.

I, personally, reflect that double crisis, the international and national one, which is leaving me in agony but at the same time it makes me hyperactive intellectually.

Thoughts can be fruitful seeds, if the ground has been already cultivated, but I realize, that man didn’t prevision that. He threw all of its self in a hedonistic kind of life,(and not wrongly in a sort of way), but now, the ”boomerang” is heading straight against his face.

Can possibly Zorro, Batman, Brahman, Robin Hood, Tarzan, Sampson, or Achilles, save Mankind? Although I doubt it, I’m still persisting keeping my thoughts together-once I give them “birth”- and send them to all directions. Perhaps, under the “shipwrecked’s

Message in a bottle” kind of sense, perhaps in a way of awaking the Devine and the Miracle, the Ultimate Consciousness, maybe then, could Existence see us with a kind of sympathy and reconsider its condemnatory decisions. "God helps those who help themselves” our Greek Ancestors used to say. As for that, and many much more, let anyone do whatever he can, - if he wants to.

Finally, I like to end up with this verse:” I have in mind

The whole of Mankind

I am the one, the everyone

Who has in mind

The whole of Mankind.”

I will get back with the newest, and more analytical.

Manolis Rasoulis

Emmanuel “Deva Parinito” Rassoulis is a greek book and song writer that comes from Crete.

www.rasoulis.gr

«Εξαιτίας και του Αλέξη»

2009-12-07T23:19:00.027+01:00

7-12-09
Βρισκόμαστε στο «σημείο μηδέν» της ανθρωπότητας,και οτιδήποτε συμβαίνει,συμβαίνει στο «σημείο μηδέν» της ανθρωπότητας.Κι έτσι θα 'πρεπε να το δούμε κι εμείς,κι αναλόγως να προσαρμόσουμε το στυλ της σκέψης μας,των προσδοκιών μας,των στόχων μας,ώστε να είμαστε κοντά στη πραγματικότητα,να καταλαβαίνουμε το κρεσέντο της εποχής μας,τουτέστιν, να καθαρίζουμε το παρμπρίζ της γνώσης μας,επομένως και της ελπίδας της σωτηρίας του πλανήτη και της διαιώνισης του είδους. Τις πταίει όμως για όλον αυτό το φαύλο κύκλο;την ανεπανάληπτη κρίση; Αυτό είναι το καίριο ερώτημα και διακύβευμα.Είναι ένας λαβύρινθος.Υπάρχουν απαντήσεις και λύσεις αφου πάντα υπάρχει το αντίδοτο.
Πολλοί αντιδρούν στα τεκταινόμενα,ιδίως η νεολαία.Όμως παραμένει μια αντίδραση.Είναι ενστικτώδης,αυθεντική,όμως ανεπαρκής. Ο επαναστατημένος αρνείται άμεσα αυτό που θεωρεί κακό.Ο επαναστάτης δρά συνέχεια,διαμορφώνει γνώμη,επίγνωση,ουσιαστικά δε θέλει να καταστρέψει αλλά να συμπληρώσει.Το στάτους αρνείται οποιαδήποτε αλλαγή,όμως η αλλαγή είναι η ουσία του κόσμου.Ακόμα και ο Χριστός λέει: «δεν ήρθα να καταστρέψω,ήρθα να συμπληρώσω».Αυτό έλεγε όταν εξηγούσε το Ευαγγέλιο.Όταν αναφέρθηκε στο φραγγέλιο,είχε άλλο στυλ. Τα 'κανε γης μαδιάμ στο Ναό.Αν ήταν στη Σταδίου,περίπου το ίδιο θα ‘κανε για να διδάξει την ορμή του νεανικού του ενστίκτου.Στον κήπο της Γεθσημανής ήταν ένας ολομόναχος ώστε ν’αποφασίσει.Στο μυστικό δείπνο ήταν ο ώριμος Μέγας Τελετάρχης.Στο δικαστήριο είπε μόνο:«συ είπας ». Και ολοκλήρωσε τον υπέροχο κύκλο της διδαχής,ανασταινόμενος.
Αναφέρομαι στο Χριστό σαν το μεγάλο επαναστάτη,και οχι στο Τσέ,ούτε στον Όσσο.Έχω τον λόγο μου.Στην Πολωνία απαγόρευσαν και τη φωτογραφία του Τσέ,όμως ως χριστιανική χώρα έχουν ως απόλυτο είδωλο-ίνδαλμα το Χριστό.Όμως ο Χριστός δεν συμβιβάστηκε με τους εκφραστές της μάζας και του ιστορικού ανθρώπου,τον Καϊάφα,τον Βαραβά,τον Πόντιο Πιλάτο κλπ.Αναγκάστηκαν να τον εκτελέσουν γιατί ως καθαρό πνεύμα απειλούσε την αμφίβολη κοινωνική τους ειμαρμένη,δηλαδή τη λάθος δράση τους που συμπυκνώνεται το δόγμα «κατακτώ τη Φύση».Και πράγματι κατάκτησαν τη φύση και την εξόντωσαν,εξοντώνοντας τον εαυτό τους.Άραγε αυτό θα συζητήσουν στη Κοπεγχάγη? Ακολούθησαν το δόγμα του Θεού: «Αυξάνεστε και πληθύνεστε και κατακυριεύσατε τη Γη», και ιδού το αποτέλεσμα.΄Εχασαν και το εύ των αρχαίων ελλήνων και επέβαλαν τον ποσοτικό θρίαμβο,μια πύρρεια νίκη που τώρα εκτοξεύει το μπούμερανγκ που προφανώς αυτό θα συζητήσουν στη Κοπεγχάγη.Αυτά θα συζητήσουν και οι χιλιάδες αμερικανοί στρατιώτες με τους Ταλιμπάν ανταλλάσοντας πυκνά πυρά.
Αυτά συμβαίνουν σε πλανητική κλίμακα.Στο Ελλαδιστάν τώρα, συμβαίνουν παρεμφερή και σχεδόν παράλογα πράγματα τα οποία οι εγχώριοι καϊάφες-βαραβάδες νομιμοποιούν και μονιμοποιούν.Η Αθήνα,η μητέρα της δημοκρατίας είναι σήμερα μια υπερπρωτεύουσα με το μισό πληθυσμό της χώρας για κατοίκους της.Απ'αυτό και μόνο,φαίνεται οτι εμπεριέχει,παράγει και εξάγει βία σε πολλές μορφές,εκφράζοντας το σχιζοειδές ιδίωμα της νεοελληνικής κοινωνίας που βιώνει στις μέρες μας μια ιδιόμορφη πτώχευση.
Πρωτού πτωχεύσει οικονομικά,είχε πτωχεύσει πνευματικά.
Διαθέτει όμως μηχανισμούς που νομιμοποιούν το παρανοϊκό,το παραποιημένο,την αλητεία. Σ΄αυτό,το ακόμη διαυγές ένστικτο της νεολαίας αντιδρά.Και επειδή η παρανόϊα της ελληνικής κοινωνίας είναι πρωτότυπη και μοναδική διεθνώς,και η αντίδραση παίρνει διεθνείς διάστασεις.Εδώ έρχομαι εγώ, που αντανακλώ την πλανητική και εγχώρια ΚΡΙΣΗ.Λέω οτι πρωτοτυπώ,όχι στην αντίδραση,αλλά στο στυλ των λύσεων και των διευθετήσεων.Και δε το λέω τώρα.Εδώ και τριάντα χρόνια μάλλιασε η γλώσσα μου να μιλώ.Μια επιθετική αδιαφορία είναι η απάντηση απο τους φοβερούς και τρομερούς ιθύνοντες,επιχειρηματίες και πολιτικούς,αυτούς τους τιμωρητέους και περιφρονητέους,ανάξιους νάρκισσους,ιδιοτελείς,κουτοπόνηρους και ατομοκράτες που σύραν τη χώρα στο γκρεμό και στη ξεφτίλλα.
Επομένως έχουμε: νεαρούς «τρομοκράτες» ενάντια σε ατομοκράτες.Το λέω αυτό ως επαναστάτης. Αν είχαν επικρατήσει οι ιδέες μου,δε θα φτάναμε σ΄αυτό το χάλι που οι χαλιαμπάλιες ιθύνοντες προσπαθούν τώρα να βρούν τρόπους να τα φορτώσουν στη νεολαία,
η οποία όχι μόνο αντιδρά στον μηχανισμό των ιθυνόντων,αλλά ενσαρκώνοντας θέλοντας και μη,την ενδογενή,κτηνώδη βία που κρύβει η Αθήνα,και την εκτοξεύει όπως τη λάβα ο Βαζούβιος.
Αισθάνομαι κι εγώ μετά απ'όλα αυτά,να συμμερίζομαι το αδιέξοδο του διεθνούς μαλάκα, αλλά και του ντόπιου μαλλούπα ,γιατί δε ζώ στη γυάλα,και παρ’όλη την επίγνωσή μου για τα συμβαινόμενα, είμαι παιδί του φαύλου κύκλου,που παρ'ότι δε τον κατασκεύασα εγώ,εν τούτοις θέλοντας να βοηθήσω στην επίλυση με υπαρκτό αποτέλεσμα,κατοικώ μονίμως στη κόψη του ξυραφιού και νταραβερίζομαι μονίμως με την απόλυτη ένταση.Ενίοτε σκέφτομαι να σταματήσω να δουλεύω για το περιβόητο «κοινό καλό».
Όπως είπε και ο Ντοστογιέφκι «έγκλημα και τιμωρία», μήπως «θα ‘πρεπε» να ΄ρθει ο αναπόφευκτος τρίτος παγκόσμιος σαν τιμωρία και νέμεση σ΄όλους αυτούς που είναι οι θύτες για να γίνουν αυτοί τα θύματα;Παρ’ότι το λέω, δε το καταπίνω αυτό,για φι,χι,ψι λόγους.Αφυπνίζομαι και «ξανά προς τη δόξα τραβώ»,στον αγώνα,στο καμίνι,στη κόψη του ξυραφιού.Γιατί,τι άλλο θα μπορούσα να κάνω;Να πάρω σύνταξη απ'όλα αυτά, να αποσυρθώ μαζί με τα μυστικά μου και τις λύσεις μου και να φυτεύω ντομάτες στον κήπο μου ενώ ο πλανήτης διαλύεται;Κι αισθητικά δε μου πάει.
Σ’αυτό το κείμενο δε θα μπω στα ενδώτερα των θεμάτων-αναθεματων.Ώρες-ώρες έχω κι εγώ το δικαίωμα να πώ τον πόνο μου για ν' ανασάνω,αν αυτό συμβαίνει τώρα.Όμως αυτό το κείμενο γράφτηκε εξαιτίας και του Αλέξη,και του τ'αφιερώνω.
Επίσης να ευχηθώ και στην πάλαι ποτέ συντρόφισσα Αγγελική Κουτσουμπού,που χτυπήθηκε απο τον Ζητά στη διαδήλωση,καλή ανάρρωση,και οτι στεναχωρέθηκα για το συμβάν.
Επίσης να στείλω ένα μήνυμα στη πιτσιρικαρία στα Χανιά, που πριν 20 μέρες κατέλαβαν το σταθμό της ΕΡΤ την ώρα που έφτιαχνα εγώ μια εκπομπή με τη διευθύντρια του σταθμού,και ο επικαφαλής τους με χλεύασε λέγοντάς με βουδιστή και εφησυχασμένο.
α. Εγώ έπεισα τη διευθύντρια να σας επιτρέψει να διαβάσετε τα κείμενά σας στον αέρα,και παρ'ότι υποσχεθήκατε οτι θα ήταν για μισή ώρα,το φτάσατε στη μία ώρα,αφήνοντας να φανεί ο ναρκισσισμός της μανιέρας σας.
β. Η πρότασή μου να συζητήσουμε επι τόπου στον αέρα τι είναι επαναστατημένος και τι είναι επαναστάτης, δημιούργησε αμηχανία στον επικεφαλής και άρχισε να τα μασάει, γιατί παρέμενε επαναστατημένος.Εγώ υπήρξα επαναστατημένος,ενώ τώρα είμαι επαναστάτης, που σημαίνει οτι ο επαναστατημένος δε μπορεί να αντιληφθεί το στυλ του επαναστάτη,γι΄αυτό και φλυαρεί λέγοντας για εφησυχασμένους,ενώ ο επαναστάτης προσπαθεί να διευθετίσει εδώ και τώρα τα τεκταινόμενα.
Νοιώθω κατανόηση,όμως κάθε τι,έχει κι ένα μέτρο.Αν χάσεις το μέτρο,είσαι απο την πλευρά των ιθυνόντων που έχουν χάσει το μέτρο και τον μπούσουλα.

Υ.Γ Ο Αλέξης αναπαύεται στο νεκροταφείο Παλαιού Φαλήρου πολύ κοντά στους γονείς μου,τον αδελφό μου Μηνά,και τον αείμνηστο φίλο μου Άκη Πάνου.
Έχει καλή παρέα.

Υ.Γ2 υπενθύμιση: η ραδιοφωνική εκπομπή "it' s all greek to me" στους 105.8 για Αθήνα και στους 88 για Θεσσαλονίκη,κάθε Κυριακή στις 4 μμ.
http://live24.gr/
Και Σάββατο στη 1:15 εως τις 2:30 η εκπομπή "Μια ώρα με τον Μανώλη Ρασούλη" στο παγκύπριο ράδιο ΚΑΝΑΛΙ 6 της Λεμεσσού.
http://sradio.tv/live/23849

Εγώ κι ο Γιώργος, ο Γιώργος κι εγώ

2009-11-02T10:37:00.002+01:00

(σ.σ. Το κείμενο που στάλθηκε στον Αγγελιοφόρο)

Αν κατάλαβα καλά γίναν εκλογές κι άλλαξε η ΝΔ κι ήρθε το ΠΑΣΟΚ. Παλαιόθεν έλεγα και λέω ότι αν η ΝΔ είναι η Κόκα Κόλα το ΠΑΣΟΚ είναι η Πέπσι Κόλα. Πέραν τούτου ενθυμούμαι το άσμα: «Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει». Αν μένει η αγάπη, αμφιβάλω. Τώρα, τι μένει, γενέσθαι είναι το ζήτημα. Όχι το μέλει.
Αν δεν κάνω λάθος, ο Γιώργος Παπανδρέου έγινε πρωθυπουργός. Υπεσχέθη πολλά. Όμως, οι αρχαίοι ημών λέγαν και λέγουν: «Ουκ εν τω πολλώ το ευ» (ό,τι πιο ροκ έχει ειπωθεί ποτέ). Το ΕΥ είναι ο πυρήνας των πάντων. Η πεμπτουσία τους κι η απαρχή τους. Είναι το Α και το Ω του πολιτισμού.
Κανένας δεν αναφέρθηκε σ αυτόν τον ιερό δίφθογγο.
Και βεβαίως η μαύρη τρύπα(τρυπάρα) στον πολιτισμικό πολιτισμό που υποτίθεται είναι το βαρύ πυροβολικό της Ελλαδίτσας μας (ο πολιτισμός). Δε θα απαξιώσω τους ρήτορες ως εκ τούτου, όμως παραχωρώ το δικαίωμα στον εαυτό μου να σχολιάσω με το στιλ μου μελανά τινά σημεία όχι για να λανσάρω των εαυτό μου –έστω και αν είμαι ακραιφνής εκπρόσωπος του πολιτισμικού πολιτισμού, αλλά να βοηθήσω να λυθεί ο γόρδιος δεσμός, ο οποίος γεννά τα αδιέξοδα, τα οποία, παρόλη την πόζα των ποικίλων ρητόρων, που αν ήταν γνωρίζοντες, όπως αυτοαποκαλούνται, θα είχαν λύσει τα προβλήματα, πολλαπλασιάζονται επικινδύνως. Διότι ζούμε τη μάνα όλων των κρίσεων της ανθρώπινης ιστορίας και χια φι χι ωι λόγους με αναγκάζει να πω και να διαβεβαιώσω ότι ως ιστορικό ανθρώπινο είδος αποτύχαμε, αλλά και ως λαός, μετά από 200 χρόνια, αποτύχαμε.
Δεν εκφράζω καμία απαισιοδοξία. Μιλάω ψύχραιμα σαν στατιστικολόγος.
Άρα, ζούμε κοσμογονική συγκυρία.
Άρα έτσι έπρεπε να προσεγγίζουν την πραγματικότητα οι ρήτορες.
Τα κωλοβάρα για να βρει η ΝΔ αρχηγό και οι παγκόσμιοι ιθύνοντες να ξαναγυρίσουν το ρολόι της ιστορίας πίσω τα ακούω βερεσέ. Αυτά είναι το τσόφλι στο αυγό και η επιφάνεια. Το βάθος έχει σημασία. Κι εκεί, στο βάθος, όπου ζει εξόριστο το ύψος το ήθος και το έθος και που με μαθηματική ακρίβεια λιώνει τους πάγους, μπουρδουκλώνει την κατάσταση στο Αφγανιστάν, παράγει σεισμός 8,8 στην Ινδονησία, στασιμότητα στην αυτοκινητοβιομηχανία, ενδυναμώνει την παιδεραστία, την ασυναρτησία, κάνει τη σκοτεινή πλευρά της δύναμης να επικυριαρχεί με την ψυχολογική τρομοκρατία ετσετερά ετσετερά.
Τώρα, τι σχέση έχει ο Γιώργος μ όλα αυτά. Καμία. Ή μάλλον έχει. Κάποια.
Ένας πονηρός εαυτός μου με πιέζει να γράψω: «Ο Γιώργος είναι πονηρός κι αυτά που λέει μην τα τρως», όμως τα αποφεύγω.
Γιατί ο στόχος του παρόντος κειμένου είναι να πω δημοσίως τι σχέση έχω εγώ με τον Γιώργο (τον πρωθυπουργό) δι όλων αυτών και τι αυτός με ΄μένα.
Αλλά για να ΄χει σασπένς το πάω λάου-λάου, το παίζω Χίτσκοκ.
Η πολιτική, το κράτος και οι μηχανισμού της συντεταγμένης πολιτείας είναι το τσόφλι στο αυγό του κάθε έθνους της κάθε κοινωνίας. Απαραίτητο κέλυφος στη νομοτέλεια της κυοφορίας. Ιδίως της κυοφορίας του γλάρου Ιωνάθαν, οικουμενικά γνωστού για την έκσταση και το ταξίδι του στον προσωπικό του ουρανό.
Το κλούβιο το αυγό
δεν είναι πια αυγό.
Είναι ένα πέτρινο Εγώ.
Άνοιξε πέτρα για να βγω.
Πολιτισμός είναι το απόσταγμα της επίγνωσης όλων των διαδικασιών της ενιαίας οντότητας: αβγό ή η χι κοινωνίας. Και η κόρη αυτού: Η συνείδηση(κατά τον Osho το μεγαλύτερο θαύμα). Ουδείς ασχολείται μ αυτά. Οι τράπεζες, οι τράπεζες, οι τράπεζες. Σα να ναι η Ελλάδα Τραπεζιστάν.

Κάρμα
Με το Γιώργο έχω καρμική σχέση (όχι κορμική, καρμική απ τα κάρμα, το κισμέτ, το Μάτριξ). Είμαι κατ αρχάς ένας από το 1.000.000 που τον ψήφισαν. Όταν, το 1986, είχε έλθει ο Δάσκαλος Osho στην Ελλάδα (ο Γιώργος του ΄χε δώσει την άδεια να μπει στη χώρα, την ώρα που καμία χώρα δεν του άνοιγε τα σύνορα ώστε να κουραστεί ο πιλότος και να πέσει το αεροπλάνο του κα να γλιτώσουν από τον ωχτρό).
Τότε ο Γιώργος ήταν υπουργός Παιδείας και ενήργησε λειτουργικά, ως προς έναν σοφό και φωτισμένο άνθρωπο.
Όμως, ο αείμνηστος πατέρας του καραδοκούσε λίγο πιο πέρα, στην Ελούντα, όπου βρίσκεται και το σπίτι του Κούνδουρου, στο οποία είχε βρει απάγκιο ο Osho, για φι χι ψι λόγους έστειλε 20 κομάντος και μπουζούριασε τον Osho (κι εμάς) όπως του έκαναν οι αμερικάνοι στις ΗΠΑ λίγες μέρες πριν (ο Ρήγκαν).
Ο Γιώργος, κατόπιν τούτων, απολογήθηκε, ότι δεν ήξερε περί τίνος επρόκειτο και σχεδόν ζήτησε συγνώμη.
Εγώ όμως από τότε το αγαπούσα το Γιωργιό κι όσο μπορούσα το προστάτευα.
Μέχρι που έβαλε το ξύλινο κοστούμι της πολιτικής και δεν τον αναγνώριζα πια.
Τώρα μου λεν, είν’ πρωθυπουργός.
Η μοιραία στιγμή του Γιώργου δεν είναι εκείνο το βράδυ του χαμού, όπου βγήκε ο Βενιζέλος με το ρεσάλτο. Ήταν οι στιγμές που ενώ ήξερε περί τίνος επρόκειτο, βγήκε κι είπε ότι δεν ήξερε. Μπορεί να ξέχασε έκτοτε. Ιδίως όταν έβαλε το ξύλινο παλτό της λήθης κι άρχισε μια παράξενη ρητορεία.
Άρχισε να τάζει καταμεσίς των τυφώνων σκορπώντας φρούδες ελπίδες.
Ποιος νομίζετε έριξε τον Καραμανλή; Η λάθος ιδέα που είχε για τον πολιτισμικό πολιτισμό. Ο Εφραίμ, ένας Κύπριος καλόγερος, ο Άγιος Οσφόριος. Είδα τον Καραμανλή, τον Εφραίμ και τον Ρουσσόπουλο σε μια φωτογραφία να γελούν ευδαίμονα και είπα μέσα μου(παρότι τους αγαπούσα και τους υποστήριζα): «Αυτή είναι η αρχή του τέλους».
Πριν απ αυτά υπήρξε μια φράση του Καραμανλή σ ένα λόγο του στο Ηράκλειο πριν βγει πρωθυπουργός που μ έκανε να δαγκωθώ: «Βρίσκομαι στην Κρήτη των Θεοτοκόπουλων, των Καζαντζάκιδων και των Λουδοβίκων των Ανωγείων» (βάι βάι βάι).
Επίσης, κάποια στιγμή έστειλα και στους δύο τα βιβλία μου και κάποιους δίσκους μου. Στο Μαξίμου. Περίμενα το τυπικό, να μου ΄στελναν ένα σημείωμα ότι τα πήραν. Νάδα ντε νάδα.
Σας είπα ότι τους αγαπούσα και τους υποστήριζα. Ο Θόδωρος ήταν ένας άνθρωπος στην πολιτική. Πριν γίνει Νο 2, βρισκόμαστε, κάναμε και μια εκπομπή στο MEGA, αλληλοεκτιμόμεθα και στη γιορτή μου μού στελνε καλάθια με κρασιά κ.λπ. Του τηλεφωνούσα ως Νο 2, αυτός στην αρχή και μου απαντούσε. Του ΄λεγα καμία ιδέα. Ήταν μια χαραμάδα στο ανελέητο στάτους του πολιτικού πολιτισμού.
Όμως όταν άρχισα να του τηλεφωνώ και βγαίναν γραμματείς, είπα: «Ωχ, δεν πάμε καλά». Και δεν πήγαμε καλά.
Γιατί αθέτησαν –όχι εμένα- αλλά τον πολιτισμό. Με τη βαθειά έννοια του όρου.

Για το Γιώργο τώρα.
Πολύ πριν αρραβωνιαστεί με τον αείμνηστο υπουργό Εξωτερικω΄ν της Τουρκίας Τζεμ, του ΄χα στρώσει το χαλί. Ντοκουμέντα υπάρχουν. Μίλησα σ όλα τα κανάλια της Τουρκίας, τις εφημερίδες, τα ράδια, έπαιξα στο Γεντί Κουλέ της Πόλης, τότε που μας είχαν οι αστυνόμοι με τα αυτόματα στη μπούκα κι εγώ τραγούδησα το «Αχ Ελλάδα Σ Αγαπώ» και τραγουδήσαμε όλοι Έλληνες και Τούρκοι το «Όλα σε Θυμίζουν», αυτοί στα τουρκικά κι εμείς στα ελληνικά.
Όμως τώρα, στο φόρτε των εκλογών σα να ήθελε να με προσβάλει και να με πληγώσει, ενσωμάτωσε στην κυβέρνησή του τρία άτομα που απείλησαν την αξιοπρέπειά μου και τη ζωή μου: Τον υφυπουργό οικονομίας Αρναουτάκη, την Άννα Νταλάρα και τον ανεκδιήγητο δήμαρχο Συκεών Δανιηλίδη, τον οποίο είχε στο πλευρό του όταν την πρώτη μέρα που άνοιξαν τα σχολεία διάλεξε ο Γιώργος να πάει σ ένα σχολείο στο δήμο Συκεών, με τον αχαρακτήριστο Δανιηλίδη στο πλευρό του επί δύο ημέρες στις ειδήσεις. Αυτός στα καλά καθούμενα μ έσυρε στα δικαστήρια και με διέσυρε, αφού με κόλπο οι δικηγόροι του και οι λοιποί ερήμην μου με δίκασαν σ ένα χρόνο φυλακή και τρία εκατομμύρια να πληρώσω. Τότε θυμάμαι με συνέλαβαν και μ είχαν μαζί με τους ρουμάνους –έτσι ήταν η διαδικασία μέχρι να με παν σε τακτή δίκη. Εκτός του ότι τότε έγραψα το «Γεια Σου Κυρ Εισαγγελέα» έστειλα ένα μήνυμα στο Γιώργο και στον Σημίτη ότι αυτός ο τύπος αμαυρώνει το ΠΑΣΟΚ κ.λπ. Ήταν αυτός που προπηλάκισε το Σημίτη στο συνέδριο. Δεν ξέρω αν ανταποκρίθηκαν όμως στην τακτή ο Εισαγγελέας με απάλλαξε απ το πρώτο λεπτό, όμως ο ανεκδιήγητος έκανε πράματα εις βάρος μου που έμεινα άναυδος κι από τότε το σιχαίνομαι το άτομο.
Με την Νταλάρα τώρα: Οι δίκες και οι αντιδικίες μου με το σύζυγό της ήταν και είναι ιστορικές. Ο Γιώργος είναι έξυπνος, ξέρει. Παρόλα αυτά, προτίμησε τα άτομα αυτά που δεν εκτιμώ καθόλου κι έχω τη χείριστη εικόνα γι αυτούς.
Για τον Αρναουτάκη: Ήταν δήμαρχος στο χωριό Αρχάνες όπου τα ’86 έκανα το καλλίτερο φεστιβάλ που έχει γίνει ποτέ εν Ελλάδι. Αργότερα, στο ίδιο χωριό, με κάλεσε να κάνω μια συναυλία στην πλατεία και πήγα κάτω του κόστους, όμως επειδή δεν παίξαμε οκτάωρο μέχρι το πρωί, μας επιτέθηκαν κάτι ντόπιοι τραμπούκοι, μας περιέλουσαν με τα χειρότερα λόγια, απειλούσαν να μας σπάσουν τα μηχανήματα κι αυτός δεν έκανε τίποτα να μας προστατέψει κι είχαμε και παιδιά μαζί μας. Για πρώτη φορά αισθάνθηκαν αν είχα ένα όπλο θα τους σκότωνα.
Μετά, ο δημαρχάκος μπήκε σε διαύλους χρηματιστηριακούς (οικονομικούς) και να που ο ματζίρης φαρμακοποιός έγινε και υπουργός.
Έχω κι άλλα να προσθέσω για να περιγράψω την αναισχυντία αυτής της κοινωνίας που ενώ βρίσκεται σε παρακμή και σήψη, επί 35 χρόνια κατατρέχει, λασπώνει, κυνηγά να εξοντώσει έναν άνθρωπο, που είναι παραγωγικός, δημιουργικός, κατά το δυνατόν έντιμος, συνεπής –εμένα- εκφραστής της χρυσής τομής και κατέχοντα πολλές λύσεις.
Τελειώνω εδώ το σεντόνι, όμως δεν τελειώνω εδώ.
Γιατί ο πολιτισμός ζει από την αύρα της ύπαρξης που αφιονισμένοι επιχειρηματίες και νομενκλατούριοι προσπαθούν να την εμφιαλώσουν, να την ιδιοποιηθούν κι έφθασε η χώρα στη φτώχευση κι αυτοί αγρόν ηγόρασαν. Κατά κυριολεξία.
Ο διάλογος για τον πολιτισμό τώρα αρχίζει.
Για τον γλάρο Ιωνάθαν ρε γαμώ το.
ΥΓ. Όσο αφορά το θέμα της «Κολούμπια» για ένα εθνικό μουσείο ελληνικής μουσικής όλοι οι ρήτορες -εκτός του Συνασπισμού- μας έδειξαν τον καβάλο τους
(συνεχίζεται)

Εκλογές γες-γες κι απ τις δυο μεριές

2009-10-31T10:19:00.003+01:00

Παραθέτω το κάτωθι κείμενο το οποίο έδωσα στην εφημερίδα της Θεσσαλονίκης «Αγγελιοφόρος» και θα το δημοσιεύσει κατά τα λεγόμενα του διευθυντού της, Νούλη Χατζηδημητρίου, αλλά κομμένο και προσαρμοσμένο στην οικονομία του κασέ, διότι, είπε, είναι αρκετά μεγάλο κι επειδή τέτοια μεγάλα κείμενα δεν τα διαβάζει κανείς. Ίσως υπάρχει κι άλλος λόγος. Θα παραθέσω και «το προσαρμοσμένο», όταν δημοσιευτεί και να κάνουμε τη σύγκριση.
Η γνώμη μου για τις εκλογές;
Ο Γιωργάκης φορτώθηκε την πέτρα του Σίσυφου. Οι νομενκλατούριοι σπρώχναν να πάρουν θώκους. Τώρα θα γίνουν αναστενάρηδες. Ο πολιτικός πολιτισμός και οι επιχειρηματίες μας, φέραν τη χώρα στο γκρεμό και στην ξεφτίλα. Όλες οι προτάσεις που εδόθησαν από τους ρομαντικούς πετάχτηκαν στον κάδο. Τώρα, οι καπάτσοι θα προσπαθήσουν να τα φορτώσουν σ αυτούς τους ρομαντικούς, ιδίως σε μένα. Θα το δεχτώ; Θα το αντέξω; Θα το δούμε. Θα το παρακολουθούμε ρεαλιστικά. Για να σώσουμε ό,τι σώζεται. Για τον πλανήτη ρε γαμώτο.
Παραθέτω, επίσης και τη συνέντευξή μου στον «Αγγελιοφόρο της Κυριακής», δοσμένη στο δημοσιογράφο Γιώργο Μητράκη.
¨Όμως σε προσεχή κείμενα θα επανέλθω στο θέμα ελληνικό τραγούδι και ελληνικό έθνος. Αυτά προς το παρόν γιατί μου παραπονέθηκαν γνωστοί και άγνωστοι ότι γράφω στη χάση και στη φέξη. Αυτό είναι αλήθεια. Αλλά ομολογώ ότι μαζεύεται μεν το υλικό, αλλά οι δραστηριότητές μου είναι ποικίλες και σκόρπιες, οπότε ανταποκρίνομαι στο ρυθμό της ψυχοβιολογικής μου επικράτειας, διότι αν τις εκβιάσω θα φάω το μπούμεραγκ, και ήδη το σκάφος μπάζει νερά. Κι όπως έλεγε ο φίλος μου Άκης Πάνου, «δεν είμαι από πέτρα, ούτ’ αθάνατος».
Όσο γίνεται είμαι μέσα στα γεγονότα. Δημιουργώ γεγονότα. Ξέρω αρκετά. Είμαι κοντά στις λύσεις. Στη λύση.
Όμως στο χωροχρόνο όλα πληρώνουν το αντίτιμο στη φθορά.
Είναι η πιο σπουδαία και μοιραία στιγμή της ανθρωπότητας. Όταν το συνειδητοποιήσεις ζεις στην απόλυτη ένταση, σε ρυθμό που οι άλλοι δεν κατανοούν. Κι είσαι μόνος. Απόλυτα μόνος. Φορτωμένος όλους. Κι ο ανήφορος είναι και κατήφορος. Ανεβαίνω τον ανήφορο γιατί ο κόσμος πήρε τον κατήφορο. Θα πει κανείς: «Κανείς δεν στο ζήτησε». Έλα ντε…

Τρία σχόλια για τα τρέχοντακαι σθεναρή συνέχεια πάρα κάτω

2009-08-27T09:26:00.007+02:00

Μαραθώνας(έχω το λόγο μου που έβαλα αυτήν τη φωτογραφία), τα καμμένα.

Θα κάνω τρία μικρά σχόλια: Για τις φωτιές, για τον Κοροβέση, για τον Ομπάμα.

1. Καίγεται η γούνα της Αθήνας. Αυτό δεν είναι άσχετο από τα ως άνω κείμενα. Ο επεκτατισμός του αθηναϊκού ιμπέριουμ κοστίζει. Συν του ότι ο καθένας πάει και χτίζει μέσ’ στα δάση που ξαναφύτρωσαν μετά από προηγούμενη πυρκαγιά. Κρίμα, ειλικρινά κρίμα. Όμως κανείς δεν μας δίνει σημασία όταν προειδοποιούμε, ή προσπαθούμε να κρατάμε τα μπόσικα ή να δημιουργούμε ρυθμολογία στη νυν κοινωνία που περισσότερο μοιάζει με την κοιμωμένη του Χαλεπά, παρά με κοινωνία.
2. Για τον Περικλή (αναστηλώνει τον Χρυσούν Αιώνα της αριστερής ηθικής;). Ο Κοροβέσης δεν υπήρξε ποτέ στο ΚΚΕ γι αυτό δε σκέφτεται σα ρουλεμάν του απαράτ. Είναι άνθρωπος του πολιτισμικού πολιτισμού και πέταξε μια ωραία πέτρα στο τέλμα κι ένα γατάκι στον περιστεριώνα. Ίσως αυτό σώσει και τη βουλιάζουσα αριστερά στο μίζερο ντέρμπι Αλαβάνου-Τσίπρα, μια καταισχύνη, δηλαδή.
Η αριστερά ξεκίνησε από την πηγή και την απαρχή της σαν ηθικό και αισθητικό όραμα. Κατάντησε υπόλοιπο του υπαρκτού κομμουνισμού, μιας θλιβερότητος, από την οποία δύσκολα θα βγουν όσοι υπηρέτησαν στο σταλινικό ΚΚΕ (αν και συμφώνησα μ αυτά που είπε η Παπαρήγα για τις φωτιές, για τους επιχειρηματίες, στο σχεδιασμένο έγκλημα. Ταυτόχρονα έδωσε έμφαση στο να νοικιαστούν πάραυτα αεροπλάνα κ.λπ. και κάλεσε τα μέλη να τρέξουν να βοηθήσουν, ήταν πιότερο κοινωνική παρά πολιτική).
Μπορεί ο Περικλής να ΄κανε ζημιά στο τσόφλι, όμως, αν φέρει και στοιχεία, πραγματικά εκτέλεσε την αποστολή του στο Κοινοβούλιο. Εμείς οι, ας πούμε, πάλαι ποτέ Αριστεροί (η έννοια «αριστερός» δε λέει τίποτα στις μέρες μας), νοιώσαμε ότι δεν έσβησε η σπίθα. Και δε νομίζω ότι πρόσβαλε κανέναν. Πάντα η αριστερά έπαιρνε βοήθεια από δω κι από εκεί και χαρτί για την Αυγή από τον Τσαουσέσκου έπαιρνε και κάτι σοβιετικές εγκυκλοπαίδειες πουλάγαν κάτι νυν μεγαλομεγάλοι κ.λπ.
Έστω, έσπασε το σπυρί της ιδεολογικής θολούρας και κρίσεως εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Η ένταση ας φανερώσει ποιότητα κι όλα θα παν κατ ευχήν. Τήνελα Καλλίνικος.
3. Τελευταία στις ΗΠΑ ξεκίνησε ένα ύπουλο ρεύμα. Τάχαμ αντίδραση στο νόμο για την Υγεία που ετοιμάζει ο Ομπάμα, που έχει γίνει στόχος αυτής της έντασης. Και τάχαμ πέφτει η δημοτικότης του και τάχαμ άλλο να μιλάς ωραία και να ψηφίζεσαι κι άλλο να κυβερνάς.
Επειδή ο Ομπάμα θέλει κι ο κάθε έσχατος να ΄χει μια στοιχειώδη περίθαλψη. Επειδή θέλει ειρήνη στη Μέση Ανατολή και στον κόσμο.
Ο Ομπάμα είναι ο τελευταίος των Μοϊκανών. Αν ανατραπεί ή αν… (χτυπώ ξύλο) η κατεύθυνση θα είναι μια πολεμική σύρραξη πανταχόθεν. Κάνω έκκληση, λοιπόν, προς όλους τους σιωπηλούς μαχητές όπου γης, ιδίως στις ΗΠΑ, για να συγκροτηθεί ένας κύκλος προστασίας γύρω από τον Ομπάμα. Κι αν ξεκινήσει μια τάση ακόμη και με διαδηλώσεις υπέρ του θα ΄ναι ιδιαιτέρως θεμιτό.

Στ' άσματα στ' άσματαεμπρός στον αγώνα

2009-08-25T22:29:00.004+02:00

ΑΝΑΝΕΩΜΕΝΟ

Μετά το παρόν κείμενο θα βάλω ένα κείμενο που έγραψα και δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην εφημερίδα «Τόλμη» Ηρακλείου για να δείτε πώς συσχετίζω το καίριο Ελγίνειο των Ρωμιών που είναι το ελληνικό τραγούδι με κέντρο βάρους του το λαϊκό τραγούδι και πώς το τελευταίο βάλλεται από μηχανισμούς κράτους και παρακράτους για να το απαλείψουν εντελώς απ το προσκήνιο με την απόλυτη έμφαση του «πολιτικού πολιτισμού» τη φανφάρα, κατ εμέ, της καμπάνιας της επιστροφής των ελγινείων στην πόλη που τα γέννησε, όμως δεν τα περιέθαλψε.
Το καλό τραγούδι μπορεί –και κατά παράδοση- να πει αλήθειες που δεν αντέχει η… αισθητική Αγούδημου και η λογική του καριόλη που έχει επιβληθεί, διέπει και κατευθύνει το πολιτιστικό γίγνεσθαι και τον πολιτισμικό πολιτισμό, στη χωματερή και στα σκυλιά της λήθης.
Ας πω κάτι ροκ: π.χ., ο Γιώργος Καρατζαφέρης, που περιφέρεται σαν ιδιοχτήτης της έννοιας πατρίδα, το πρωί τρώγεται περί των οχτρών πατριδολάγνος ως τα μπούνια, το βράδυ στο κανάλι του προβάλει ως και 100 κλιπ αμερικανικών τραγουδιών. Το πρωί, δηλαδή, φοιτήτρια, το βράδυ πόρνη.
Δεύτερον, ό,τι λέει ο Καρατζαφέρης, μπορούν να μεταφραστούν σ όποια γλώσσα θέλει. Αυτά που γράφω εγώ στους στίχους, που ενίοτε πρόκειται περί ελληνισμών(πώς λέμε αγγλισμούς), δηλαδή εκλάμψεις της πεμπτουσίας της γλώσσας μας που δεν μεταφράζονται με καμία κυβέρνηση, άρα είμαι δραματικά δέσμιος της ελληνικής γλώσσας, που είναι το ίδιον της ζωντανής ελληνικής εθνότητας.
Εγώ που χρόνια τώρα αντιμετωπίζω το άνω οργανωμένο έγκλημα, αλλά και το χύμα το από κάτω ανοργάνωτο έγκλημα των γύρω – γύρω και λογιών συνεργατολαμόγιων και την πλήρη ιδιοτέλεια, παθητικότητα και υστερία που συγκροτούν την ελληνική κενωνία, λέγω το κάτωθι: Χρόνια τώρα γίνεται μια λυσσασμένη προσπάθεια αχαρακτήριστων και παραγόντων να βάλουν στον… καλό τον μύλο που όλα τα αλέθει το καλό ελληνικό τραγούδι και το λεγόμενο σκυλάδικο κι έχει σημασία που το αναφέρω αυτό κι έιναι παράγωγο της απόλυτης σύγχυσης που υπάρχει στην εν λόγω κοινωνία, αφού το εθνικό ελγίνειο των ρωμιών (μαζί και η λόγια ποίηση) το άφησαν (ή το έδωσαν) έρμαιο στους αφηνιασμένους νόμους της αγοράς, αντί να είναι το βασικό στοιχείο της πολιτιστικής μας ταυτότητας. Γιατί, τι είναι η Ελλάς, αν μη τι άλλο, το απόσταγμα των ψυχικών διεργασιών των κατοίκων της.
Μετά το ΠΑΣΟΚ(ή, μάλλον, το ΠΑΣΟΚ) άνοιξε τις κάνουλες της λαοκρατίας, η χώρα γέμισε τράπεζες (τραπεζιστάν), ύποπτους επιχειρηματίες, πολιτιστικά κέντρα της χαράς και της αισιοδοξίας (θυμού Γιαννόπουλο) κλπ κλπ.
Νομενκλατούρες προς δόξαν μηχανισμών και χυδαίας λογιστικής, αμοραλισμός χειρίστου είδους, σκόρπισαν τον κοινωνικό ιστό και ο μέσος πολίτης, ο Ευτύχης Δυστυχίδης, σφυριλατήθηκε εξ αρχής σε μία μεγάλη δυνατή Ελλάδα (sic) που, παρεμπιπτόντως, βουλιάζει στα σκατά της.
Αυτό που έλεγε ο αείμνηστος Τσαρούχης, ότι "στην Ελάδα σ ένα υπέροχο ντεκόρ γίνεται μια άθλια παράσταση", τώρα εν μέσω και διεθνών μπαταρισμάτων κρεσεντάρει.
Θέλουν να είπουν ούτοι ότι το σκυλάδικο, οι πορδές αυτές της συγκυρίας, παράγωγο αυθεντικό του χρηματισμού και σεξισμού των τελευταίων 30 χρόνων, είναι η συνέχεια του καλού ελληνικού λαϊκού τραγουδιού γι αυτό θα δείτε και στις βιτρίνες των μέγκα στορς τοποθετημένα δίπλα-δίπλα ο Πλούταρχος, ο Θεοδωράκης, ο Σφακιανάκης κι ο Χατζηδάκις και ούτω καθεξής.
Η λέξη ύβρις είναι μικρή για να εκφράσει το τεκταινόμενο.
Και κοντεύει η κοινωνία να τ αποδεχετεί. Αυτή η κοιμωμένη του Χαλεπά, σε χαλεπούς καιρούς κοιμάται τον ύπνο δικαίου και αδίκου.
Αν και πολλές φορές νοιώθω ότι σπέρνω στο βράχο και μιλώ στο βρόντο, όμως για φι χι ψι λόγους συνεχίζω να μιλώ και να μάχομαι.
Φίλοι τινές μου λεν ν αγοράσω, επιτέλους, ένα σπίτι, κάτι για τα γηρατειά μου, τέλος πάντων. Εγώ έχω ένα ακαταμάχητο επιχείρημα: Γιατί, ο Τσε Γκεβάρα κόλλαγε τα επαναστατόσημα, ή τα ζουγκλόσημα, για να τα κολλήσω κι εγώ; Τα 70% των εσόδων μου τα δίνω στη χρηματοδότηση του προσωπικού μου αγώνα για την ειρήνη, τη δικαίωση του πλανήτη και την ουτοπία για μια δικαιότερη και πιο συνειδητή κοινωνία. Τις σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου τα εκφράζω και τα μοιράζομαι με την κοινωνία, έστω αυτήν την αμήχανη και παραπαίουσα, ονειρευόμενος ή οραματιζόμενος και ενσαρκωνόμενος το αντίδοτο το οποιο ξέρω ότι υπάρχει.
Όταν είπα «όλοι δικοί μας είμαστε», δεν εννοούσα ότι όλοι είμαστε ένα πιλάφι, ένας πολτός. Η κοινωνία έχει ποικίλους κι απίστευτους κανόνες και νόμους και νομοτέλειες. Είναι όπως το ανθρώπινο σώμα. Κάθε τι παίζει το ρόλο του κι έχουμε ένα σύνολο ενίοτε αξιοθαύμαστο, είτε λέγεται Καζαντζίδης και τραγουδά, είτε λέγεται Μάικλ Τζάκσον και χορεύει, είτε λέγεται Μπολτ και σπριντάρει (τρέχει).
Ενίοτε σηκώνονται τα πόδια και χτυπούν το κεφάλι, ή ο πρωκτός διεκδικεί το θώκο της ανθρώπινης επικράτειας και αυτή η σύγκρουση πρωκτού και πνεύματος απασχολούσε και τους αρχαίους Αιγύπτιους πριν 5.000 χρόνια. Παρόλα αυτά φτάσαμε εδώ που φτάσαμε τρία χρόνια πριν το 2012 κι όλα κρεσεντάρουν κι η ελληνική κοινωνία έφτασε να κλείνει το 2021 τα 200 χρόνια από την ίδρυσή της και κατά μένα στην ολοκλήρωσή της. Γι αυτό και το τραγούδι το νοιώθει. Ολοκληρώθηκε. Και σας λέω ότι το τραγούδι σαν πυξίδα και καθρέφτης δείχνει κι αποδείχνει αυτό ως αντικειμενικό. Ο εκφυλισμός του με το σκυλάδικο και τη λύσσα των ιθυνόντων παραγόντων που μεταχειρίστηκαν το μοναδικό ελγίνειο να το βάλουν στο ίδιο καζάνι με το ελληνικό τραγούδι που έμμεσα ή άμεσα κατέγραψε την ποικίλη ιστορία των ρωμιών τα τελευταία 200 χρόνια πέραν απ τη δική του ανεξαρτησία και τους αγώνες του να κρατηθεί σε ακέραια αξία και μορφή έκφρασης.
Και ιδού ένα παράδειγμα: Με πήραν απ το περιοδικό «Όασις»να δώσω μια συνέντευξη για το νέο cd που έκανα με το Χρήστο Νικολόπουλο «Με τον Ομπάμα Αντάμα» κι εγώ αρνήθηκα παρόλη την επιμονή του διευθυντή του κ. Μπαλαχούτη. «Δε γίνεται να βάζεις εξώφυλλο τον Notis Σφακιανάκης με κάτι φασιστοειδή δαχτυλίδια κι εμάς όλους από μέσα. Βάλε μας εξώφυλλο εμένα και το Χρήστο ή το εξώφυλλο του δίσκου μας να σου δώσω (να πω παρεμπιπτόντως ότι 45 χρόνια τώρα και με τα τόσα πούχω κάνει στο ελληνικό τραγούδι κανείς δε βρέθηκε να βάλει το πρόσωπό μου σ ένα εξώφυλλο, δείχνοντας έτσι την αναίδεια του γαμάω όλων αυτών των ρουλεμάν των μηχανισμών που μεταχειρίζονται το ελγίνειο του έθνους μας σας χαρτί τουαλέτας ή σαν κάτι χειρότερο)».
«Μα, έχεις παρεξηγήσει το περιοδικό» μου είπε ο κ. Μπαλαχούτης. «Το περιοδικό έχει παρεξηγήσει τον εαυτό του», είπα εγώ. «Έχω μια λίστα για το εξώφυλλο από το πιο πάνω αφεντικό», είπε απολογούμενος. «Δε σου δίνω και βάλε αυτούς που σου δωσε ο Μπος», απάντησα.
Η παρουσίαση που έγινε στο εν λόγω, ήταν για κλάματα. Δεν ξέρουν μέσα στην άγνοιά τους και την εμπάθειά τους να παρουσιάσουν κάτι που έχει δύναμη και αυθεντικότητα κι έτσι συμβάλουν στη διαιώνιση της σύγχυσης και της μιζέριας.
Με την τριλογία που θα πραγματοποιήσουμε με το Χρήστο θα οριοθετηθεί κάτι στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού εν γένει. Δεν επαίρομαι. Ξέρω τι λέω. Όπως είπε ο Αριστοτέλης: «Κάθε πράμα έχει μια αρχή, μια μέση κι ένα τέλος». Αυτό ισχύει σε όλα, εκτός από ένα: από αυτόν τον κόσμο τον μικρό τον μέγα. Που και κατά τους προσωκρατικούς υπήρξε πάντα, υπάρχει εδώ και τώρα ως και επί το πλείστον και θα υπάρχει για πάντα.
Δεν ήταν εύκολη η παραγωγή αυτού του δίσκου κι από ότι βλεπω και φοβόμουν θα πάει στα αζήτητα αντί να παίζει το λειτουργικό του ρόλο, να εμψυχώσει το λαΪκό στοιχεία μέσα σ αυτά τα απίστευτα που ζει στις μέρες μας. Ο χαβαλές κι ο στρουθοκαμηλισμός των ΜΜΕ κλπ είναι εγκληματική συμπεριφορά.
Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα. Παράγεται μια πληθώρα: Χάος επί χάος ίσον χάος.
Ουκ εν τω πολλώ το ευ, λένε οι αρχαίοι. Όλοι είμαστε ίσοι, όμως κάποιοι είναι πιο ίσιοι. Όλοι παίζουμε μπάλα αλλά ο Κριστιάνο Ρονάλντο παίζει πιο καλή. Είναι ταλέντο κι επαγγελματίας.
Έτσι και μέσα σ όλους τους τομείς κάποιοι που τους δόθηκε η δικαιοδοσία διαμορφώνουν τη συνθήκη ν αναδυθεί το περιεχόμενο και η σημασία ζωής τε και θανάτου, δηλαδή η συνείδηση.
Το συνειδητό ζειν ευ ζείν γνώθι σ αυτόν. Εγώ δεν μπορώ να ξεχωρίσω τη ζωή μου από το κοινό καλό. Τώρα, ποιο είναι αυτό το κοινό καλό, το συζητούμε όλοι μαζί κι ο καθένας χωριστά.
Εγώ το βλέπω όπως το βλέπω κι όπως το βιώνω. Δημοσιεύω τα πορίσματά μου. Είχα το θάρρος – θράσος να γράφω και να εκδίδω μόνος ένα περιοδικό, «ΤΟ ΑΒΓΟ», που ίσως ξαναεκδώσω 4-5 νέα τεύχη.
Η στάση του κοινού, ενίοτε κενού, πότε-πότε με τρομάζει. Ένα μείγμα απελπισίας, αλαζονείας, μιζέριας, νεοπλουτίστικης αυθάδειας εμποδίζει να παρουσιαστεί το DNA της συγκυρίας η οποία μπορεί να είναι και μοιραία. Άλλο η συνέχεια, άλλο η κεκτημένη ταχύτητα που παρασέρνει τις μάζες σ ένα άκρατο καταναλωτισμό που βάλλεται από κρίσεις, ιούς, υποκρισίες, απίστευτα συμφέροντα και ιδιοτέλειες.
Ο πλανήτης μας δεν αντέχει άλλο. Δυο βασικά τινά για μένα μπορεί να λάβουν χώρα: Ένας πυρηνικός πόλεμος ή μία μαζική στροφή προς το διάστημα. Όλα τα άλλα είναι μπαλώματα και στάχτη στα μάτια. Όποιος εκ του πονηρού δεν «αντιλαμβάνεται» το απόλυτο αδιέξοδο, συγνώμη αλά πρέπει κατά κάποιο τρόπο να μένει καταδικαστέος και ορισμένες φορές αυστηρά. Δεν μπορεί η κοινωνία να πορεύεται σε υπνοβασία και με μαμούχαλους ζαμανφουτιστές και γραψαρχιδιστές πολίτες.
Χρειάζεται μια παλιγγενεσία. Και μ αυτήν την αίσθηση έγραψα τα τραγούδια με τον Χρήστο, γράφω αυτό το κείμενο και τα άλλα όλα τα οποία εξουδετερώνουν οι μηχανισμοί από τη σκοτεινή πλευρά της δύναμης.
Τέλος, ζητώ απ τον καθένα και δεν το πράττω αυτό συχνά, μάλλον ποτέ δεν το τόλμησα, να αγοράσει αυτό το cd με τον τίτλο: «Με τον Ομπάμα αντάμα» να τ’ ακούσει όλο και να νοιώσει ότι το λαϊκό τραγούδι, έστω και στο φινάλε του, ανασαίνει, λέει την τελευταία του κουβέντα τη λυτρωτική.
Επίσης, αν βρείτε το ισραηλινό μου cd με τον τίτλο «Χούμους Σάπιενς». Οχτώ χρόνια πασχίζω στη Μέση Ανατολή για την ειρήνη. Είναι πολύ περίπλοκο προτσές. Μια πτυχή του κατέγραψα σ αυτά τα ιδιότυπα τραγούδια. Και ναι, παραπονούμαι γιατί κανένα ράδιο δεν καταδέχτηκε να παίξει ένα απ αυτά, έστω το «Ρεπορτάζ» που το ΄γραψα στο καταφύγιο τις μέρες του πολέμου στο Λίβανο. Κάποιοι ανίδεοι με κατηγορούν άδικα ότι παίρνω το μέρος των Ισραηλινών ενάντια στους Παλαιστίνιους. Όταν πάω εκεί κάτω μένω με τους Εβραίους φίλους μου και μετά πάω στη Δυτική Όχθη και στη Ραμάλα και μένω με τους Παλαιστίνιους φίλους μου. Εγώ είμαι ο Τσε στη ζούγκλα του μαυροπίνακα. Δουλεύω για το κοινό καλό και δε φείδομαι τίποτα προκειμένου να εκφράσω και να ΄χω αποτέλεσμα (αυτό με καίει περισσότερο) για την ειρήνη ρε γαμώτο, για τον πλανήτη, για τη ζωή, για την Ελλάδα, για το Ελληνικό τραγούδι.

ΥΓ. Γράφω αυτό το κείμενο στο μικρό κτήμα του φίλου μου Κώστα Μπουζιώτα και στο μπαξέ της φίλτατης Αμαλίας, κάπου έξω απ την Κατερίνη, σε μία θαυμάσια φύση και πασχίζω -τρόπος του λέγειν- να ησυχάσω, να ησυχάσει το πνεύμα μου, που έλεγε κι η μάνα μου, μετά από μια συνεργασία - περιοδεία απ το Δεκέμβριο κι όλας, με τον Ορφέα Περίδη και την όμορφή μας συνεργάτιδα Μαρία Παπαλεοντίου, κράμα Κρήτης και Κύπρου, και τους έξοχους μουσικούς μας.
Έχομε ακόμα μία στις 12 Σεπτέμβρη στο Άλσος Αττικό στην Αθήνα, αλλά σκέφτομαι ότι θα μπορούσαμε να έχουμε άλλες εφτά συναυλίες μ αυτό το σχήμα, που τόσοσ αγάπησε ο κόσμος και φανερά μας το δειχνε -άρχισα να ΄χω προβλήματα στα μάτια από τα φλας των φωτογραφικών μηχανών μετά τις παραστάσεις, μιας και θέλαν να βγούμε μαζί φωτογραφία και γιατί να το αρνηθείς άλλωστε. Μ άρεζε να ακούω τον Ορφέα να τραγουδάει μ αυτήν την εξαίσια φωνή, αν και όπως μου είπε κουράζονταν από τις συναυλίες κ.λπ.
Το κατανοώ, αν κι εγώ 64 κι αυτός 51, που νομίζω ότι είχε να κάνει με τη βιολογία. Κι εγώ κουράζομαι, αλλά προκειμένου να βαθύνουμε την επικοινωνία και να ενισχύσουμε το καλό τραγούδι, ας πάει και το παλιάμπελο.
Anyway, όλη αυτή η ιστορία του ελληνικού τραγουδιού και του μείζονος κύκλου του που κλείνει, είναι ένας κυκεώνας, ένα φαινόμενη αφημένο στα ρετάλια και στο αποφασίζω και διατάζω κάποιων επιχειρηματιών που κατακλύζουν τη χώρα καταστρέφοντας την αυθεντική κουλτούρα του προλεταριάτου και την αστική κουλτούρα. Η χώρα μαστίζεται από τα ανεκδιήγητα ήθη κι έθιμα των νεόπλουτων μικροαστών αρχοντοχοριατών.
Το τραγούδι έχει μια αυστηρότατη στερομετρία. Ξέρει κάθε τι, που ανήκει και ποιος είναι ποιός. Την τεχνιέντως θολούρα τη δημιουργούν αυτοί που απότυχαν εντελώς, σέρνοντας ένα λαό στην ταπείνωση και τον αφανισμό.
Η greek salad επιτέλους πρέπει να λάβει τέλος. Το λαϊκό και ο λαός και ο ναός πρέπει να ξαναερμηνευτούνε μέσα στα σύγχρονα ακαταμάχητα δεδομένα.
Δεν τα αφήνω επουδενί στην ησυχία τους. Αντιμετώπισα τη Λερναία Ύδρα και ξέρω γιατί κι από πού σβήνει το ελληνικό τραγούδι. Όχι ότι μπορώ να το αναστήσω. Όμως θα κλείσω τον κύκλο του με την αξιοπρέπεια που του αναλογεί. Σεβόμενος το κοινό. Βρίζοντας το κοινό. Βρίζοντας το κενό. Ουδέν κενόν και καινόν υπό τον ήλιο.
Ζούμε μια κοσμογονία. Δεν φτάνουν οι φόρμες οι γνωστές. Χρειαζόμαστε ένα νέο ψυχόδραμα. Ένα νέο φανταστικό και γι αυτό εγώ μάχομαι.
Πολλοί μπαίνουν στο τραγούδι να γίνουν διάσημοι και πλούσιοι, εδώ και τώρα. Συμβιβάζονται με την παρακμή ή τη σοβαροφάνεια και καμμία σχέση με την μοιραία συγκυρία δεν έχουν. Ούτως ειπείν, τα 90% των συνεργατών μου, είτε εξαρχής, είτε καθ΄οδόν ηττήθησαν, χάσαν την ευαισθησία τους και παγιδεύτηκαν απ τις σειρήνες. Είδα συνεργάτη νέο και με ικανότητα απ τα πρώτα βήματατα με ωμότητα και κυνισμό ενός γιάπη, να καταλύει τον κώδικα των αξιών αυτής της ωραίας παράδοσης, να προσβάλει στο πρόσωπό μου και τη συνεργασία μας ηθικές και λογικές καταχτήσεις δυο αιώνων, για να λανσαριστεί μ ένα τρόπο εωσφορικό και απεμπολιτέο. Και δεν ήταν ο μόνος. Έφριξα. Παρά λίγο να φυσώ το γιαούτρι. Όμως η πείρα με δίδαξε. Τον άφησα εκεί που ανήκε. Δεν υπάρχει λόγος για μια ικανότητα να μπαίνουν και να μαγαρίζουν τον ύστατο χώρο, το αξιολάτρευτο ελγίνειο. Το τραγούδι είναι ένα λιβάδι που όποιος θέλει μπαίνει, άλλος για να μυρίσει ένα λουλούδι, άλλος για να κόψει ένα άνθος, άλλος για να αποπατήσει κι άλλος για να παριστάνει την πεταλούδα, αυτοερωτευόμενος, ενώ είναι αρκούδα.
Αυτά προς το παρόν. Έπεται η συνέχεια περί τούτων . Ας διαβαστεί και το επόμενο κείμενο κι ας παραχθούν τα αναγκαία πορίσματα. Θα επανέλθω δριμύτερος.

Μουσείο Ακροπόλεως και ελληνικό τραγούδι

2009-08-24T11:39:00.002+02:00

(Μπορεί να διαβαστεί με κλικ πάνω στη φωτογραφία, για να μεγαλώσει)

Απόλυτη έμφαση εδόθη στα εγκαίνια του Μουσείου Ακροπόλεως. Και πράγματι είναι ένα αρχιτεκτονικό επίτευγμα. Ίδια πρεμούρα, ρίγος και σύγχυση όπως με τα ολυμπιακά έργα που χάσκουν ακόμη χαμένα στις φήμες και τις δίνες των Bατοπεδίων.
Ο αθηνοκεντρισμός ενισχύθηκε σε υπερθετικό βαθμό. Κραυγές εγχωρίως και όπου γης για την επιστροφή των ελγινείων.
Και το ερώτημα τίθεται και ουδόλως ρητορικά: οι Ρωμιοί μετά τους Ολυμπιακούς έγιναν καλύτεροι; Κι αν θα επιστραφούν τα ελγίνεια οι Ρωμιοί θα γίνουν καλύτεροι; Μήπως μετά τους Ολυμπιακούς οι Ρωμιοί γίνανε χειρότεροι; Σκάνδαλα, λαμογιές, σπείρες, χάος, θάνατοι, αστάθειες εν τω μέσω του διεθνούς χάους.
Οι ιθύνοντες έβαλαν τα μαγvnτόφωνα και τα πολύχρωμα παπαγαλάκια να λεν και να αλαλάζουν ότι εδώ και τώρα πρέπει να επιστραφούν τα ελγίνεια από τη Βρετανία.
Είτε γυρίσουν είτε δεν γυρίσουν μ' αφήνει αδιάφορο. Αυτό που με θυμώνει είναι η διαιώνιση του ίδιου αναποτελεσματικού σκεπτικού όλα να γίνονται στην ελίτ και ο λαός εκτός νυμφώνος.
Ίχνος υπέρβασης. Όλα μηχανιστικά. Διαιώνιση του δόγματος: απέξω κούκλα κι από μέσα πανούκλα.
Αυτό που έγινε ουσιαστικά στην Αθήνα είναι ότι το αθηνοκεντρικό ιμπέριουμ που σύμφωνα με το σχέδιο Σουφλιά σε 10 χρόνια η Λαμία θα είναι προάστιο της πρωτεύουσας (sic!) βάθυνε το χάσμα μεταξύ Αθήνας και περιφέρειας, ιδίως με τη Μακεδονία, μιας και η Αθήνα, λόγω του ότι «είναι ο ομφαλός της γης», δεν έχει ενστερνιστεί πλήρως το μακεδονικό ζήτημα, αλλιώς θα υπήρχε κι ένα άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου στο Σύνταγμα ή την Ομόνοια. Οι Σκοπιανοί πιέζουν αφόρητα, ζητώντας ο τίτλος «Ελληνιστικοί χρόνοι» να μετονομαστούν σε «αλεξανδρινούς χρόνους», ώστε να μεταχειρίζονται αυτοί κατ' αποκλειστικότητα το φαινόμενο «Αλέξανδρος». Ποιοι; Οι κατσαπλιάδες.
Επίσης ένα σημείο που θέλω να σχολιάσω είναι ότι τα χολιγουντιανά εγκαίνια, ανέλαβαν οι πολιτικοί, ο «πολιτικός πολιτισμός», γι' αυτό και ουδείς εκαλέσθη από τον πολιτισμικό πολιτισμό, αφού η έκθεση των αριστουργημάτων οφείλονται και μόνο στους ανθρώπους του πολιτισμού (Φειδίας κ.λπ.). Απεφάσισαν και διέταξαν ότι ο Καραμανλής ο αείμvnστoς το σκέφτηκε, η Μερκούρη το σφυρηλάτησε και ιδού το αποτέλεσμα: οι πολιτικοί αποφασίζουν και για το τρέχον πολιτισμικό γίγνεσθαι στη χώρα κι αυτό αφορά και στην πιο αυθεντική τέχνη, βάσει στην ταυτότητά μας, που είναι το φαινόμενο ελληνικό τραγούδι.
Όντας εγώ στην αιχμή αυτού του φαινομένου, έρχομαι, όχι να διαμαρτυρηθώ αλλά ευθαρσώς να πω ότι το στυλ του «πολιτικού πολιτισμού» είναι παρωχημένο παρηκμασμένο, αναποτελεσματικό αντιπαραγωγικό, καταστροφικό. Το ελληνικό τραγούδι που πήρε και δύο Όσκαρ κι έγινε γέφυρα προς τον κόσμο, αφέθηκε στα νύχια των λεγόμενων επιχειρηματιών, κι η ζωντανή ελληνική γλώσσα κατάντησε γκρίκλις μέσα στα συμφέροντα και την ιδιοτέλεια ασχέτων και εχθρικών με την ουσία και την αποστολή του ελληνικού τραγουδιού που κατά μένα κλείνει το μείζονα κύκλο του, καθώς και το ελληνικό εθνίδιο μέχρι το 2021 κλείνει διακόσια χρόνια και μετά πάπαλα. Μαζί και το μόνο ελγίνειο των Ρωμιών το ελληνικό τραγούδι. Η παρούσα ελληνική κοινωνία αυτοκαταργούμενη δεν τροφοδοτεί τους δημιουργούς αυθεντική ύλη. Ο υπέρβαρος εθνοκεντρισμός αντιφάσκει με την πραγματική πραγματικότητα της καθημερινής ζωής. Επειδή ζω από πρώτο χέρι τα ντράβαλα της πιάτσας, της αρένας, του Κολοσσαίου, σας διαβεβαιώνω ότι αν πρώτιστο είναι η επιστροφή των ελγινείων άλλο τόσο είναι η «σωτηρία» του ελληνικού τραγουδιού που μια πτυχή αυτής ήταν να γίνει και το στούντιο «Κολούμπια» εθνικό μουσείο ελληνικής μουσικής. Αντί αυτού εδόθη ο καθαγιασμένος χώρος σε επιχειρηματία «Μαρμίν» (κατασκευαστικές τουριστικές επιχειρήσεις) για να γίνει Μολ(sic!). Καμιά θετική ψυχολογία μέσα στο λαό, κανένα κουράγιο, καμιά ηθική ανύψωση. Παρ' όλη την κρίση εξακολουθούν να επιβάλουν το δόγμα: "Το χρήμα είναι το άλφα και το ωμέγα στη ζωή".
Αυτό μας οδήγησε στο αδιέξοδο και μας οδηγεί στην καταστροφή. Οι μηχανισμοί της ιδιοτέλειας, της σύγχυσης και του χάους εξακολουθούν λυσσασμένοι να κραυγάζουν το σύνθημα του Σαμψών: «Αποθανέτω η ψυχή μας μετά των αλλοφύλων».
Εγώ τουλάχιστον δεν το δέχομαι, δεν το ανέχομαι. Το παρόν κείμενό μου είναι μία μικρή αντίσταση στην αληθοφάνεια και την κατιούσα.

*το κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Τόλμη του Ηρακλείου

Γάζα: Φτάσαμε στο χείριστο

2009-01-11T23:13:00.003+01:00

Αυτές τις μέρες πιέζομαι απ΄όλους και όλα να τοποθετηθώ για τα τεκταινόμενα στη Γάζα. Οι λέξεις χάος, κόλαση, τραγωδία, είναι ρηχές για να εκφράσουν την απόλυτη δυστυχία που εξαχρειώνει το ανθρώπινο στοιχείο. Ματώνει η καρδιά, βουρκώνουν τα μάτια να βλέπεις τα νεκρά παιδιά.
Παρόλα αυτά αποφεύγω να υπογράψω κείμενα που, εν ολίγοις, καθορίζουν και χαρακτηρίζουν αυτούς ως καλούς, εκείνους ως κακούς. Και που, κατά τη γνώμη μου, ρίχνουν λάδι στη φωτιά. Οι απόψεις μου ηττήθησαν, άρα οι κρατούσες ιδέες εδώ και δεκαετίες οδήγησαν στην κόλαση, στην τραγωδία, στο χάος.
Η ασύστολη επανάληψη κλισέ δεν είναι μήτηρ πάσης μαθήσεως. Η συγκίνηση δεν είναι πάντα ο καλύτερος και και πιο έξυπνος παράγοντας για να λυθεί το Μεσανατολικό. Οι δικές μου παράξενες ιδέες και προσεγγίσεις -όσο περνά ο καιρός συγκρούομαι ακόμη πιο πολύ- είναι οι πιο ρεαλιστικές, μπορούν να φέρουν αποτέλεσμα. Φτάνει να γίνουν κατανοητές και να νικήσουν τη στατικότητα στα μυαλά των ανθρώπων εκεί και παντού.
Κάνω προσπάθεια εδώ και επτά χρόνια, εκ του συστάδην, εκεί, στο μάτι του κυκλώνα, και στη φωλιά του κούκου, προσπαθώντας να επηρεάσω τα φαντασιακά των δύο λαών, μέσα στην παγκόσμια δυναμική και την κοσμογονία που βιώνουμε και που ο καθημερινός άνθρωπος και οι εκάστοτε εκφραστές του ξεχνούν, είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα, επομένως έχω μια προσωπική γνώμη και θεωρία, την οποία καταγράφω σε βιβλία, εκπομπές, αλλά και πάλι όχι μόνο δε γίνομαι αντιληπτός, αλλά και , δυστυχώς, σαμποτάρομαι από εχθρούς και φίλους, που ηδονίζονται μέσα στο συγκινησιασμό τους και την επιθετική άγνοιά τους. Αυτή η άγνοια κλωσά το αυγό του φιδιού. Το Μεσανατολικό δεν είναι ένα τοπικό ζήτημα. Είμαστε όλοι αναστατωμένοι κι όμηροι ενός εν δυνάμει γενικευμένου μακελειού με τον τίτλο: Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος.
Μέσα σε μια παγκόσμια οικονομική ύφεση και μια πλανητική διάλυση όποιος σκέφτεται με τον κλισέ τρόπο που ήταν της μόδας πριν 100 ή 50 ή 10 ή 2 χρόνια, είναι οπαδός του Τραγέλαφου αλλά και γιος της καταστροφής.
Αν πω, π.χ., η Γάζα είναι ηρωική πόλη και τη διεκδικώ, θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι. Όταν, όμως, κάποιος πάει στα μουσεία του Ισραήλ, θα δει θησαυρούς από ένα μεγάλο πολιτισμό, αυτό των Φιλισταίων (Παλαιστινίων) για τον οποίο η διαβόητη Χαμάς δε δίνει δυάρα, όπως δε δίνει στο ιστορικό βάθος του τίτλου "Παλαιστίνιος", μιας και είναι το απόλυτο παράγωγο του πιο σεχταριστικού θεοκρατισμού, με την απόλυτη σύγχυση και θράσος και ναρκισσισμό με τον οποίο κραυγάζει: Αλλάχ Αγκματάρ (ο Θεός είναι μεγάλος), κατηγορώντας άπαντες ως άπιστους και ως άξιους αφανισμού, ταυτιζόμενη ωραία - ωραία με τον Τζορτζ Μπους, ο οποίος εξεστόμισε το ανεξίτηλο: "Όποιος δεν είναι μαζί μας, είναι εναντίον μας".
Αυτό είναι το παράξενο. α) Η Χαμάς καταστρατηγεί το πολιτισμικό βάθος του ονόματος και του πολιτισμού των Φιλισταίων, που παρεμπιπτόντως ήταν κρητικό φύλο μιας και ο Γιάσερ Αραφάτ διαβεβαίωσε δημόσια την κρητική καταγωγή των Φιλισταίων-Παλαιστινίων. β) Η Χαμάς υιοθετεί τη σκοτεινή ιδεολογία των εχθρών της(Μπους κ.λπ.) που και η ίδια συγκροτεί ένα μείγμα σταλινισμού και θεοκρατισμού.
Μακάρι να μ' αφήνανε αμφότεροι να παραμείνω στη Γάζα κι αφού καρφώσω το κρατικό λάβαρο σ' ένα ψηλό σημείο, να τους "κατασκευάσω" ένα φαντασιακό της προκοπής. Το ίδιο προσπάθησα και προσπαθώ στο Ισραήλ.
Ο Νίκος Καζαντζάκης γράφει κάπου ότι το αυθεντικό εβραϊκό πνεύμα είναι οικουμενικό αλλ' όποτε οι εβραίοι προσπαθούν να φτιάξουν ένα κράτος αντιφάσκουν με τον εαυτό τους και αποτυχαίνουν. Φανταστείτε ότι στο Ισραήλ υπάρχουν ομάδες νεαρών εβραίων-ναζί, που συλλαμβάνονται κάθε τόσο, αφού παρελαύνουν με σβάστικες και χιτλερικά σήματα. Το Ισραήλ πάσχει από τις αντιθέσεις του και τις αντιφάσεις του. Γιατί του χρειάζεται ένας αλχημικός τρόπος ν' αλλάξει το DNA του φαντασιακού τους, μαζί και των Παλαιστινίων για μια νέα επίγνωση. Κι αυτό μπορώ να το κάνω εγώ, για φι χι ψι λόγους.
Τα τραγούδια που έγραψα με το Γιεχούδα Πόλικερ στο Τελ Αβίβ (φέτος γιορτάζει τα 90 χρόνια από την ίδρυσή του) είναι ένα μικρό δείγμα γραφής. Εδώ καταποντίστηκε. Εκεί, όμως, άνοιξε αρκετά διαφράγματα και δημιούργησε μια μικρή προϋπόθεση για μένα, να εξακολουθώ να δουλεύω βάσει της κοσμοθεωρίας μου ότι Εβραίοι και Παλαιστίνιοι (βλέπε βιβλίο μου: Οι Εβραίοι Είναι Έλληνες-Κρήτες - Καλύτερα Αλαντίν Παρά Μουτζαχεντίν, εκδόσεις Κάκτος) έχουν καταγωγή την Κρήτη, έναν τόπο με διαφορετικό στιλ πολιτισμού στο πάλαι ποτέ.
Η βάσις και η μήτρα όλων των πολιτισμών και μη με κατηγορήσετε για σοβινιστή. Ξέρω τι λέω. Τουναντίον. Το μοντέλο της Κνωσού ήταν οικουμενικό, λόγω της εξωστρέφειάς του, που οφείλονταν στη θαλασσοπόρα υφή του μοντέλου αυτού.
Είμαι υπέρ της Ευρώπης, όχι με τη συλλογική έννοια του όρου. Είμαι επαγγελματίας πολεμιστής, ενάντια στον πόλεμο. Ο κοσμάκης πιστεύει ότι ο πόλεμος είναι αναγκαίο κακό. Αυτοί είναι το κακό. Μ΄αυτά και μ΄αυτά πάμε σε έναν Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο και δε μας συμφέρει. Αυτό που γίνεται στη Γάζα είναι μια μικρογραφία αυτού που θα συμβεί σε πλανητική κλίμακα.
Εύχομαι το παρόν κειμενάκι να γίνει έναυσμα για νέες, φρέσκες, πιο αυθεντικές σκέψεις για τα τρέχοντα.
Εγώ φεύγω για μια βδομάδα στο Ισραήλ, να δω Εβραίους και Παλαιστίνιους φίλους μου. Θα σας ενημερώσω και αντάμα θα κάνομε προσπάθεια προς το βάθος και το ύψος των περιστάσεων, αφού καταχτήσομε το πλάτος τους. Καλή χρονιά.

ΥΓ. Ακούτε και καμιά φορά την ραδιοφωνικη εκπομπή μου "It's All Greek To Me", στον 105,8 (Θεσσαλονίκη στους 88), Κυριακή, στις 4 το απόγευμα, μετά τις ειδήσεις.

ΚΡΙΣΗ με κεφαλαία

2008-12-21T23:57:00.002+01:00

Να που ήρθε,τελικά, η κρίση. Μάλλον εμφανίστηκε.Και σαν προοίμιο και μικρό δείγμα γραφής κάηκε το πελεκούδι. Τσουρουφλίστηκε το κέντρο της Αθήνας. Το μένος της νεολαίας στόχευσε την κατάχρηση και την υπερβολή. Η Αθήνα εφευρέτισσα του μέτρου, προ καιρού έχει καταστεί πρωτεύουσα της αμετροέπειας. Αυτοαναφλέγη. Διότι, ως μέγεθος, σε σχέση με τον πληθυσμό της υπόλοιπης Ελλάδας είναι έκτρωμα. Μόνον στην Αθήνα θα μπορούσε να δρα η 17Ν για 35 χρόνια, χωρίς να συλληφθεί.
Πολλά λέγονται αυτές τις μέρες για τα τεκατινόμενα. Τα περισσότερα σάλτσες, φιλολογίες, ρητορείες, ανοησίες. Αν δεν παίρνεις σοβαρά υπόψη σου την παγκόσμια δυναμική της τριπλής κρίσης που έχει ξεσπάσει -πλανητικής, οικονομικής, κοινωνικής- λες κούφια λόγια κι ίσως να σπρεχάσεις εκ του πονηρού.
Πρέπει να πω εξαρχής ότι το κείμενο αυτό είναι του Αλέξη. του Γρηγορόπουλου, γιατί Αλέξης ειναι και ο Τσίπρας, Αλέξης είναι και ο Κούγιας και πάει λέγοντας.
Κάηκε η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, γιατί δε φύσηξε ο στρατηγός άνεμος, ή ο Βαρδάρης. Έχω γράψει και πει κι άλλες φορές:

Όταν ο Αρμαγεδων
θα σοδομεί τη Νέμεση
αυτό θα γίνεται my friend
με τη δική σου τη συναίνεση.

Αυτό που θα έχει, πραγματικά, διαστάσεις εποποιίας, θάναι μετά το Μάρτιο. Τώρα κάηκε κάπως η γούνα της Αθήνας. Αργότερα θα της κοπεί ο κώλος. Συν το ότι η Ελλάς ψάχνει να βρει να δανειστεί όπως-όπως. Η χώρα με τους πιο πλούσιους του κόσμου είναι μια φτωχευμένη. Εκεί έγκειται μια σημαντική αντίφαση, η οποία κυοφορεί τη βία. Η βία και το αυγό του φιδιού κυοφορήθηκε και εκφράστηκε καθημερινά από τους ποικίλους μηχανισμούς, κρατικούς και ιδιωτίας, οι οποίοι δρουν εξ αφ εαυτών εις βάρος του πόπολο, που κι αυτό από την πλευρά του προσπαθεί, μέσω μιας κτηνώδους ασυνειδησίας να διαιωνιστεί και να βολευτεί χωρίς να θέλει να ξέρει ότι η άλγεβρα της ζωής και η διαλεχτική της ιστορίας φτιάνει κύκλους-κύκλους, φαύλους ή μη, και τώρα είμαστε όλοι μέσα στον απόλυτο φαύλο κύκλο, πλανητικό, εθνικό, προσωπικό, με τις ανελέητες τράπεζες να τηλεφωνούν κάθε 10 λεπτά, τσακίζοντας νεύρα και αξιοπρέπεια.
Ήταν αναπόφευκτη η βία ενάντια στην κρατική και τη βία των μηχανισμών. Η αλητεία έχει εγκαθιδρυθεί βαθιά στο ψαχνό αυτής της χώρας κι αυτό ήταν κόκκινο πανί για το ένστιχτο της νεολαίας, που δε διαθέτει διπλωματία πολιτικής, υποκρισία και υλική ιδιοτέλεια.
Τι μένει γενέσθαι; Δεν έχομε την πολυτέλεια του χρόνου για ζαμανφουτισμό. Θα ετοιμάσω ένα εγχειρίδιο του καλού σύγχρονου πολίτη, που βιώνει το κρεσέντο ως το 2012. Να καταγράψω την αντίληψή μου, παρ ότι ξέρω ότι είμαι φωνή βοώντος εν τη ερήμω.
Καλό είναι που ο κοσμάκης, πιασμένος απ τα μαλλιά του, βλέποντας Λαζόπουλο, όμως είναι μιζέρια και αυτοκαταστροφή να πιάνεται ένας ολόκληρος λαός από έναν εντερτέινερ. Ο Λάκης είναι αντιφασίστας, όμως είναι παιδί του μάρκετινγκ. Δεν προτείνει κάτι, δεν ανατρέπει. Απλώς γυρίζει τα οπίσθια στους πολιτικούς.
Και η ορμή της νεολαίας καταλύει κάτι, δεν προτείνει το άλλο. Ο κουκουλοφόρος είναι επαναστατημένος, όχι επαναστάτης. Η βάση της δράσης του είναι στέρεη, παρότι βασίζει το χάος.
Το παρόν; Πάντα υπάρχει το αντίδοτο. Είναι σε μας και στον καθένα ξεχωριστά να το βρει, να το ενσαρκώσει, να το λυτρώσει.
Ναι, είναι δύσκολοι καιροί. Και πιο δύσκολοι για τους πρίγκιπες.
Τελειώνω με το εξής:

I have in mind
the whole mankind
I am the one,
the every one
who has in mind
the whole mankind.

Θα προσπαθήσω να είμαι κοντά στην επικοινωνία μας. Πρόβες και πυκνό πρόγραμμα συναυλιών με τον Ορφέα Περίδη κι ένας δίσκος με το Χρήστο Νικολόπουλο με τραγούδια αφορούντα όλ' αυτά, κι άλλα ντράβαλα, προσωπικής υφής και υγείας, με απομακρύνουν από μια πυκνή και αναγκαία αλληλογραφία μαζί σας.
Χαιρετώ κι ας μη ξεχνούμε:

Ο καλός ο καπετάνιος
στη φουρτούνα φαίνεται
κι ο σοφός ο καπετάνιος
στο κατάρτι δένεται.

ΥΓ. Προσπαθήσαμε κάτι λίγοι να διευθετήσουμε τα πράγματα ώστε να μην καταλήξουν στην τυφλή βία. Η λογική του καριόλη που έχει επικρατήσει στην επικράτεια, ίδιον των νεόπλουτων μικροαστών αρχοντοχωριατών, μπλόκαρε την αγαθή και ανιδιοτελή μας προσπάθεια. Θα προσπαθήσουν να μας φορτώσουν την αθλιότητά τους. Έχουν τη δύναμη.
Οι γαμάν είναι επικυρίαρχοι ακόμη. Εμείς δεν έχουμε ορμή και δε σπάμε τζάμια. Έχομε θέσεις, πείρα και οικονομία κινήσεων. Εν ονόματι του πλανήτη οι υπεύθυνοι θα πληρώσουν το αντίτιμο. Κι όπως λέει ο Ντοστογιέφσκι: "Έγκλημα και τιμωρία".

Θέματα κι αναθέματα

2008-07-08T20:13:00.002+02:00

Το θέμα της «Κολούμπια» έκλεισε, η μνήμη παρεδόθη στον Δράκουλα, το έθνος εξατμίσθη από την απόφαση του υπουργείου Πολιτισμού.
Καθόμασταν την περασμένη Πέμπτη στον προθάλαμο του ΚΑΣ για να μπούμε, για την ύστατη αντιπαράθεση με τον Σαμουήλ Μάτσα και την «Ιερά» εξέταση της επιτροπής και στην τηλεόραση δείχναν τον υπουργό Πολιτισμού ως κατάδικο. Μέσα σ αυτήν την ατμόσφαιρα δώσαμε την τελική μάχη για το τραγούδι για το έθνος για το ήθος για τη μνήμη για την τελευταία αξία –τουλάχιστον δώσαμε τη μάχη. Παρεδόθη το παν στον πανούργο επιχειρηματία.
Η Ελλάδα βούλιαξε στα σκατά της. Της άξιζε. Γιατί κανείς δεν ενδιαφέρεται για τίποτα. Γιατί ο καθένας ζει; Αυτό είναι ένα ερώτημα. Κι όχι ρητορικό. Ο Μάτσας θα είναι πλουσιότερος, θα είναι ο Άλφας και ο Ωμέγας του νεοελληνικού πολιτισμού, ενώ η Άννα Ακατανόμαστου θα διοικεί τα Μέγαρα. Η λέξη «αίσχος» είναι μικρή για να εκφράσει το μέγεθος της καταστροφής.
Εγώ προσωπικά θα στείλω εξώδικα παντού. Δεν θέλω τ’ όνομά μου να αναφέρεται ΠΟΥΘΕΝΑ σ αυτό το άντρο της αναισχυντίας. Ξέρω ότι κανείς άλλος δε θα το κάνει, γιατί κανείς στο Ελλαδιστάν δεν ενδιαφέρεται για τίποτα, πάρεξ για το δόγμα: «μακριά απ΄ τον κώλο μας κι όπου θέλει ας είναι».
Ας βουλιάξουν όλα στα σκατά, μπας και ησυχάσουμε.
Επέρχεται η μείζονα καταστροφή κι αντί να ‘χουμε επίγνωση, τα ρουλεμάν των κρατικών μηχανισμών χαρίζουν τα πάντα στην κατρακύλα.
Έδωσα –και δίνω- εδώ και 30 χρόνια μάχες για να μην επικρατήσει η νοοτροπία Μάτσα. Και να που επικράτησε. Και με το Θεό και το Μαμωνά.
Οι ελληνικές μάζες κολυμπούν στα Αιγαία αμέριμνες, άσχετες, πεινασμένες για πολλαπλάσια.
Οι μάζες που κάνουν την ιστορία και τους ανήκει το λαϊκό τραγούδι, χέζουν και την ιστορία και το τραγούδι, προκειμένου να κατασπαράξουν ό,τι ποσοστιαίο υπάρξει. Κι αν δεν υπάρξει τρων τις σάρκες τους και τα σκατά τους.
Οι εκφραστές και μεταχειριστές αυτών των προτάσεων θριαμβεύουν. Η πάσα καταστροφή είναι νίκη για τους λύκους. Οι αρχαίοι –και οι τωρινοί- Έλληνες σοφοί δεν παίζουν ρόλο. Οι Ευαγγελάτοι και οι Μάτσες έχουν το πάνω χέρι. Η ελπίδα πέθανε τελευταία.
Η Ελλάδα δεν έχει πολιτιστική προοπτική. Δεν έχει πλοίο γι αυτήν, δεν έχει οδό. Οι πολίτες της, απελπισμένοι κι αλαζόνες, μουρόχαβλοι κι αλαμπουρνέζοι, ζουν στην καραπουτσακλάρα τους.
Το σινάφι; Το πιο παρακμιακό μέρος της σάπιας πίττας είναι το καλλιτεχνιλίκι. Σ’ όλες τις περιπτώσεις ο καθείς έδειχνε τους όρχεις του, ή τον πρωκτό του, ανάλογα, και ιδού η πλήρης κατάπτωσις.
Μου ‘ρχεται να πω: Δε θέτε μία; Δε θέλω δύο. Στα παπάρια μου κι εμένα. Ό,τι καλό είχε αυτή η χώρα παρεδόθη στο μέγα Δράκουλα, που θα πίνει το αίμα κι από τα κέρινα ομοιώματα.
Ηττήθην. Συνετρίβην; Εν οίδα, ότι ουδέν οίδα. Ίδωμεν. Αυτά προς το παρόν dears.

ΥΓ. Πριν δέκα μέρες πέθανε από ανακοπή ο μικρός μου αδελφός Μηνάς. Την ώρα της κηδείας του ενεργοποιήθηκαν μέσα μου απίστευτοι μηχανισμοί και κάποιοι συγκρότησαν το σχέδιο «Μηνάς» για το οποίο μιλάω στις εκπομπές μου στο κρατικό ράδιο στους 105,8 και 88, Κυριακή στις 4 ώρα Ελλάδος για τους πέντε – έξι που την ακούνε –για το οποίο θα γράψω λίαν προσεχώς. Αυτές τις τρεις Κυριακές έχω καλεσμένο τον εξαίρετο κ. Ροβήρο Μανθούλη.
Πριν 10 μέρες η κόρη μου Ναταλί γέννησε τον Αλέξη (μη βιάζεστε να μου ευχηθείτε και γι αυτό θα γράψω λίαν προσεχώς).
Τα πράγματα στροβιλίζονται ακατάπαυστα. Σαν μια πελώρια προπέλα που αναστατώνει τα λιμνάζοντα ύδατα. Το σκάφος στριφογυρνάει γύρω – γύρω σαν το «Θεόφιλος». Για ποια Ιθάκη; Για ποια νέα Αμερική;

Δεύτερο κείμενο

Δύο τάσεις υπήρχαν μέχρι προχθές, μέσα στην τραγουδοποιία, τα τελευταία 30 χρόνια, δύο πόλοι, δυο αντίθετες κατευθύνσεις: Η δική μου, ως δημιουργού και του Μάτσα ως επιχειρηματία (κι εγώ επιχειρηματίας είμαι, έχω επιχειρήματα). Κάποτε ως δυο ράγες, αλλά συχνά ως δυο δυνάμεις που επρόκειτο να συγκρουστούν καθορίζοντας τη μοίρα του ελληνικού τραγουδιού, που είναι η αιχμή του πολιτιστικού γίγνεσθαι της χώρας, άρα το δυνατότερο στοιχείο της ταυτότητάς μας.
Το όραμα του Μάτσα ήταν και είναι να καπελώσει τα πάντα και να παρουσιαστεί ως ο εθνικός μεγιστάνας (ρε τον Σαμουήλ!) πασών των πολιτιστικών μας περιουσιών.
Στο Γραψαρχιδιστάν που ζούμε, μετά από κομπίνες και άλλα τινά, το πέτυχε.
Εγώ που το όραμά μου ήταν και είναι ιδεολογικό, να ολοκληρώσουμε 200 ετών πεπραγμένα και να δούμε πού βρισκόμαστε ως έθνος, μνημειώνοντας εκεί στην Κολούμπια τις ιερές προσπάθειές μας, απότυχα και ηττήθην.
Ελλαδιστάν ώρα μηδέν. Καθώς βουλιάζουν όλα στο βούρκο, αντί να κάνομε μια ύστατη προσπάθεια ανόρθωσης βουλιάξαμε στην κινούμενη άμμο. Η πλήρης καταστροφή. Θα το καταλάβει ο καθείς σύντομα. Όταν η πρωτεύουσα του Γραψαρχιδιστάν είναι έξι εκατομμύρια και η υπόλοιπη χώρα είναι πέντε ,μόνον η παράνοια μπορεί να κατασκευάσει ισόβιους συσχετισμούς.
Εγώ ζω στη Σαλονίκη 17 χρόνια και προσπαθώ παντοίοις τρόποις να χουμε μια δεύτερη πόλη. Η Αθήνα αρνιέται η Σαλονίκη αρνιέται. Πού να απευθυνθώ;
Δεν έχει πια προοπτική ο πυρήνας της χώρας. Υποβάθμισαν επίτηδες την ιερότητα του χώρου της Κολούμπια, το απομυθοποίησαν όπως όλη τη χώρα και το τραγούδι της –για να τα καταστρατηγήσουν. Τ’ είναι αυτό που θα φτιάξουν; Ένα ΜΟΛ με ολίγη σάλτσα Μάτσα μουσείο τάχαμ σε μια άκρη και το λαϊκό προσκύνημα το οποίο από τώρα προετοιμάζουν κάτι Κουνάδηδες κι άλλα διάσημα λαμόγια, θάναι για να γλείψουν τη σόλα του Μέγα Μάγιστρου Μάτσα –Ματσού ναούμ!- για να υπάρξει η απόλυτη σύγχυση και μέσα σ αυτήν και να βγει και ήρωας και να κονομάει (μιλούν για ένα πρόγραμμα της Ευρώπης κατά το οποίο το ανοσιούργημα που θα φτιάξουν θα ΄ναι τάχατες πολιτιστικό κέντρο με Χόντο και Ζάρα κ.λπ. και θα πάρουν οι Μάτσες τα μπικικίνια της Ευρώπης και του πόπολο.
Το πόπολο σε φάση τριφασικής αφασίας θα τ’ οδηγήσουν κάθε τόσο να προσκυνήσει την πανουργία, την αναισχυντία, γιατί από τον πρωκτό μας τρώει και ζει το πόπολο, που στις διεθνείς του διαστάσεις είναι επτά δις, φράκαρε το κάθε προτσές της ανθρώπινης ιστορίας και τώρα οι Ματσέοι θα κάνουν στροφή προς το Διάστημα, κι εκεί θα ξεχυθεί το παγκόσμιο πόπολο για να καταστρέψει και τους γαλαξίες ως ακατανίκητο AIDS.
Προέρχομαι απ’ το πόπολο καθώς την περίοδο βασανίζομαι να πω λαϊκά στις μάζες αυτό που νοιώθω και πρέπει να πω και αντιφάσκω και τρώγω τις κάλτσες μου γιατί αγαπώ τον ποπολίσκο, αλλά τον σιχαίνομαι κι όλας. Όμως πρέπει να γίνω ψύχραιμος. Θέλουν οι μάζες να καταστραφούν; Με γεια τους με χαρά τους. Αυτές φτιάνουν την ιστορία, όμως δεν κατάλαβαν γρι. Ας πρόσεχαν. Ας ρώταγαν. Δεν μπορεί οι προφήτες να βγαίνουν ψώνια κι ο κάθε Πανταγιάς και Βαραβάς να εκλέγεται από τον όχλο και μετά να λεν ότι προδόθηκαν από το κράτος. Οι μάζες είναι άξιες της μοίρας τους.
Εγώ είπα πολλάκις για το που πάει το πράμα. Δεν πήγα στο υπουργείο Πολιτισμού ως γράφει η βρωμοφυλλάδα «Ελευθεροτυπία», για να πω για τις αναμνήσεις μου στην Κολούμπια. Είπα ότι θα χαθεί το έθνος αν δοθεί στον Καρπάθιο Μάτσα. ΘΑ ΧΑΘΕΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ!! Δεν πήγα για την πάρτη μου. Η βρωμοφυλλάδα από παλιά και φι χι ψι λόγους ήταν με το ματσέικο. Ακόμη και ο «αριστερός» Γιώργος Βότσης είχε γράψει ένα αισχρό άρθρο προτείνοντας επί τέλους την αναδοχή να την πάρει ο νοικοκύρης Μάτσας και να μολύνει με το ΜΟΛ τη μνήμη του παντός. Αφού τ’ άφησαν να ερημώσει ώστε να τ΄ απαξιώσουν ακόμη και τα ΚΚΕ φέραν σαββατιάτικα κόντρα στους κανόνες της πολεοδομίας και της εβραϊκής θρησκείας τις μπουλντόζες για κατεδάφιση και τους γύφτους για το πλιάτσικο. Οι χυδαίοι πραγματιστές των επιτροπών κάναν την πάπια ψάρι και ο προκρούστης των σκοτεινών συμφερόντων το ΄δε μόνον ως τοίχους και βέβαια παράδωσαν ως τεχνολογικό παράγωγο ένα ιερό σημείο της Νέας Ελλάδας που μεταλλάχθη ραγδαία σε Γραψαρχιδιστάν διότι ο αμοραλισμός των επιχειρηματιών (το χρήμα δεν έχει πατρίδα) επεβλήθη καθώς και η παρακμή –παρακολούθηση στο Γιουροβίζιο άσματα γκρικ με γκρίκλις και με την πεποίθηση ότι είναι γκρικ.
Ο πολιτισμός ηττήθη βρωμοφυλλάδα Ελευθεροτυπία. Όχι εμείς που υποστηρίξαμε τις αναμνήσεις μας στην Κολούμπια. Ηττήθηκα εγώ που διαχειρίζομαι τη ζωντανή γλώσσα του καθημερινού Έλληνα και εφευρίσκω λέξεις, φράσεις, νοήματα, με την ελπίδα ότι ο κοινωνικός ιστός θα ξαναεπιστρέψει.
Εγώ δεν ακολούθησα την Ουτοπία. Ακολουθώ το ρεαλισμό και το μέγα πάθος. Εγώ ζω στην ψυχή μου και στην ψυχή των άλλων. Δεν ζω στην τσέπη μου και την τσέπη των άλλων.
Είναι μεγάλο το θέμα. Είναι εθνικό. Αν το έθνος δε θέλει να υφίσταται πια, πάω πάσο.
Δέχομαι την ήττα. Δε βάζω την ουρά στα σκέλια. Δεν κάθομαι στ’ αυγά μου. Όμως το ΚΚΕ να ξέρει αυτό που ζητά την ανυπακοή, έχει συμβάλει κατά πολύ στην τελική καταστροφή. Δεν αγωνίστηκε, δεν είχε καθαρή θέση. Ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε η ΝΔ. Λίγο το ΛΑΟΣ, μέσα στη Βουλή, για 10 λεπτά κάτι ψέλλισε κι ύστερα σιωπή.
Υπάρχουν λόγοι κι αιτίες για όλα αυτά. Εσύ που θα διαβάσεις τα κείμενα κι έχεις μέσα σου λίγο φως. Ψάξτα. Κι άμα τα βρεις, χαλάλι σου.

Σημειώσεις για το Blog

2008-05-30T13:05:00.006+02:00

Το παρόν blog και ιδίως εγώ προσωπικά είμαστε συγκλονισμένοι από τα συμβαινόμενα στην Κίνα και το Μιανμάρ. Αν μπορώ να παραφράσω το άσμα του Ναζίμ Χικμέτ: Αν η μισή μου καρδιά βρίσκεται γιατρέ εδώ πέρα, η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται: «Αν η μισή μου καρδιά γιατρέ στην Κίνα βρίσκεται κι η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται».

Είμαι στο Παρίσι για τα 40 χρόνια από το Μάη του ’68, όπου κι εγώ ήμουν εκεί. Όπως είπα και ο Κον Μπεντίντ: «Ηττηθήκαμε πολιτικά, όμως αλλάξαμε την κοινωνία».
Φέρω ακόμα το πνεύμα του Μάη του ’68 μέσα στ ανέα δεδομένα. Έδωσα δείγμα γραφής από το ΄78, όπου κυκλοφόρησε η «Εκδίκηση της Γυφτιάς», έγραψα και εξέδωσα το περιοδικό «Το ΑΒΓΟ» και έφερα από την Ινδία το εξαίρετο βιβλίο του Osho «Κρυμμένη Αρμονία – Ερμηνείες πάνω στις ρήσεις του Ηράκλειτου».
Δεν ξέρω αν άλλαξα την ελληνική κοινωνία, όμως δημιουργήσαμε μια αχίλλεια πτέρνα στο σιδερένιο πέλμα του άθρλιου πολιτισμικού κατεστημένου. Αναζητείται Πάρις, με τόξο μοιραίο.

Συνεχίζω τις ραδιοφωνικές εκπομπές μου στον 105,8 και 88 στην Αθήνα, στο κρατικό ράδιο. Ωστόσο, οι Μάκης, Λάκης, Σάκης των μαζών, σαρώνουν το ενδιαφέρον. Μάσιβ Αττάκ!
Το βιβλίο μου, που επανεκδόθηκε από τον Ιανό: «Ο Μεγάλος Αιρετικός: Θεόφιλος Καΐρης, έχει μια μικρή φάση. Και ως περιεχόμενο και ως βιογραφικό. Ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής γνωμοδότησε να γίνει ένα συμπόσιο για τον Καΐρη. Έγινε. Αντεπετέθηκαν ιερείς τινές, τους είδα στην τηλεόραση να σκούζουν κι είπα ότι άρα ο Καΐρης ήταν σωστός. Κι έτσι έμαθα για τον Καΐρη. Πήγα στην Άνδρο, διάβασα, διαλογίστηκα και, καθώς ήμουν θυμωμένος και βαθιά θλιμμένος έγραψα αυτό το βιβλίο με μια σχεδόν τεχνική ζεν. Κάθε μέρα έγραφα ένα κεφάλαιο πριν το Πάσχα το αναλογούν στην ημέρα των Παθών, χωρίς να ξέρω τη συνέχεια.
Εν πάσει περιπτώσει, όταν το εξέδωσα πήγαν στην «ΑΥΓΗ» -που δούλευα παλιά- κι εκεί ήταν διευθυντής τότε, το ’86, ο Γιάνναρος, βουλευτής της Αριστεράς. Το και το, του είπα, ο Καΐρης που πολεμούσε τους Τούρκους, ο πνευματικός γίγας κ.λπ. Τίποτα. Δεν τον έπεισα. «Γράψε εσύ ένα δελτίο Τύπου και φέρτο».
Καλά, του λέω, ένα δελτίου Τύπου για τον Καΐρη; (Σημειωτέον ότι ο αείμνηστος Γιάνναρος σπούδασε κούτβης στα ΤΕΙ του Στάλιν στη Μόσχα και γι αυτό μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση όταν σε μία δεξίωση ο αείμνηστος Καραμανλής τον παίνεψε λέγοντας «είσαι καλός, είσαι καλός» Αν και ο νεκρός δεδικαίωται», εντούτοις ο αείμνηστος Γιάνναρος ήταν κάλος σε σχέση με τον Καΐρη. Έγραψα κάτι, πήγα την άλλη μέρα, είπα στον κλητήρα να του πει και καθώς του ΄πε, ακούστηκε η φωνή του Γιάνναρου να ουρλιάζει: Πες του ότι δεν είμαι εδώ»!
Σ’ ένα χρόνο, ο επίσημος ιστορικός της Αριστεράς Τάσος Βουρνάς έγραψε ένα θαυμάσιο βιβλίο για τον Καΐρη, εκδόσεις Γκούτενμπεργκ (ο Γιώργος Δαρδανός, εκδότης κατάγεται από την Άνδρο, όπως κι ο Καΐρης).
Λίγες μέρες πριν την παρουσίαση του βιβλίου μου στον Ιανό, παρ΄ότι εστάλησαν δελτία Τύπου παντού, η «Καθημερινή» (οι υπόλοιπες δεν έβαλαν τίποτα ως συνήθως) έβαλε, για να μου τη σπάσει, μισή σελίδα για το βιβλίο μιας ψυχολόγου για τον Καΐρη. Όμως εγώ πρώτα έγραψα γι αυτόν και ρισκάρισα πολλά. Όμως αυτοί, βολεμένοι στον οντά του Αλαφούζου και στους μισθουλάκους τους, εκσφενδόνιζαν τόνους αλαζονικής σαντιγί και αποσιώπησης, στους ωχτρούς, που δεν είναι ελιτίστες και πέραν της ικανότητάς τους στο γράφειν ανίκανοι στο ν αποκτούν επίγνωση. Δηλαδή, μηδέν επί μηδέν, μηδέν.
Την προηγούμενη βδομάδα, η εφημερίδα «Κόσμος του Επενδυτή» είχε δύο συνεντεύξεις μου: Για το Μάη του ’68 και για το βιβλίου μου «Ο Μεγάλος Αιρετικός Θεόφιλος Καΐρης». Σε δύο διαφορετικά περιοδικά. Στο περιοδικό «Δίφωνο» που ανήκει, πλέον, εκεί που ανήκει κι ο Επενδυτής πήραν από το blog τούτο το κειμενάκι γι αυτά που συνέβησαν την Πρωτοχρονιά στα Γιαννιτσά και τα αναδημοσίευσαν. Αλλιώς ηχούν σ’ ένα blog κι αλλιώς σ’ ένα περιοδικό μαζικής κυκλοφορίας. Νομίζω.

Πριν από κάποιες μέρες παρουσίασα στον Ιανό Αθήνας το βιβλίο για τον Καΐρη. Μια συζήτηση με τον ποιητή και υπεύθυνο για τα βιβλία του Ιανού και εκδότη, Γιώργο Χρονά.
Δεν ήρθε ο κόσμος που περίμενα. Η παρουσίαση θέτει έναυσμα για συζήτηση για όλα, ιδίως τα θρησκειολογικά. Μου κάνει εντύπωση. Τα άτομα, μέσα στα συμβαινόμενα και το κρεσέντο των καταστροφών βάζουν την ουρά στα σκέλια, κάθονται στ αυγά τους, βολεύονται στο υπάρχον και μούγκα στη στρούγκα. Ταυτίστηκε η Ελλάς με την Ορθόδοξη Εκκλησία και η διαρκής παρουσία και προβολή των αξιωματούχων της δημιουργούν ψυχολογική τρομοκρατία στους αποδέλοιπους που σκέπτονται κάπως αλλιώς.
Είναι κι αυτός ένας ρατσισμός. Ένας ιερός ρατσισμός…

Η μάζα κάνει την ιστορία, διακήρυξαν πολλοί εκπρόσωποί της. Ο ιστορικός, λοιπόν, άνθρωπος, διαφαίνεται ότι φράκαρε. Τουλάχιστον πάνω στον πλανήτη. Κατά την ταπεινή μου γνώμη το μόνον που του απομένει είναι το διάστημα. Το επ άπειρον. Η μάζα κατά βάση είναι, ή έχει αποβεί σ ένα ασυνείδητο διαρκώς πεινασμένο κτήνος, που καταπίνει πολλαπλάσια και χέζει πρακτικισμούς. Προέρχομαι από το μάζα, αλλ΄΄α ως αναζητητής του ΕΥ βρίσκομαι κατά σατανική σύμπτωση στα εντόσθια του κήτους, ως άλλος Πινόκιο.
Πρόσφατα, μέσα στον παροξυσμό των μαζών και των εκφραστών τους βρέθηκα στο καναβάτσο. Έφαγε η μούρη μου χώμα.
Ο φαύλος κύκλος προσπαθεί να με πείσει ότι έχει απόλυτο δίκιο.
Οργανωμένο και ανοργάνωτο έγκλημα με σφίγγει σαν κροταλίας. Πασχίζω πάσχων.
Βαυκαλίζομαι ότι εκφράζω το αντίδοτο, όμως φευ! Τα πράγματα χειροτερεύουν. Η ομίχλη μπαίνει από παντού στο σπίτι. Κάτι ψελλίζω, αλλά σχεδόν ούτε ο ίδιος δεν τ’ ακούω:

Ο καιρός μας είναι ζοφερός,
τάδε έφη Ζερεφός.

Στου κουφού την πόρτα, φωνή βοώντος εν τη ερήμω. Κι όμως, πιστεύω στα αντίδοτα. Η πίστη, όμως, πράγματι σώζει;

Οι Σκοπιανοί συνεχίζουν τις μπαρούφες τους. Ο πρωθυπουργίσκος τους πάει να μας βάλει τα τρία πόδια σ’ ένα παπούτσι. Ο τσιχλόφουσκας.
Όμως ακούω ότι παρέες ακροδεξιών εδώ πέρα επιτίθενται σ’ οτιδήποτε φέρει το σήμα ή το όνομα «Μακεδονία». Αυτό δε λύνει το πρόβλημα.
Προσπάθησα εδώ και δεκαετίες να πείσω τους Έλληνες Μακεδόνες να γυρίσουν μια ταινία για τον Αριστοτέλη και να πληρώσουν έναν αμερικάνο σκηνοθέτη και να το κάνει (οι Σκοπιανοί δεν βλέπω να δίνουν σημασία στον Αριστοτέλη, μόνον στον Αλέξανδρο, για να φαν από την αίγλη του –οι κλεφτοκοτάδες).
Μια άλλη πρότασή μου ήταν να φτιαχτεί ένα άγαλμα στο έμπα της Θεσσαλονίκης: Ο Αλέξανδρος συνομιλων με τον Διογένη. Ο στρατηλάτης και ο φιλόσοφος. Με γράψαν στα παπάρια τους. Έχω γραφτεί σε πολλά παπάρια αυτών που ισχυρίζονται ότι είναι οι γαμάω. Όμως, ο πλανήτης γαμήθηκε, η προοπτική της ζωής μας σοδομήθηκε από όλους αυτούς που επί πλέον ισχυρίζονται ότι είναι απόγονοι των αρχαίων. Αρχίδια είναι. Αυτό δεν πάει να πει ότι ο Αλέξανδρος δεν ήταν Έλληνας απόγονος και φαν του Αχιλλέα, του Ηρακλή, του Περσέα.
Εμείς δεν ξέρουμε αν είμαστε στο Κιότο, ή εκτός Κιότο κι αν ο Κωνσταντίνος ήταν Έλλην ή Ρωμαίος.

Όσο αφορά στον περιβόητο κλασσικό κ.λπ. αθλητισμό μας. Παρατηρούμε ότι το δόγμα «απ’ έξω κούκλα από μέσα πανούκλα»κάνει θραύση. Κερδίζει όλα τα χρυσά μετάλλια. Τι βγήκε, λοιπόν και τι αποστάχτηκε από τους Ολυμπιακούς; De nada που λεν και οι Ισπανοί. Η τραγωδία συνεχίζεται. Βρέθηκε κι ο τράγος: ο Ιακώβου. Η ζωή μας διδάσκει. Ο παθών, όμως, νιξ μαθών. Οπότε υπάρχει φαύλος κύκλος μεσ’ στο φαύλο κύκλο. Και ουκ έσται τέλος. Διότι η Ελλαδίτσα αθάνατος εστί.

Σε σχέση με τα πολιτιστικά προϊόντα και παράγωγα του υπογράφοντος: «Τα Δήθεν» είχε καταργηθεί από την εταιρία δίσκων «LYRA». Τώρα επανεκδίδονται. Μαζί με όλα τ’ άλλα που ανήκουν στη LYRA και EROS και τώρα ανήκουν στη Legend και το Alter.
Επίσης επανεκδίδονται από τη Legend «Το Τραίνο Φτάνει Τελικά στην Κατερίνη» και το «Διπλά Σακατεμένος Πειρατής», αφού η Legend πήρε και τον «Σείριο», ιδρυθέντα από τον Μάνο Χατζηδάκι.
Ρώτησα μέσω του Οδυσσέα Χατζόπουλου (ΚΑΚΤΟΣ) πόσα πούλησε το βιβλίο μου «ΟΙ Εβραίοι Είναι Έλληνες Κρήτες –Καλύτερα Αλαντίν Παρά Μουτζαχεντίν», αυτός, ο φίλος, απάντησε: «Στα έξι χρόνια από την έκδοσή του πούλησε 240 βιβλία». Έσκασα στα γέλια.
Ίσως ο Οδυσσέας να ζοχαδιάστηκε, τώρα που συνεργάζομαι με τον Ιανό. Κι όμως, του υποσχέθηκα μια τριλογία.
Θα δω πώς θα διευθετηθεί. Πάντως, ο Οδυσσέας, μαζί με τον Μάκη Τριανταφυλλόπουλο, βάφτισαν τον Αλβανό Τσενάι σε Οδυσσέα. Ο Κακτάρχης του έδωσε κάργα βιβλία από την αρχαία ελληνική γραμματεία, τον πίεσε να γίνει ελληναράς κι αυτός υπάκουσε. Όταν, όμως, ο Τσενάι τόλμησε να πάρει τη σημαία για την παρέλαση, ο Χατζόπουλος τον πήρε τηλέφωνο και τον απείλησε να μην την πάρει. Κουλουβάχατο γκρέκο.

Μου είπαν από την ισραηλινή πρεσβεία ότι κι ο Ακατονόμαστος υπέγραψε κείμενο εναντίον της ύπαρξης του Ισραήλ που γιόρτασε τα 60 χρόνια από την ίδρυσή του. Μου είπαν ότι δε θα ναι καλοδεχούμενος, πλέον, στο Ισραήλ. Βεβαίως, ο Ακατονόμαστος ως γάτα πρόλαβε και πήρε συναυλίες στο Ισραήλ πήρε τα φράγκα και μην είδατε τον Παναγή. Όχι θα κάτσει.
Μπορεί όμως αργότερα να υπογράψει ένα χαρτί για το τούμπαλιν. Όπου τον συμφέρει. Ζούμε στον κόσμο των συμφερόντων, οπότε… Καιροσκοπισμός; Κερδοσκοπισμός; Κύριος οίδε.
Τουλάχιστον η Καλομοίρα έχει δικαίωμα να τραγουδά στ’ αμερικάνικα. Από την Αμερική ήλθε. Αμερικάνα είναι. Παράδειγμα: τα ελληνικά τα μιλά χάλια. Λίγο καλύτερα από τη Μαργαρίτα Παπανδρέου.
Όσο για το Βγενόπουλο, αν ήταν Ευγενόπουλος θα ΄ταν, νομίζω, πιο in.

Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος

2008-03-12T16:27:00.001+01:00

Ο καινούργιος χρόνος μπήκε ανώμαλα. Έπαιξα τρείς μέρες στα Γιανιτσά, δύο μέρες τα Χριστούγεννα και μια παραμονή Πρωτοχρονιάς. Με είχαν προειδοποιήσει φίλοι να μην πάω. Δεν μπόρεσα να καταδικάσω μία ολόκληρη περιοχή κι ας είναι το σημείο μηδέν, γη ίσα με τη θάλασσα στο ίδιο λέβελ..
Πρώτη μέρα κιόλας άρχισαν τα ντράβαλα με τους θαμώνες. Άλλος φώναζε την ώρα που παίζαμε το "Πότε Βούδας": -παίχτε ρε και κανά τραγουδι....! Άλλος μου πρότεινε μία ....μυτιά για ν΄ανέβω και κάτι βιδωμένοι ήλθαν στο τέλος στο καμαρίνι και απειλητικά μου είπαν:- άν έχεις κότσια ανέβα να παίξεις ένα θρακιώτικο γιατί είμαστε από τη Θράκη. Κάναν κάτι χειρονομίες, γίναμε μπίλιες. Το μαγαζί, ένα τεράστιο τύπου σκυλάδικο, με 35 γκαρσόνια με παπιγιόν, κάτι φουσκωτούς κλπ. Το μαγαζί υποσχέθηκε να με προφυλάξει. Παραμονή Πρωτοχρονιάς ανέβαινε ο μαίτρ της σάλας στο πάλκο απειλώντας να παίξουμε σκυλάδικα που τα ζητούσε μια παρέα μεθυσμένων. Ήμουν στο καμαρίνι για ξεκούραση. Ήρθε ο μπουζουκτσής μπαϊλντισμένος, ήρθε πίσω του κι ο Κώστας ο μαίυπ βρίζοντας: - πούναι αυτός; - τι συμβαίνει, ρωτώ. - σηκώνεται ο κόσμος να χορέψει και τον καθίζετε κάτω! -Εμείς; Τον κόσμο; απώρησα , μ΄ανέβηκε η πίεση και το αίμα στο κεφάλι. Το όνομα του μαγαζιού "Ζεύξις ονείρων".
Ουρλιάζοντας και βρίζοντας ο μαίτρ χτύπησε την πόρτα πίσω φωνάζοντας :- Δεν θα φύγετε από δω μέσα! Μετά ουρλιαχτά με τηνυπεύθυνη του γραφείου. Ζήτησα να φωνάξει την Αστυνομία και τον υπεύθυνο του γραφείου. Μου ακούστηκε :-δεν θα φύγετε από εδώ ζωντανοί! Ένοιωσα ξαφνικά σαν μεσ΄στη φάκα. Δεκαεφτά χρόνια στη Μακεδονία δεν μου΄χει ξανατύχει. Με είχαν προειδοποιήσει. Παραλίγο εγκεφαλικό. Ανέβηκα στη συνέχεια στο πάλκο, πήρα το ιδεολογικό μου ύφος και είπα στους θαμώνες ότι εμένα το συμφέρον μου είναι μου είναι να ζω στην Αθήνα. Όμως ζω στη Μακεδονία γιατί υπάρχει πολλαπλό πρόβλημα κλπ.,κλπ,κλπ. Ο κόσμος χειροκρότησε. Είπα και για τον υποψήφιο εκτελεστή μας. Έκανα την καρδιά μου πέτρα . Τέλειωσα το πρόγραμμα όπως όπως, είχε ξημερώσει πρώτη Γενάρη. Είπα να βάλουν το μεροκάματό μου εκεί που ήξεραν κι έφυγα.
Στις 14 Φλεβάρη του ΄68 από την Πάτρα, έφευγα για πρώτη φορά από την Ελλάδα. Πάτρα- Πρίντεζι- Ρώμη. Περμέσσο και εσπρέσσο είναι τα δύο στοιχεία που σφήνωσαν στ΄αντανακλαστικά μου. Η έννοια της ελευθερίας. Δεύτερον ότι μου κράτησαν - τότε- το συνάλλαγμά μου κι ήμουν άνευ χρήμα. Το ΚΚ Ιταλίας είχε μια πανσιόν που φιλοξενούσε χαΐνηδες εξ Ελλάδος, εκεί πήγα κι έμεινα με το φίλο Φώντα Λάδη κι άλλους Έλληνες. Καμμιά βδομάδα. Μετά έφυγα για Λονδίνο όπου έμεινα ακριβώς 6 χρόνια. Εντελώς συμπτωματικά και κατά διαταγή του κόμματος επέστρεψα στην Ελλάδα ακριβώς 14 Φλεβάρη του ΄74 κλπ, κλπ.
Μετά από 40 χρόνια απεφάσισα να κάνω το ίδιο ταξίδι. Είπα και σ΄ένα φίλο άν ήθελε να΄ρθει, ήρθε και πήγαμε Πάτρα 14 Φλεβάρη του 2008. Πήραμε το πλοίο και πήγαμε Πρίντεζι, Μπάρι (με ταξί εκεί για να πάρουμε το τραίνο) και ντουγρού για Ρώμη. Μείναμε τρεις μέρες. Εξαίσιος καιρός ενώ στην Αθήμα χιόνιζε.
Στην επιστροφή είχε τζόγο. Η Ολυμπιακή δεν πέταγε, όμως μας λέγαν να πηγαίνουμε στο αεροδρόμιο. Άρχισε το πηγαιν΄έλα με κόστος 300 ευρώ γιατί ξανακοιμόμαστε στη Ρώμη. Οι υπάλληλοι της Ολυμπιακής ανίκανοι, αδιάφοροι, αχαρακτήριστοι. Έβρισα τον έναν που είχε και ιταλική προφορά. Μας μετέτρεψαν καμμιά εκατοστή ρωμιούς σε όχλο, διότι αντί να μας βρούν θέσεις σε όλους, μας πέταξαν στον κάδο της Αλιτάλια: όποιος βγει πρώτος, όποιος σπρώξει, όποιος γλύψει, να πάρει το stand by. Αίσχος! Κι αυτό γιατί η Ολυμπιακή είναι ανταγωνιστική με την Aegean και με την Lufthansa κλπ.
Εγώ δεν είχα πρεμούρα να γυρίσω. Έκλεινα ένα μείζονα κύκλο και κάθε τι ανήκε στην αρχινούμενη αυτοβιογραφία μου. Αγόρασα και δέκα αγαπημένους ιταλικούς δίσκους κι έπαιξα στην εκπομπή μου, αλλά το γκλαν του ταξιδιού μου ήταν όταν 17 Φλεβάρη καθόμασταν στη λιόλουστη πλατεία Campo di fiori αλλά δεν είχαμε πάρει πρέφα τίνος ήτο το ψηλό άγαλμα στη μέση της πλατείας. Ωσπου άρχισαν να΄ρχονται άνθρωποι πολλοί με πλακάτ που γράφαν: " Η αθεΐα θα σώσει τον κόσμο", "ούτε κράτος, ούτε Θεός", κλπ. Ήρθαν και καραμπινιέροι. Άρχισαν κάποιοι να βγάζουν λόγους μπροστά στο άγαλμα και να καταθέτουν στεφάνια. Συγκινήθηκα κι όταν πλησίασα στους πάγκους να δω τι βιβλία ήταν αυτά και περί τίνος επρόκειτο είδα ότι επρόκειτο για τον μεγάλο στοχαστή- ανθρωπιστή Τζρντάνο Μπρούνο που 17 Φλεβάρη το 1600 η Ιερά Εξέταση τον έκαψε στην πυρά γιατί οραματίστηκε την ελευθερία και την αξιοπρέπεια. Πήρα κάτι αφίσσες ενθύμιο κι ότι ενθυμούμαι περισσότερο απ΄το ταξίδι μου 40 χρόνια μετά ήταν αυτό που με νοηματοδότησε.
Γυρίσαμε με την Aegean. Παίρνομε την Ολυμπιακή για να την υπερασπιστούμε κι αυτή μας γυρίζει τα οπίσθια. Την καταστρέφουν από μέσα. Ο θεός να την λυπηθεί.
Την Τσικνοπέμπτη έπαιξα στην πλατεία Αριστοτέλους. Ηταν γεγονός. Φωτογραφήθημεν και με τον Παπαγεωργόπουλο. Παρ΄ότι το ζήτησα και το αποδέχτηκαν είχα ντεμί σαιζόν ψυχολογία. Γι αυτό φαίνεται παραφωνούσα όσο ποτέ. Όμως 5000 άνθρωποι ευχαριστήθηκαν κι ας άρχισαν τα κους κους κι οι γκρίνιες της κεντρο αριστεράς ότι πρόδωσα τα ιδεώδη στους οχτρούς. Ουσιαστικά πήγα εκεί για να δηλώσω ακόμη μια ότι εδώ δεν είναι το Σούλι εδώ είναι του Ρασούλη. Και βέβαια είπα: Η Μακεδονία ήταν, είναι και θα είναι ελληνική. Κάποιοι φίλοι στραβομουτσούνιασαν. Ας είναι. Σχεδόν 20 χρόνια έκανα και κάνω ο,τι μπόρεσα να προετοιμάσω την πόλη ν΄αναλάβει το ρόλο της. Αυτό το νόημα είχε και ο κωδικός
"Βαλκανιζατέρ". Αν είχε πραγματοποιηθεί το όραμά μου με κέντο ένα μίνι βαλκανικό κοινοβούλιο, παρ΄όλα τα ντράβαλα, δεν θα΄χαμε τώρα τα ρεζιλίκια που βιώνουμε.
Αν είχα πραγματοποιήσει τ΄όραμά μου στη Μέση Ανατολή δεν θα΄χαμε φτάσει σε τόσο θάνατο και μαύρο αδιέξοδο. Συζητώ όμως με κάθε πλευρά για να εισβάλω πολιτισμικά και στη Γάζα και στα Σκόπια. Χωρίς εμένα και αυτά που πρεσβεύω δεν πρόκειται να λυθεί τίποτα.
Γιατί έχω εμπιστοσύνη στον OSHO που είπε ότι έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στην ύπαρξη.
Έξι του Μάρτη τον συνέλαβαν και τον απέλασαν.
Έξι του Μάρτη συνήλθαν οι υπουργοί του ΝΑΤΟ.
Έξι του Μάρτη είχε πεθάνει η Μερκούρη, που δεν μεσολάβησε για να μην μπουζουριάσουν τον Ινδό Δάσκαλο με το οικουμενικό όραμα. Τον OSHO που έδινε πρωτοκαθεδρία στις γυναίκες, που γιόρτασαν παγκοσμίως στις 8 του Μάρτη.
Έξι Μάρτη υπήρξε και το Κιλελέρ 100 σχεδόν χρόνια πριν.
Έξι Μάρτη έγινε χαμός στη Γάζα και την Ιερουσαλήμ.
Έξι Μάρτη άρχισαν οι διακοπές στη ΔΕΗ.
Έξι Μάρτη τινάχτηκε η τιμή του πετρελαίου.
Περίπου έξι Μάρτη βγήκε ο νέος Πρόεδρος στη Ρωσσία, ίδιος ακριβώς με τον Πούτιν. Όταν περπατούν οι δυό τους έχει μεγάλη φάση. Σαν να΄ναι δίδυμοι. Ιδιότυπο περπάτημα, κοντούληδες αλλά ισχυροί άνδρες.
Κάτι γίνεται στον κόσμο. Ίδωμεν.
Μαζί με την τιμή του πετρελαίου ανέβηκε και ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΝ έγινε.....Τσιπράδικο. Έχομε πολιτική παλινδρόμηση.
Όσον αφορά τα Σκόπια έπρεπε προ πολλού να τους κάναμε πολιτισμική εισβολή. Αφήσαμε τους επιχειρηματίες μας με το γνωστό τους αμοραλισμό και το δόγμα:" το χρήμα δεν έχει πατρίδα", να καταπιεί κάθε δεοντολογία και αίσθηση πατριωτισμού. Τώρα τρέχομε και δεν προλαβαίνομε. Δήλωσα δημόσια ότι έπρεπε και πρέπει ο Καραμανλής εκτός του Ρουσόπουλου, τους διπλωμάτες και τους επιχειρηματίες να παίρνει και εμένα για να τους ξεκαυκαλιάζω, διότι εγώ ομιλώ για τον πολιτισμικό πολιτισμό και το εννοώ.
Σε λίγες μέρες επανεκδίδεται από τον Ιανό το βιβλίο μου " Μεγάλος αιρετικός Θεόφιλος Καΐρης". Ήταν μια άμεση απάντηση στο στάτους για τη βάρβαρη σύλληψη και απέλαση του πνευματικού Δάσκαλου OSHO στις 6 Μάρτη 1986.
Η πλάκα είναι ότι έμαθα για τον Καΐρη όταν ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής παρότρυνε τους ιθύνοντες να κάνουν ένα συμπόσιο για τονΚαΐρη στην Άνδρο. Βγήκαν τότε Ιερείς και Δεσποτάδες και κατέκριναν τον Καΐρη κλπ, κλπ. Άλλο που δεν ήθελα. Πήγα αμέσως στην Άνδρο, έμαθα, σκέφτηκα, διαλογίστηκα και άρχισα να γράφω το βιβλίο. Δεκατέσσερις μέρες πριν το Πάσχα- μετά τις 6 Μάρτη του 1986. Κάθε μέρα κι ένα καφάλαιο, π.χ Μεγάλη Δευτέρα περιγράφω τη Μεγάλη Δευτέρα και ούτω καθεξης. Λογοτεχνικά δεν ξέρω που στέκει, όμως το έγραψα με πάθος και πόνο. Σε πολλούς άρεσε.
Θα ήθελα μια χάρη. Ο καθείς ας πάρει ένα άσπρο πανί και στη μέση ας βάλει - όπως θέλει- το χάρτη των Βαλκανίων για να χει μια σημαία των Βαλκανίων.
Επίσης σ΄ένα άσπρο πανί βάλτε την Υδρόγειο για να΄χετε μια σημαία του πλανήτη.
Επίσης όποιος γνωρίζει έναν Παλαιστίνιο βάλτε τον να μάθει την ιστορία της Μεσογείου, ειδικά της Κρήτης.
Ενίσχυση του αντανακλαστικού της ιστορικής καταγωγής τουλάχιστον του ονόματος Παλαιστίνιος (Φιλισταίος), ώστε να μην δύναται η φονταμενταλιστική επιρροή από το Ιράν να΄χει το μονοπώλιο στο φαντασιακό τους.
Όσον αφορά το φίλο που έγραψε πικρόχολα προς υπεράσπιση του Ακατανόμαστου, προσεχώς θα δημοσιεύσω τα πρακτικά από τις δίκες ώστε να φανεί γιατί αυτός ο Α έπρεπε να΄ναι στη φυλακή λόγω ψευδορκίας κατά συρροή.
Θα προσπαθήσω να επανέλθω όσο πιο σύντομα γίνεται.
Υ.Γ . Ζω πάντα στην κόψη του ξυραφιού. Και ο νοών νοήτω.

Κάλλιο αργά παρά ποτέ

2007-12-08T23:00:00.000+01:00

Θα΄ θελα να γράφω πιο συχνά στο μπλόγκ μου όμως όπως συμβαίνει, την ώρα πού θέλω να κάνω ένα άλμα, νοιώθω μια κούραση γιατί δεν με φτάνουν οι διαρκείς προσπάθειες στα μείζονα φαινόμενα και γεγονότα - αλλαγή κλίματος, πόλεμοι στην κεντρική Ασία, οικουμενικός φαύλος κύκλος και τι μένει γενέσθαι,- δίνω (και δεν είμαι ο μόνος) σκληρές και χιλιάδες μικρές μάχες στα πεδία της καθημερινότητας με το άμεσο περιβάλλον (μου). Δεν είναι παράπονο αλλά διαπίστωση.
Ούτως ειπείν και παρ΄όλα αυτά, αξιοσημείωτο είναι το γεγονός, όχι των δύο συναυλιών που έδωσα στο Τέλ-Αβίβ με τον Εβραίο ρεμπέτη Τομέρ, αλλά η συνέντευξη που έδωσα στη μεγαλύτερη εφημερίδα του Ισραήλ
"Χααρέτζ", η οποία εκτός του ότι ήταν δύο ολοσέλιδα, καταλάμβανε την πρώτη σελίδα - ολόκληρη- στο πολιτιστικό ένθετο της εφημερίδας. Μια έγχρωμη φωτό εμού στην πάνω μεριά, μια μικρότερη κάτω κάτω από προηγούμενη συναυλία με τον Γεχούδα - τον οποίο δεν είδα αυτή τη φορά αλλά τον ανέφερα διαχωρίζοντας τη θέση μου από αυτόν και το "τίμ" του, που ενδιαφέρεται μόνο για την καριέρα του Γεχούδα, για ποικίλα συμφέροντα τα οποία κάποια στιγμή έρχονται σε σύγκρουση με την προσπάθεια επίλυσης του Μεσανατολικού δηλαδή για την ειρήνη εκεί.
Ο τίτλος της συνέντευξης: "Η Κοντολίζα κι εγώ"
Ηταν την ώρα της συνέντευξης, η Ράϊς σ΄ένα ξενοδοχείο όχι μακριά από το δικό μου προετοιμάζοντας τη διεθνή διάσκεψη που ήδη έχει γίνει στην Ανάπολις των ΗΠΑ για τη λύση του Μεσανατολικού εντός του 2008.
Στην Ανάπολις λοιπόν ξαναμανασυμφώνησαν οτι έγινε μια αρχή. Όμως, όπως είπα και στην συνέντευξη, χωρίς εμένα δηλ. χωρίς αυτά που πρεσβεύω και ενσαρκώνω, το αντίδοτο δηλαδή : Θέτω την παγκόσμια ψυχή σαν βάση για την κατάργηση της χωριστικότητας. Η παγκοσμιοποίηση - από τα πάνω προς τα κάτω- δημιουργεί δυναμικό πλαίσιο που είναι η παγκόσμια αγορά, όμως δια της πλαγίης ενισχύει τον κόσμο των συμφερόντων και των συνόρων.
Μέσα στην παρούσα ατμόσφαιρα και "εξέλιξη " γίνεται στο Μπαλί της Ινδονησίας συνάντηση πάνω από 140 χωρών για την αλλαγή του κλίματος.
Κατά τη γνώμη μου και σ΄αυτό το θέμα και στο μεσανατολικό επικρατεί σύγχιση και καμμιά λύση δεν θα΄ρθει με τον τρόπο που σκέφτονται όλοι κι όλοι.
Υπενθυμίζω ότι συνεχίζω τις ραδιοφωνικές εκπομπές κάθε Κυριακή στις 4μμ στους 105.8 στην Αθήνα και στους 88 στη Θεσσαλονίκη.
Το θέμα μου αυτό τον καιρό είναι " Οι προφήτες" και "μάζες και διανοούμενοι".

Καλό χειμώνα

2007-09-08T19:24:00.000+02:00

Γειά σας. Έλειψα πολύ καιρό γιατί πολλά έλαβαν χώρα και δέχτηκα αρκετή πίεση : α) τα σπάσαμε με το Γεχούδα Πόλικερ. Η συμπεριφορά του ίδιου και των μανατζέρ του υπήρξε στο φινάλε απαράδεκτη. Δεν πήγα στη Μέση Ανατολή για να κάνω καριέρα ούτε να υπηρετώ την καριέρα κανενός. Αρνήθηκα να συμμετέχω στις μεγάλες συναυλίες, τις από κοινού παρ΄ότι είχε γεμίσει το Ισραήλ με αφίσσες και διαφημίσεις με φωτογραφίες και των δύο. Η στάλα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν όταν ρώτησα άν μπορούσε η κόρη μου Ναταλί να πει ένα τραγούδι στη μεγάλη συναυλία της Καισάριας. Δεν το απαίτησα. Ρώτησα μιας και θα παρευρίσκετο εκεί. Σοκαρίστηκα με την απάντηση που μου έδωσαν. Τη θεώρησα ρατσιστική εις βάρος της γυναικείας παρουσίας έν όψει μιας συναυλίας "θριάμβου των γκέι". Δεν είχα και δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους γκέι κι ούτε είχα με τον Γεχούδα και τους παρατρεχάμενους του που είναι γκέι. Αντελήφθην όμως μια μεθόδευση αποκλεισμού της γυναικείας παρουσίας εν γένει και μέσα σ΄αυτά τα πλαίσια με εμπόδισαν να συναντηθώ με την Τζίπι Λίβνι, Υπουργό Εξωτερικών του Ισραήλ, για να συζητήσω προτάσεις για την ειρήνη και τη λύση στη Μέση Ανατολή. Η υπουργός δέχτηκε να με συναντήσει με την προϋπόθεση να είναι και ο Γεχούδα Πόλικερ. Αυτός αρνήθηκε, κάτι που με στεναχώρησε ιδιαίτερα. Κι άλλα πολλά ώσπου το μαχαίρι έφτασε στο κόκκαλο. Όμως εγώ άρχισα νέο κύκλο προσπαθειών για τη Μέση Ανατολή και θα προσπαθήσω να συναντήσω την υπουργό μόνος μου.
Μέσα στον Ιούλιο φιλοξένησα στην Κρήτη τον Παλαιστίνιο φίλο μου Νάδερ με τη γυναίκα του Ιέμ και το μικρό γυιό τους Νάουρας. Έμειναν στο σπίτι του φίλου μου του Ρουσσέτου. Το καταφχαριστήθηκαν. Στη Δυτική όχθη δεν έχουν πρόσβαση στη θάλασσα και οι περισσότεροι δεν δεν μπορούν να βγούν ούτε προς το Ισραήλ ούτε προς τη Γάζα. Μια επιστολή που έδωσα στην Παλαιστινιακή εφημερίδα "Αλ Κουντς" τελικά δεν εδημοσιεύθη διότι ανάφερα την ανάγκη ενός ειρηνευτικού σώματος στην περιοχή από 20.000 Κρητικούς και προφανώς αντέδρασε η διεύθηνση της εφημερίδας. Ητο μια πολιτική λογοκρισία. Μια ανελευθερία. Δεν μπορώ να υπογράφω τις γνώμες αλλωνών.
Οι απόψεις τους έχουν φέρει την περιοχή και τον πλανήτη στο χείλος του γκρεμού. Άρα έγινα τοστ και από τους δύο. Βέβαια ένας από τους στόχους μουήταν και είναι να τους ενώσω εναντίον μου ώστε να αποδειχθεί ότι μπροστα σ΄έναν κοινό εχθρό ενώνονται. Πραγματικότης είναι ότι κουβαλούν μέσα στο κεφάλι τους τούβλα. Η στατικότητα και το ίδιον όφελος τους διέπει.
Ωστόσο δεν βρίσκονται όλα στο μηδέν. Στο Ισραήλ υπάρχει το CD Χούμους Σάπιενς και στη Δυτική Όχθη μπόλικο υλικό για την Κρήτη και φρόντισα γι΄αυτό.
β) Οι πυρκαγιές. Μια ολική καταστροφή. Λίγες μέρες πριν τις φωτιές είχα κάνει συναυλία στην Κρέσταινα. Είδα και θαύμασα για μια ακόμη φορά (και τελευταία) το μεγαλείο του τοπίου. Η καταστροφή συγκλόνισε την ανθρωπότητα. Διότι είναι μέρος της πλανητικής κρίσης, του θερμοκηπίου, της εκλειψης πολιτισμού στην Ελλάδα και της έλλειψης εθνικού οράματος και παραγωγής εθνικής συνειδησης.
Μπέστε σκύλοι (σκυλάδικα).
Έμειναν στο φινάλε τ΄αποκαίδια κι απανθρακωμένα συναισθήματα. Τώρα το στάτους που του κάηκε ο κώλος περνά στην αντεπίθεση με τηλεμαραθώνιους κι άλλες μαλακίες να πάρει το πάνω χέρι.
Όμως η Ελλάδα δεν είναι όπως ήταν πρίν τις φωτιές κι ούτε μπορεί να ξαναγίνει. Γι΄αυτό και τα κόμματα φιλολογούν ματαίως αφού το συμβάν τους ξεπέρασε. Κι εννοώ όλα τα κόμματα. Η αντίδραση δε της αντιπολίτευσης να φορτώσει το πρωτοφανές γεγονός στον Καραμανλή υπήρξε άχαρη , ανόητη και άνανδρη. Αντί μέσα από το σόκ να οδηγηθούμε προς ένα νέο κώδικα αξιών και σχέσεων του εαυτού μας με τον εαυτό μας κι όλων εμάς με τη φύση, το μυστήριο της ύπαρξης από το οποίο πηγάζουν οι σκέψεις και οι δραστηριότητες, να γίνουμε πιο σοφοί, το ρίξανε στο υγρό πυρ και στα άσφαιρα πυρά.
Εν όψει τώρα των εκλογών δέχομαι διαρκώς πίεση εκ μέρους φίλων και προσφιλών προσώπων να ενδώσω και να προσαρμοστώ στο δικό τους πολιτικοκομματικό σκεπτικό, κατηγορώντας με για συντηριτισμό (sic) κλπ, κλπ, κλπ. Με λυπεί το γεγονός. Όμως εγώ είμαι εγώ, έχω τις απόψεις μου αποκτημένες με πολύ κόπο για χρόνια κι ούτε αισθάνομαι βάρος στη συνείδηση για τις επιλογές μου ως στρατηγική και τακτικές. Τουναντίον αισθάνομαι ελέυθερος με μια πληρότητα που αυτοί δεν έχουν λόγω ανασφάλειας και μένους.
Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να βγει ο Παπανδρέου (παρότι τον ψήφισα τότε) με εκπρόσωπο Τύπου τον ξάδερφο του Ακατανόμαστου, κι έχοντας κάνει πρόταση βουλευτοποίσης της Άννας Ραγκούση- Νταλάρα (sic!!) κι όλο το Λαλιωτιστάν, της μαινόμενης νομενκλατούρας ,Πανταγιάδων και άλλων τινών.
Κάτι σκοτεινό και νοσηρό συμβαίνει και εκτός αυτού εγώ θα ξαναβρεθώ στην εξορία και δεν είναι λειτουργικό προς το παρόν,
σημείωση: καθώς βγήκε Δήμαρχος ο Φασούλας στον Πειραιά διώξαν αμέσως την κόρη μου από το δημοτικό Ράδιοφωνο του Πειραιά με το αρχιψεύδος ότι είναι διπλοθεσίτσσα, τάχαμ δουλεύει και στη Λυρική Σκήνη που η Ναταλί ούτε απ΄έξω δεν έχει περάσει. Είναι τα γνωστά προγκρόμ των Νταλαροπανταζιστών εναντίον ανθρώπων που έχουν αξία και που απλώς η παρουσία τους κατατροπώνει την πλαστη θέση των μέσα στο γίγνεσθαι της κοινωνίας.
Αυτά προς το παρόν.

Πρός Μαύρο γάτο

2007-05-07T22:36:00.000+02:00

Δεν προσπαθώ σώνει και καλά να αποδείξω ότι οι Εβραίοι είναι Έλληνες, άλλωστε πριν 10 χρόνια γράφοντας το "Κνωσόντας την Αλήθεια" ήμουνα φανατικά αντίθετος με το δόγμα ότι οι Εβραίοι είναι ο περιούσιος λαός του Θεού.
Μελετώντας όμως και καταδυώμενος μέσα σ΄ένα σχετικό βάθος της Ιστορίας προς έκπληξή μου είδα τις ιστορικές πηγές και την αιτία που κρύβεται μέσα σ΄αυτό το δόγμα.
Η οικουμενικότητα είναι νομοτελιακό φαινόμενο και όχι χαρακτηριστικό μιάς φυλής και στη διάρκεια των αιώνων η οικουμενικότητα με την εντοπιότητα πότε αντιπαρατίθενται και πότε συνενώνονται.
Σε τούτη τη συγκυρία ο πλανήτης μας προτρέπει να ξαναφωτίσουμε την οικουμενικότητα χωρίς να χάσουμε την εντοπιότητα.
Η οικουμενικότητα και η εντοπιότητα στο Ισραήλ βρίσκονται σε σκληρή αντιπαράθεση αυτό τον καιρό. Σ΄αυτή την λεπτή αλληλουχία παρεμβαίνω με την προτροπή και τη θέληση της διαλεχτικής των πραγμάτων.
Ο Χόκινγκ επανέλαβε πρόσφατα ότι το ανθρώπινο είδος θα σωθεί μόνο άν μετοικίσει στο διάστημα. Συμφωνώ εν μέρει.
Παρατηρεί ήδη κανείς δύο διαφορετικούς πόλους ως προς αυτό το φουτουριστικό. Το Γκλόμπαλ Βίλλατζ και ο πλανήτης Γη που είναι η εντοπιότητα και το διάστημα που είναι το Γιουνιβέρσαλ. Ως προς αυτό οτιδήποτε αφορά πλέον το Εβραικό φαινόμενο ανήκει στη σφαίρα της Ιστορίας του πλανήτη. Και παλι μέσα στο διάστημα θα γεννηθούν νέες εντοπιότητες με τις διαφορετικές κοινότητες και πάλι θα επαναληφθούν οι αντιπαραθέσεις μεταξύ του σχετικού και του απόλυτου.
Θέτω αυτή τη βάση πρός συζήτηση.
Χαριτολογώντας να πώ ότι οι Μασάι δεν είναι Κινέζοι, αλλά οι Κινέζοι είναι Μασάι.

Αυτά για την ώρα

Κείμενο αναστάσιμο

2007-04-26T16:30:00.000+02:00

Γειά σας και χρόνια πολλά. Πέρασαν πράγματι τρείς μήνες από το τελευταίο κείμενο στο παρόν blog. Ω! Τυφώνες γεγονότων παρέσυραν στέγη, μνήμη και ενίοτε και ευθύνη.
Πάντως και το βιβλίο "Εδώ είναι του Ρασούλη" κυκλοφόρησε εν Ελλάδι και το CD " Χούμους Σάπιενς και η μνήμη των κύκλων" κυκλοφόρησε και στο Ελλάντα μα και στο Ισραήλ.
Δέκα λεπτά στο κανάλι "10" του Ισραήλ στις ειδήσεις και 4 ώρες στο κρατικό ράδιο της εν λόγω χώρας με συνεντεύξεις κτλ., δημιούργησαν μεσ΄τη μεγάλη Εβδομάδα το έλα να δείς. Αυτό που επιθυμούσα δηλαδή, σαν απαρχή δημιουργίας ενός νέου φαντασιακού και απαρχή της λύσης του Μεσανατολικού
Σαράντα χρόνια από την επιβολή της Χούντας, 70 από τη γέννηση του Μάνου Λοίζου. Όσοι ακούν τις εκπομπές μου κάθε Κυριακή στις 4 από το πρώτο πρόγραμμα στους 105,8 θα απόλαυσαν ρεσιτάλ ιδεολογικών κάτας, για να χρησιμοποιήσω έναν όρο του καράτε.
Γράφοντας το παρόν κείμενο ετοιμάζομαι για Κύπρο, για δυο συναυλίες στη Λευκωσία, το τσιφλίκι του Ακατανόμαστου. Και το ερώτημα τίθεται:
γιατί βγάζει δίσκο με αφιέρωμα στο Μάνο Λοίζο και βάζει τη φάτσα του απέξω και παίρνει την άδεια από τη θυγατέρα του αείμνηστου Μάνου να συμπεριλάβει τραγούδι από την οντισιόν για τα τραγούδια του Χικμέτ ωστε να διαφημίζεται αυτό από τηλεοράσεως και βεβαιώς να χρησιμοποιείται ώς άλλοθι του Ακατανόμαστου για το αντιστασιακό του προφίλ μιάς και τηλεδήλωσε ότι το αφιέρωμα στο Λοίζο ξεκινάει από το 68΄ώστε φαίνεται ότι ο Δαλάρας ήτο από το 68΄αριστεράντζα του κερατά?
Ήτο δε αυτός ο κανακάρης της Χούντας? Ονόμαζε τον Ιωαννίδη πατέρα? Και πώς κατέστη ούτος ήρωας της Κύπρου, αφού ο Ιωαννίδης καραστρεψε την Κύπρο?
Όλοι οι μηχανισμοί της κεντροαριστεράς καλύπτουν τον Ακατανόμαστο βρίσκοντας σε αυτόν το αυθεντικό ήθος, ύφος και έθος τους?
Κι αν ο Δαλάρας υπήρξε χούντιος πως ακούγεται η φωνή του στο Πολυτεχνείο να λέει άσματα Αντιστάσεως? Είν η Ελλάς ένα κουλουβάχατο?
Παντού καμπάνιες για τον αείμνηστο φίλο μου Μάνο Λοίζο και βέβαια τσιμουδιά για μένα που ήμουν ο επιστήθιος φίλος του και γράψαμε μαζί τα πιο αγαπημένα τραγούδια.
"Τίποτα δεν πάει χαμένο", γράφουν παντού στις αφίσσες. Σάμπως αυτοί που το κόλλησαν ξέρουν τι θέλω να πώ. "Τίποτα δεν πάει χαμένο στη χαμένη σου ζωή , τ΄όνειρό σου ανασταίνω και το κάθε σου γιατί".
Εγώ μόνο ξέρω τι εννοώ γιατί εγώ το πράττω. Όμως η αναισχυντία έφτασε στο αποκορύφωμα.
Θα συνεχίσω σε επόμενο κείμενο λίαν συντόμως. Υπενθυμίζω ότι το "Χούμους Σάπιενς" κυκλοφορεί, ιδίως από τα "Metropolis" και τα βιβλία "Τι είδε ο Βουκεφάλας", "Εδώ είναι του Ρασούλη" και το "Οι Εβραίοι είναι Έλληνες-Κρήτες" από τον Ιανό και Κάκτο.
Υ.Γ. Αν το Στάτους εξακολουθεί να επιβραβεύει τα λαμόγια τους αριβίστες και τους Εφιάλτες σύντομα θα βουλιάξει σαν το "Σι- Νταίμοντ" και τότε η φριχτή πραγματικότης θα κοιμηθεί για πάντα στην αγκαλιά της αλήθειας. Αμήν και πότε.

Είμαστε ακόμα ζωντανοί

2007-01-20T16:42:00.000+01:00

Πολλά και διάφορα συνέβαλαν στο να απέχω από το blogspot για αρκετό καιρό. Συνδυασμός ακραίων καιρικών, ιστορικών και ψυχολογικών φαινομένων, έλαβε χώρα, καθώς, βέβαια, και η προσπάθεια να ολοκληρωθεί και να πραγματωθεί το βιβλίο στον Ιανό και το cd με το Γιεχούδα Πόλικερ.
Το πρώτο είναι πραγματικότητα. Το παρουσιάσαμε στις 17 Γενάρη, με τα δορυφορικά συστήματα της κρατικής ραδιοφωνίας σε πλανητική διάσταση και το συμβάν υπήρξε θετικότατο , καθώς ομολογούν και οι έχοντες παραστεί στη Σταδίου 24.
Ένα αρνητικό συμβάν υπήρξε το ότι δε μας εδόθη η άδεια εκ μέρους της κόρης του Μάνου Λοΐζου και της εταιρίας του κ. Σαμουήλ Μάτσα για να συμπεριλάβουμε ένα cd ντοκουμέντο ηχογραφημένο το 1976, από ένα έργο του Μάνου Λοΐζου, σε ποίηση Ναζίμ Χικμέτ, τραγουδησμένο από μένα και πεταμένο στα σκουπίδια του εργοστασίου Columbia για 30 ολόκληρα χρόνια. Η εταιρία μίλησε για περιουσιακό στοιχείο, η Μυρσίνη για ηθικό δικαίωμα και παρότι σώζουμε, με αυτό το ντοκουμέντο, ένα χαμένο τραγούδι του Μάνου και -επίσης- με αυτό το ντοκουμέντο φαίνεται καθαρά ότι ο Λοΐζος ήθελε εμένα να τραγουδήσω τα τραγούδια αυτά και δεν ήταν μια απλή οντισιόν, γιατί δεν ήταν πλέι μπακ και οι μουσικοί ήταν παρόντες στην ηχογράφηση -και επίσης υπάρχει μία στοιχειώδης ενορχήστρωση κι ένα στοιχειώδες ρεμίξιν στο υλικό αυτού του ντοκουμέντου. Επομένως και εταιρία και η κόρη του συνθέτη, έδρασαν ενάντια στη θέληση του Μάνου Λοΐζου και, ούτως ειπείν, προσέβαλαν και τη μνήμη του.
Ως προς αυτό θα επανέλθω.
Ένα δεύτερο συμβάν έλαβε χώρα αυτές τις ημέρες. Αναγκάστηκα να πληρώσω 3.500 ευρώ για μια καταδίκη του 2002, με αντίδικο τον τραγουδιστή Νταλάρα, προκειμένου η αστυνομία να μη δημιουργήσει κωλύματα στο να μου δοθεί το νέο διαβατήριο. Η δικαστική απόφαση-δυσφήμιση ήταν τελείως συμβατική, καθώς εγώ δεν παραβρέθηκα στη δίκη, αποφασισμένος να μην ξαναπάω
α. στα αθηναϊκά δικαστήρια και
β. ότι η ελληνική δικαιοσύνη έχει στα χέρια της μαρτυρία αυτόπτη μάρτυρα, από το κυρίως συμβάν του 1983, όπου ο τραγουδιστής Νταλάρας επεδίωξε να με πνίξει στα υπόγεια του Ολυμπιακού Σταδίου, στην περιβόητη συναυλία του Διονύση Σαββόπουλου.
Η Άσπα Σαββοπούλου έχει καταθέσει αυτή τη μαρτυρία, επομένως ο,τιδήποτε λέω απευθυνόμενος στην κοινή γνώμη είναι για να προστατέψω την κοινή λογική και την κοινή ηθική και, βεβαίως, το δημόσιο καλό, από τις προσπάθειες πασών των αριβιστών να επιβάλουν στην κοινωνία μία πλασματική, έως πλαστή ηθικοφάνεια πηγάζουσα από την ιδιοτέλεια των. Και ως προς αυτό θα επανέλθω, με λεπτομέρειες.
Αυτά προς το παρόν.

Γεγονοτομάνιακ

2006-10-22T13:38:00.000+02:00

Χαιρετώ σας και φιλώ σας.
Πολλά τα γεγονότα των τελευταίων ημερών: Αυτό που βαραίνει περισσότερο είναι η πυρηνική δοκιμή της Βόρειας Κορέας που αφυπνίζει το πυρηνικό ντόμινο της Ασίας.
Στην κατηγορία των υπογεγονότων ανήκει και το ότι σύσσωμη η κοινωνικοπολιτική ελίτ της χώρας μαζεύτηκε να επικυρώσει την επιλογή του τραγουδιστή Νταλάρα ως πρέσβη καλής θελήσεως της Αρμοστείας του ΟΗΕ (sic). Όλο αυτό το λεφούσι είδε, προφανώς, ξανά στο πρόσωπο του απόλυτου αριβίστα το δικό του ήθος, ύφος και ήθος.
Ρεκόρ επιτάξεων της εκπομπής μου στο 105,8 ΝΕΤ. Επί 10 εβδομάδες δεν κατόρθωσα να κάνω εκπομπή, καθώς γεγονότα και ειδήσεις, ιδίως τον Αύγουστο που υποτίθεται δεν έχουμε ειδήσεις, γινόταν αιτία επίταξης της ταπεινής μου ώρας, σάμπως εγώ δεν θα μπορούσα να μιλήσω για το Μουντιάλ, για την τρίτη ηλικία, για τις εκλογές. Βεβαίως, εγώ δεν πληρώνομαι ακόμη και αν είχα ετοιμάσει την εκπομπή και την είχα παραδώσει. Αν περίμενα να ζήσω από τις εκπομπές τώρα θα ήμουν κλωσάρ.
Στις τελευταίες διαβουλεύσεις με τους μάνατζερ εξ Ισραήλ για να κυκλοφορήσει το cd «Χούμους Σάπιενς». Χαμός στο ίσωμα. Αύριο θα είμαι στο Βερολίνο, για μια συναυλία, την Παρασκευή. Θα επανέλθω σύντομα.

2006-10-02T21:32:00.000+02:00

Σε συμπλοκές μεταξύ της Φατάχ και της Χαμάς 8 παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν και αρκετοί τραυματίστηκαν σε διαδηλώσεις υπαλλήλων στη Γάζα.
Αυτά με πληγώνουν διπλά. Πρώτον γιατί σκοτώνονται άνθρωποι τζάμπα και δεύτερον γιατί αισθάνομαι μια ενοχή οτι επειδή δεν έβαλα σε εφαρμογή το σχέδιο μου και παραστράτησα, εγώ φταίω για τα συμβαίνοντα. Θα μου πείτε: μεγάλη ιδέα έχεις για τον εαυτό σου, μεγάλε. Κι όμως φίλτατοι δεν είναι μόνο το συναίσθημα. Ισως είναι και ο φόβος μη σκοτωθώ κι εγώ, έστω πρόωρα. Κάποιο άλλο πρόβλημα μέσα μου.
Γι αυτό λέω το μυαλό μου Νότιος Λίβανος στην καρδιά μου η Γάζα φλέγεται. Τον Αύγουστο έπαιξα εγώ από το Ηράκλειο στη συνοικία Γάζι. Συχνά τη Γάζα στη Μ. Ανατολή τη λένε Γάζη.
Εχω σκεφτεί τι χρειάζεται. Δεν έχω πλήρη εξοπλισμό. Χρειάζονται έξοδα κι ίσως ένας κούκος δεν φέρνει υην Ανοιξη.
Όπως βλέπετε απευθύνομαι παντιοις τρόποις προς πάσα κατεύθυνση. Ο κοσμάκης βρίσκεται στον κόσμο του, στην κοσμάρα του. Ο καθείς αμ΄τι μουχαμέτι αυτό που του λέει η κούτρα του και τα εγωκεντρικά του συμφέροντα. Και γίνεται παθητικός τηλεθεατής. Εκτός τους αριστεριστές που σπαταλούν το πάθος τους σε λάθος στοχεύσεις.
Ζω συνεχώς με αυτή την αγωνία. Κλιμακώνεται συνεχώς το κακό και ακούγονται βαρειά τα βήματα του Γκοντζίλα.
Ωρες ώρες νοιώθω κι εγώ μέσα μου μια παράλυση κι όσο το συνειδειτοποιώ λυσσώ. Ομως με τη σύσσα δεν ξεπορτίζεις προς το καλό, ούτε με αντιλυσσικό ορρό σώζεται κανείς
Θα δείξει, δεν μπορεί, θα δείξει. Κι αν είναι να΄ρθει θε να΄ρθεί αλλιώς θα προσπεράσει.

Επιστροφή

2006-09-30T01:28:00.000+02:00

Επιστροφή από τη Μέση Ανατολή. Κάποιοι ανόητοι αραβοειδείς κάψανε τέσσερις ορθόδοξες εκκλησίες στη Γάζα και τη Βηθλεέμ. Θα ΄πρεπε η Χαμάς να τους συλλάβει, να μας τους παραδώσει, να τους φέρουμε στην Ελλάδα και να τους δικάσουμε με ποινή να χτίζουν, επί πέντε χρόνια το τζαμί στην Αθήνα. Και μετά, για άλλα πέντε χρόνια, να είναι διατηρητές των τζαμιών στην ελληνική επικράτεια.

Στο Ισραήλ θα φυλακίσουν τον πρόεδρο του Ισραήλ τον Κατσάεφ, για επτά βιασμούς. Οι αμερικάνοι, ήδη, έχουν στείλει προς τον Περσικό το αεροπλανοφόρο Αϊζενχάουερ.

Φτιάχνω το εξώφυλλο του cd στο οποίο τραγουδάω εγώ σε μουσική του Πόλικερ. Θα κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο.

Τα πράματα διεθνώς και προσωπικώς βρίσκονται σε ένα στάτους κβο τρόμου. Είμαστε ακόμα στο ριγκ κι όλα εν σοφία εποίησε.

ΥΓ. Εχθές είχα τα γενέθλιά μου. Μπήκα στα 62. Πριν δυο βδομάδες υπανδρεύθη η Ναταλί μετά του Κωνσταντίνου Στεφανή. Αν δεν κάνω λάθος, βρίσκονται στη Νέα Υόρκη.

Αθώοι και ένοχοι

2006-08-31T17:00:00.000+02:00

Πρόσφατα χτύπησαν στην Τουρκία με βόμβες, σε πολλά τουριστικά μέρη Κούρδοι αυτονομιστές. Σκοτώθηκαν 3 τουρίστες και τραυματήστηκαν περίπου 100.
Το ανακοινωθέν των βομβιστών έλεγε ότι χτύπησαν και θα χτυπήσουν τον Τουρκικό τουρισμό μέχρι εσχάτων. Ουσιαστικά χτύπησαν αθώους τουρίστες. Ετσι γενικεύεται μια τυφλή βία εναντίων αθώων άν λάβομε υπ΄όψιν και τις απόπειρες στα τραίνα της Γερμανίας και στα αεροδρόμια της Αγγλίας. Παντού η βία απ΄όπου κι αν προέρχεται επικυριαρχεί. Η αμηχανία της ανθρωπότητας εξαπλούται και βαθαίνει.
Ο Μπιν Λάντεν εξακολουθεί να διασπείρει ότι κανείς δεν είναι αθώος. Αθώος η ένοχος ώς προς τι?
Βεβαίως τα όσα συμβαίνουν γίνονται τη δυναμική ανοχή των αθώων. Η καθημερινή αδιαφορία που μπορεί και να ωφείλεται στην αμηχανία του καθενός να υπερασπίσει τον εαυτό του σίγουρα συμβάλει στο αποτέλεσμα. Πράξεις και απραξίες όλων μας και του καθενός έτσι κι αλλιώς συμβάλλουν. Οι βόμβες είναι η σούμα. Το ηθικό δίδαγμα. Η εκτέλεσις. Βλέπουμε δε ότι όλοι αμύνονται. Τα υπουργεία των στρατιωτικών είναι Αμύνης. ¨Ακόμη και η Αλ Κάιντα που λαχταρά μια νέα Ανταλουσία αμύνεται. Διότι η καλύτερη άμυνα είναι επίθεση κι ας λέει ο Ρεχάγκελ ότι η καλλίτερη επίθεση είναι η άμυνα.
Υπάρχουν αθώοι?
Σίγουρα υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται σφόδρα για την κατάσταση. Που διαδηλώνουν, που αντιτίθενται, που αντιπροτείνουν. Μειοψηφίες. Υπάρχουν και οι απολιτίκ μάζες. Ο καθείς να κοιτάζει τη δουλειά του και να κάθεται στ΄αυγά του είναι το δόγμα που επικυριαρχεί. Και ίσως αυτό να κυοφορεί το αυγό του φιδιού.
Αν και τα φίδια είναι πράγματι αθώα.
Στη διαλεκτική της ιστορίας υπάρχουν νόμοι υπάρχουν και μπερδέματα, ιδίως στις μεγάλες μετατροπές όπως καλή ώρα.
Όμως έστω και οι σχετικά αθώοι, οι έμμεσα συμβάλοντες στα τεκταινόμενα πώς να αμυνθούν απέναντι στη βία των δογμάτων του καθενός που αφήνει μια μουστάκα και προστάζει: μην πας στην Τουρκία, μην πας στην Παλαιστίνη, μην πας εδώ μην πας εκεί την έχεις βαμμένη!
Εδώ αναμένονται οι αμυνολόγοι να μας εξηγήσουν τους λόγους και τις λύσεις.
Να πούμε: " Ο σώζων εαυτό σωθήτω" μάλλον αφορά την πνευματική πορεία και το έπος του ενός. Να παραχθεί ένας οικουμενικός ιστός από "εκπαιδευμένα" άτομα που θα προετοιμάσουν το πρόγραμμα για μια μελλούμενη κοινωνία πιο ισορροπημένη. Το βρίσκω πιο θεμιτό και ίσως πιο ρεαλιστικό. Σε ποιές βάσεις? Σε ποιές αρχές?
Η συζήτηση για τις εν λόγω απαντήσεις έχει ξεκινήσει προ πολλού. Απλώς δεν υπάρχει πια η πολυτέλεια του χρόνου. Αν και ή ύπαρξη ξέρει όπως λέει και ο OSHO , πρε΄πει κι εμείς να το μάθουμε.
¨Ας μην περιμένουμε πρώτα να την πάθουμε.
Αυτά πρός το παρόν.

ΥΓ. Νομίζω ότι είναι δέον και πρέπον ο κάθε που συνέβαλε στη δολοφονία αθώων είτε ηθικά είτε εκτελεστικά θα πρέπει να δικάζεται όχι ώς πολέμιος των Αμερικανικών και τφν δυτικών συμφερόντων κλπ κλπ, αλλά ως στιγνός δολοφόνος, που εν συνειδήσει κατά συρροή δολοφόνησε αθώους έστω και τους σχετικά αθώους, και να απολαμβάνει την πλήρη περιφρόνηση του κοινού έστω κι αν αυτό μετατρέπεται ένίοτε σε κενό.

Απαντησίας

2006-08-17T21:25:00.000+02:00

Εrgo te lina μου, δεν με απειλούν οι Άραβες γιατί δεν έγινε καμμιά μεταστροφή. Απλώς βάθυνα στα πράγματα κι έφτασα απόσταση αναπνοής από τα θαύματα. Πασιέντσα. Υπομονή .
Οχι δεν είναι της Σεμίνας ο Πόλικερ. Χτυπείστε στο Ιντερνετ Poliker Yahouda και κάτι θα βγεί. Αν ακούγατε τις εκπομπές μου στον 105, 8 ΝΕΤ κάθε Παρασκευή πρωί στις 11 θα΄χατε καλλιτερη εικόνα (και ήχο).
Αγαπητέ anonymous, μοιάζω περισσότερο με τον Μπαρμπα Μπέν παρά με το Λιακόπουλο. Και να πώ ακόμη κάτι : μικρό στο σχολείο με λέγανε οδοντογλυφίδα τωρα παντου με παρομοιάζουν με τον Άγιο Βασίλη. Κάθε πράγμα κάποια στιγμή περνάει στο αντίθετό του.
Μαύρε γάτε μου, σοφά μιλάς. Γενικά αυτό που λες ισχύει. Όσο όμως εγώ θα κάνω την τοποθέτηση μου πιο συγκεκριμένη η ισχύς του κανόνα Οιστοχόε μου α) το άσμα είναι: " Η Γάζα είναι Ελληνική", β) Στις 23 του μήνα θα παίξω στο Γάζι του Ηρακλείου. στο Ισραήλ τη Γάζα τη λένε και Γάζι. Δες τη καραμπόλα. Θα παίξω και στα Μάλια καλώς η κακώς.
Εχω κάνει προτάσεις για μια Εθνική πολιτισμική Ανασυγκρότηση Κρήτης. Εκώφευσαν. Τώρα τους κουφαίνουν οι Αγγλοι. Ας πρόσεχαν Προσεχώς θα σου πω κι άλλα.
Εγώ αιτούμαι 7 ευκαιριών από τους μπλόγκερς. Ένας από τους εφιάλτες μου από μικρός ήταν ότι θα ξαναγύριζαν τα στούκας. Βοηθάτε να επανέλθουν τα στούκας αλλά μόνο σαν τσιγάρα.
Πρός aktaion επιστολή: Εχεις απολύτος δίκιο κι εγώ συχνακις λέω το υπό του Σωκράτη ειπωθέν: " εν οίδα ότι ουδέν οίδα". Και κάποιες φορές αυτό το υπό Σεξπίρου: " Να ζεί κανείς ή να μη ζεί"
To be or not to be?
Let it be, let it be.

Θα επανέλθω δρυμίτερος. Διευκρινέστερος. ( Αν δεν διασκεδάσουμε μ΄΄ολα αυτά θα καταντήσουμε αληθοφανείς)

Προς τους εντιμότατους blogφίλους μου

2006-08-16T13:50:00.000+02:00

" Ακουσον μεν πάταξον δε" λέγαν η λένε οι αρχαίοι ημών πρόγονοι. Έχουμε πολύ δρόμο ακόμη για να βαθύνοθμε την επικοινωνία μας. Ευχαριστώ για τα ποικίλα σχόλια. Είναι σε υψηλό επίπεδο. θα βαθύνουμε τον ημών διάλογο και θα εξηγήσω γιατί συνέκρινα τον εαυτό μου με τον Νασράλα. Οι 4 δίσκοι μου και οι συναυλίες μαζί με τον Πόλικερ είναι ιδεολογικοπολιτική μου παρέμβαση στο γίγνεσθαι της Μέσης Ανατολής. Βαυκαλίζομαι οτι έχω τη φόρμουλα. Τη δοκιμάζω και βλέπω με χαρά και έκπληξη ότι δουλεύει. Στο μυαλό μου όμως έχω λύσει το μεσανατολικό, εμπρός λοιπόν στην πραγμάτωση της λύσης. Έχω φίλους Αραβες όμως δεν έτυχε να βρώ κάποιον Παλαιστίνιο να΄χει καταγωγή από τη Θεσσαλονίκη και να΄χει Ελληνική υπηκοότητα και να συνεργαστώ. Άλλωστε οι Άρααβες έχουν μια πλήρη και κλειστή κουλτούρα που χρειάζεται μαεστρία για να συνεργαστείς και να βγάλεις δημιουργικά κάτι το ελληνοαραβικό. Έγραψα ένα τραγούδι ¨Η Γάζα είναι Ελληνική¨, που δεν ξέρω άν θα μπει στο πρώτο cd αν και το τραγούδησα. Εγώ θέλω. Έχω το σκοπό μου. Όμως είναι και η εταιρία δίσκων εκεί που θα έχει ένα λόγο κι αυτή στο σύνολο του δίσκου. Υπάρχει ένα Matrix σ΄όλα αυτά και θα ήθελα λίγο την υπομονη σας και πιστεύω ότι θα εκπλαγείτε ευχάριστα.
Θα΄θελα πέρα από τον γόνιμο διάλογο αν μπορεί ο καθένας από σας να μπεί στα blogs των Αραβοπαλαιστινιοϊσραιλινών ιδίως των Παλαιστίνιων ρωτώντας κατ΄αρχας: γιατί αφού οι Παλαιστίνιοι είναι οι Φιλισταίοι δεν μαθαίνουν στα σχολεία την πριν του Κορανίου ιστορία του Έθνους τους? Ενας λαός δεν ξέρει την ιστορία του και είναι σκοτεινό και το μέλλον του. Το ότι οι Παλαιστίνιοι κατάγονται από την Κρήτη- ιστορικά και όχι βιοματικά είναι αποδεδειγμένο. Το΄χει πει δημόσια και ο Αραφάτ.
Το σατανικό μου σχέδιο ήταν να προλάβω, να ενισχύσω ή να δημιουργήσω εκείνο το αντανακλαστικό στην εθνική τους συνειδηση ώστε να μην υποταχθούνε ολοκληρωτικά στον παναραβικό φονταμενταλισμό όπως τώρα. Εγώ θα συνεχίσω ιδίως από τον Σεπτ΄ςμβριο που θα βγεί το πρώτο cd και ο Θεός βοηθός. Αλλάχ Αγκμπάρ ( αυτό το λέω εγώ με κατανόηση. Ας το φωνάζουν και οι Άραβες. Όμως από τη στιγμή που θα θελήσουν να μου το επιβάλουν επειδή θα με απαγάγουν, θα μου πάρουν την κεφάλα και θα τη δείχνουν στο Αλ Τζατζίρα, θα φτύσουν την ψυχή τους στη λάσπη).
Να σας πώ τελειώνοντας ότι την τρίτη μέρα του πολέμου μιλήσαμε με τον αστρολόγο και φίλο Κώστα Λεφάκη, ο οποίος μας διαβεβαίωσε οτι: " ο πόλεμος θα τελειώσει 14 Αυγούστου, ότι δεν θα πέσουν βόμβες στο Τέλ-Αβίβ και ότι θα ξαναρχίσει τον Οκτώβρη με εισβολή των Αμερικάνων στο Ιράν.
Πριν από καιρό "χτύπησα" το όνομα Ρασούλη στο Ιντερνετ και βγήκαν εκατοντάδες σ΄΄ολο το φάσμα του Αραβικού κόσμου. Κι ένας ζωγράφος Ιρανός στη Νέα Υόρκη. Τους πρότεινα - χαριτολογώντας - να κάνομε ένα διεθνές συνέδριο πάντων των Ρασούληδων ανά τον κόσμο, ίδωμεν.
Υπενθυμίζω: Το όνομα Ρασούλη μας έμεινε από τους Αραβες που είχαν κατακτήσει και την Κρήτη πριν από 1000 χρόνια, αφού μιλάμε για πατρίδες με τόση συγκίνηση.
Για τον πλανήτη ρε γαμώτο!
Οι συναυλίες συνεχίζονται

Απαντήσεις που χρωστάω

2006-08-09T13:59:00.000+02:00

Σας ευχαριστώ που ανταποκριθήκατε. Πρώτ' απ όλα να πω ότι δεν θα μπορούσα να φανταστώ τον κόσμο χωρίς τους Άραβες. Αυθόρμητα τους αγαπώ. Ιδίως τους Παλαιστίνιους. Μου θυμίζουν τους Κρητικούς πριν 50 χρόνια.

*Στις μέρες μας βιώνουμε το απόλυτο φρακάρισμα της ανθρωπότητας. Ο πλανήτης είναι κορεσμένος. Χρειάζεται μια "απόλυτη" ιδέα για να δώσει όραμα οικουμεικό.

*Εγώ έχω μια φόρμουλα που τη σφυριλάτησα εδώ και χρόνια και τη δοκιμάζω στη φωτιά της πραγματικότητας. Βλέπω ότι αντέχει και μου δίνει στοιχεία για την τελική λύση. Είναι και προσωποκεντρική κι εκεί μπορεί να παρεξηγηθώ. Κάτι με καθοδηγεί με αξιοθαύμαστο τρόπο. Θα μιλήσω γι αυτά και προσεχώς.

*Τρέχω -με τρέχουνε- πανταχόθεν για συανυλίες κι έτσι δε θα μπορώ, εντός του Αυγούστου, ν' απαντώ προσωπικά.

*Από τότε που συναντήθηκα με το Γεχούδα Πόλικαρ (Λεωνίδα Πολικάρη) παρήχθησαν 60 καλά τραγούδια. Είμαστε στο προτσές τριών (3) cd. Στο πρώτο -16 τραγούδια- τραγουδώ εγώ κι ο Λεωνίδας είναι ενθουσιασμένος. Με τσάκισε, όμως, όταν ηχογραφούσαμε μέχρι να μου αποσπάσει τις καλύτερες ερμηνείες. Εϊναι τελειομανής κι ο καλύτερος τραγουδοποιός του Ισραήλ. Είναι και Έλλην πολίτης, καθώς κατέχει ελληνικό διαβατήριο. Γι αυτό θεωρώ απαράδεχτη την κοινή συμπεριφορά των Χετζπολάριων και Χαματζήδων της "Ελευθεροτυπίας" και ειδικά του Σεραφείμ Φυντανίδη, που απ τη βεράντα της βίλλας του στην Τήνο εκτοξεύουν εναντίον μου και των συνεργατών μου ρουκέτες από λάσπη και ανάξια δημοσιογραφία.

*Στο δεύτερο cd -στα ελληνικά, επίσης- θα τραγουδά ο Λεωνίδας Πολικάρης (Γεχούδα Πόλικερ) κι αυτό είναι ένα πολιτιστικό γεγονός που η "Ελευθεροτυπία" θα το προσπεράσει σκοπίμως κι ο κόσμος πρέπει να βγάλει ένα συμπέρασμα. Να ένα βήμα συμμετοχής στο γίγνεσθαι για την αποφυγή του Τρίτου Παγκόσμιου Πολέμου. Δεν κατηγόρησα την "Ελευθεροτυπία" για αντισημιτισμό -ποτέ δεν κατάλαβα τον όρο- αλλά για κακή έως κάκιστη δημοσιογραφία, εμπάθεια και καταστροφική συμπεριφορά.

*Παράδοξο ως ακατανόητο το 95% των Ελλήνων να είναι ενάντια στο Ισραήλ, σ ένα λαό που είναι ελληνομάνιακ και λατρεύουν τα τραγούδια μας (παράδοξο έως κατανοητό).

Τώρα οπυ θα κυκλοφορήσουν και τα ημέτερα θα γίνει ένα μπαμ χωρίς προηγούμενο. Μη σας φανεί παράξενο αν γίνω πιο δημοφιλής και απ τον Νασράλα. Άλλωστε το όνομά μου -Ρασούλης- σημαίνει προφήτης. Αυτό έμεινε όπως και τ όνομα του χωριού της μητέρας μου: Σίβα(Σίουα) από τότε που οι άραβες είχαν καταχτήσει την Κρήτη. Και βέβαια στο μυαλουδάκι τους παίζει μία απ τα ίδια, ως την Ανδαλουσία. Μόνο που τώρα είμαστε κι εμείς εδώ, που κάτι ξέρουμε από διαλεχτική και Άλγεβρα.

Αυτά προς το παρόν. Χαιρετώ.

Μανώλης Ρασούλης

στιχουργός-συγγραφέας

και truth seeker

Κείμενο για Blog Νίκου Δήμου

2006-08-03T12:06:00.000+02:00

Εν πρώτοις να δώσω τα σέβη μου στον αγαπητό κ. Νίκο Δήμου. Να προσθέσω ότι συμφωνώ με την τοποθέτησή του για τη Μέση Ανατολή. Και επαυξάνω.
Ήρθα πριν από λίγες μέρες από το Τελ Αβίβ, όπου βρισκόμουν επί ένα μήνα –ήμουν εκεί όταν η Χαμάς εισέβαλε απαγάγοντας έναν ισραηλινό στρατιώτη και σκοτώνοντας δύο- δουλεύοντας με τον φίλο μου και συνεργάτη και σπουδαίο τραγουδοποιό του Ισραήλ Γεχούδα Πόλικερ(το ελληνικό του: Λεωνίδας Πολικάρης) για δύο cd, συμμετέχοντας και σε δύο συναυλιές του.
Για μένα ήταν και είναι η απόλυτη εμπειρία –οφείλω να ξαναπάω εντός του Αυγούστου, για το τελικό ρεμίξιν των τραγουδιών τα οποιά γράφτηκαν -60 τον αριθμό- εκεί, μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστίνης, με πνεύμα ενωτικό και ανθρωποκεντρικό. Τέσσερα χρόνια πηγαινοερχόμενος στη Μέση Ανατολή ιδίοις όμμασι και εξόδοις, πήγα σχεδόν στον πυρήνα του κοινωνικοϊστορικού γίγνεσθαι της περιοχής, κατανοώντας ότι δεν είναι πια ένα τοπικό ζήτημα, αλλά παγκόσμιο.
Στο βιβλίο μου «Οι Εβραίοι είναι Έλληνες-Κρήτες- Καλύτερα Αλαντίν παρά Μουτζαχεντίν» (εκδόσεις Κάκτος) σ ένα είδος παραληρήματος, πυρακτωμένης διαίσθησης και μέσα βαθιά στο Matrix, στο timing και στη μαθηματική ακρίβεια που χαρακτηρίζει την αλληλουχιά εσωτερικού και εξώτερου γίγνεσθαι, καταγράφω στο οδοιπορικό και το ημερολόγιό μου, ότι ζούμε μέρες αποκάλυψης. Κάτι που στην παραδοσιακή κεντροαριστερά δεν αντιλαμβάνονται. Και γι αυτό τα πορίσματά τους είναι σχηματικά, σεχταριστικά και ενίοτε καταστροφικά.
Είναι, όμως και ζήτημα κοινής λογικής να αντιληφθεί ότι βιώνουμε τον απόλυτο φαύλο κύκλο, όπου δεν ισχύουν πλέον τα μέχρι τούδε γνωστά κλισέ και δόγματα.
Αυτό έχω συνέχεια υπόψη μου εδώ και χρόνια, καθώς με τη μικρή μου πολιτική πείρα, καταλήγοντας στο ότι για να ενώσεις τους δύο λαούς πρέπει να επιτευχθεί μια πρωτοφανής υπέρβαση, ιδεολογικού και πρακτικού περιεχομένου κι αυτό προϋποθέτει αναπόφευκτα κάποιες δονήσεις και σοκ στο μέχρι τούδε φαντασιακό εβραίων, ισλαμιστών, χριστιανών κ.λπ.
Αληχμικά ως προς αυτό δουλεύω ακατάπαυστα ανάμεσα στους ανθρώπους εκεί και ήδη φαίνεται ότι κάτι έχει αρχίσει να γονιμοποιείται, σε μικρή κλίμακα βεβαίως. Είχα βέβαια σα στόχο να μπλοκάρω το μακελειό που λαμβάνει χώρα τώρα.
Βρισκόμαστε στον προθάλαμο ενός τρίτου παγκόσμιου πολέμου, όμως δεν είμαστε στο ξέσπασμά του. Νοιώθω πως ακόμα υπάρχει χωροχρόνος για να παρέμβω μαζικά και να δημιουργήσω την επιθυμητή δημιουργική σύγχυση σαν πρόπλασμα της υπέρβασης.
Αν υπάρξει κάποιο σχόλιο πάνω στο κείμενό μου θ΄απαντήσω λεπτομερέστερα.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία

Μανώλης Ρασούλης
στιχουργός – συγγραφέας
και truth seeker

Περί λύσεως

2006-08-02T16:31:00.000+02:00

Γειά σας. Εν πρώτοις θα μιλήσω για τη Μέση Ανατολή. Πιστεύω ότι για πρώτη φορά η ανθρωπότητα βρίσκεται στο σημείο μηδέν. Αυτό φαίνεται και από την αμηχανία όλων των πολιτικών δυνάμεων.
Είναι ένας φαύλος κύκλος που διαιωνίζεται και από τις μεγάλες δυνάμεις, αλλά και από την απραξία του λεγόμενου καθημερινού ανθρώπου.
Δεν μπορώ να πω τη λύση που θα αφορά το μέλλον του πλανήτη, αλλά μπορώ να περιγράψω αρκετά στοιχεία μιας μίνι φόρμουλας που διαμόρφωσα ιδίοις όμμασι στη Μέση Ανατολή και που, κατά τη γνώμη μου, θα μπορούσε να μπλοκάρει, προληπτικά, αυτή τη μεγάλη καταστροφή η οποία λαμβάνει χώρα και, ίσως, επεκτείνεται.
Βρισκόμαστε σε ένα σημείο της ανθρώπινης ιστορίας όπου ο πλανήτης χρειάζεται μία μανιφεστοποίηση της πλήρους οντότήτάς του. Αυτός που δεν λαμβάνει υπόψη του το συμφέρον του πλανήτη, είναι παγιδευμένος εξ αντικειμένου και a priori. Όμως, τη λέξη ειρήνη, πρέπει να την ξεψαχνίζουμε καθημερινά, προσπαθώντας να βρούμε το συνολικό παζλ, διότι πιστεύω ότι η ειρήνη δεν είναι το αντίθετο του πολέμου, ούτε, βεβαίως, το ενδιάμεσο δύο πολέμων, αλλά είναι η πεμπτουσία της ζωής, η βαθύτερη αξία και το νόημα της ύπαρξης και, βέβαια, αυτοί που δεν το λαμβάνουν αυτο υπόψη έχουν πέσει σε μια πλήρη αμηχανία, διότι το μυαλό αντικαθρεπτίζει ένα λαβύρινθο που οφείλουμε να ξαναβρούμε το μίτο και την έξοδο.
Αυτά προς το παρόν. Με εκτίμηση,

Μανώλης Ρασούλης
στιχουργός- συγγραφέας
και trouth seeker